En dit het alles plaasgevind toe Boesman alleen 'n onverdeelde
Suid-Afrika besit het. Toe hy sy eie mense moes vermoor as die moordlus
in hom begin opwel; maar toe ander rasse begin inkom, en 'n nuwe soort
"wild" (d.w.s. skape en beeste) op sy jagterrein verskyn het, was
daar nuwe mense om te vermoor, en nuwe redes daartoe. Na die witman se
aankoms was dit eers die Hottentotskaapwagter wat hul vermoor het om
die vee in die hande te kry. Die geliefkoosde wyse was om sy kop in
te slaan terwyl hy slaap, sê Fritsch, en al die ou reisigers vertel
van moord van die wagters en steel van die vee. Maar hulle het nie
alleen wagters vermoor nie, ook loslopende mense, soos onder ander,
een van Lichtenstein se bodes. Hoe erg hulle by die begin van die
neentiende eeu was, kan 'n mens besef as jy die dagverhaal van die
reisigers van daardie dae lees, en merk hoe dikwels hulle, selfs in
die kort tydjie van die duur van hul reis, iets van moord en diefstal
van die Boesmans te sê het. En hoe langer die stryd aanhou, hoe wreder
word die Boesman. Dieselfde Barrington al vroeër aangehaal, vertel
hoe hulle 'n Hottentot begrawe het sodat sy kop net uitsteek, en hoe
hy die hele dag lank die kraaie moes wegja met kopbeweginge. Gelukkig
is die Hottentot die aand nog gered.