Pro lia honesteco kaj justeco, Fawcett estis tre amata de tiuj kun
kiuj li laboris; kaj estis tre granda malĝojo al ĉiuj, kiuj konis
lin, kaj al multaj kiuj neniam konis lin sed kiujn li estis helpinta,
kiam post mallonga malsano, li mortis je la aĝo de kvindek unu jaroj.
Dum lia malsano la reĝino telegrafis dufoje ĉiutage por sciiĝi pri
lia sano, kaj la malriĉuloj sentis grandan korpremecon pri sia amiko.
Post lia morto liaj edzino kaj filino ricevis leterojn kondolencajn
de altranguloj kaj malaltranguloj, de la reĝino kaj de humilaj
brikmetistoj, forĝistoj, kaj aliaj kiujn li antaŭe amike helpis.
Inter la monumentoj al reĝoj, reĝinoj, bravaj batalantoj, verkistoj,
pensistoj kaj aliaj kuraĝaj homoj kiuj jam regadis aŭ servadis sian
landon, Anglujo estas metinta tabuleton ĉe Westminster Abatejo je la
memoro de sia blinda filantropo kaj ĉefpoŝtestro. Sur tiu tabuleto
estas portreto de Fawcett kaj sub ĝi statuoj de Justeco, Amo, kaj aliaj
noblaj karakterizaĵoj. La plej granda kaj forta el ĉiuj estas figuro
de Kuraĝeco, kiu ĉefe karakterizis tiun kuraĝan viron, kaj ĉiuflanke
de la monumento staras statuoj de frateco, ĉar tiu ĉi blindulo vivis
tiel kuraĝe kaj fratece. Ni ĉiuj devus sekvi lian ekzemplon, kaj esti
pli bravaj kaj ami unu la alian pli multe, kaj, ĉu ni estas blindaj aŭ
povas vidi, trovi por aliaj same kiel por ni mem, lumon per laboro.
Ĉe Salisbury, kie li naskiĝis, sur la vendeja placo kie li ludis kiel
infano, oni starigis statuon de li. Estas nur mallonga interspaco de
la katedralo kaj la sono de la orgeno kies sekretojn instruis al li
lia blindeco, -- tial la birdoj kiuj enflugas tra la pordo de la
katedralo, kaj instruas la orgenon kiel kanti, ripozas survoje ĉe la
piedoj de la statuo de la blindulo -- kiu amis ilin, kaj al kiu ili
alportis tiom da gaja komforto. La plej granda, la ĉiama memoraĵo al
Fawcett estas en la koroj de tiuj, kiujn li helpis per sia senĉesa,
malegotista laborado, aŭ kiuj gajnis forton el lia nehezitanta kuraĝeco.
Per sia vivo li pruvis por ĉiam kaj por ĉiuj homoj, vidantoj aŭ
blinduloj, ke spite de la plej pezaj korpremaĵoj ni povas gajigi niajn
vivojn per perfekta kaj sukcesa servado, se, laŭ la vortoj de tiu ĉi
malproksimen vidanta blindulo, malgraŭ ĉia mallumo, “Ni antaŭeniros al
la lumo.”
El la angla tradukis
E. W. WEEMS.
Kun permeso de la Aŭtorino.