Ges per guerra non chal aver consir:
Ne non es dreiz de mos amis mi plangna,
Ch’ a mon secors vei mos parens venir;
E de m’onor chascuns s’esforza e s’ langna
Perch’ el meu nom maior cors pel mon aia.
E se neguns par che de mi s’estraia,
No l’en blasmi che almen tal faiz apert
Ch’onor e prez mos lignages en pert.
Pero el reson dels Catalans auzir
E d’ Aragon puig far part Alamagna;
E so ch’enpres mon paire gent fenir:
Del rengn’ aver crei che per dreiz me tangna,
E se per so de mal faire m’assaia
Niguns parens, car li crescha onor gaia,
Bem porra far dampnage a deschubert,
Ch’en altre sol non dormi nim despert.
Pobble, va dir a chui chausir so plaia
Che dels Latins lor singnoria m’apaia;
Per que aurai lor e il me per sert;
Mas mei parens mi van un pauc cubert.