Uzurpulo.
Ĉevalo malfeliĉa! Kiel vigle
Eksaltis ĝi hodiaŭ en batalon,
Vundita min rapide kiel portis.
Ĉevalo malfeliĉa!
Puŝkin (al si mem).
Li bedaŭras
Ĉevalon, dum militistaro tuta
En polvon disbatita nun.
Uzurpulo.
Aŭskultu,
Ĝi, eble, nur de vundo eklaciĝis
Kaj ĝi ripozas?
Puŝkin.
Ne, ĝi malviviĝas.
Uzurpulo (iras al ĉevalo).
Ĉevalo mia! Kion fari? bridon
Forpreni kaj deseli. Malviviĝu
En liberec'.
(Li deselas ĉevalon. Eniras kelkaj poloj.)
Sinjoroj, bonan tagon!
Sed kial mi ne vidas princon Kurbskij?
Hodiaŭ mi lin vidis en batalo;
Bravulon tuj ĉirkaŭis multaj glavoj,
Similaj je flekseblaj feraj spikoj;
Sed lia glavo levis sin plej supre
Kaj forta krio ĉion supersonis.
Li kie estas?
Polo.
Oni lin mortigis.
Uzurpulo.
Ho, estu paco al anim' kuraĝa!
Sed ni malmultaj post batalo restis!
Kozakoj, perfiduloj malbenitaj,
Krimuloj! vi, nur vi nin pereigis!
Eĉ tri minutojn ili ne eltenis!
Ni ilin punos: dekan mi pendigos!
Rabistoj!
Puŝkin.
Iu estas, eble, kulpa,
Sed estas ni jam tute disbatitaj
Kaj ekstermitaj.
Uzurpulo.
Sed afero povus
Tre bona esti; mi unuan vicon
Detruis, sed germanoj nin debatis;
Bravuloj ili estas! jes, bravuloj!
Por tio ilin amas mi; mi nepre
El ili kolegaron mian faros.
Puŝkin.
Hodiaŭ kie ni pasigos nokton?
Uzurpulo.
Jen tie ĉi,--en tiu ĉi arbaro.
Eliros frue ni; en Rilsk'on venos
Ni al tagmanĝo mem. Nu, bonan nokton.
(Li kuŝiĝas, metas selon sub kapon kaj ekdormas.)
Puŝkin.
Agrablan nokton!... Tute disbatita,
Reĝido, per forkuro sin savanta,
Li, tute kvazaŭ knab', senzorga estas;
Kredeble Dio mem lin ĉiam gardas,--
Kaj ankaŭ ni, amikoj, ne malĝoju!
Moskvo. Reĝaj ĉambroj.