hiberno properans findere ligna foco,
syllaba quid toties juvet _hem_ geminata laborem
quærenti uxori, rettulit ipse.--Juvat:
nempè simul toto contentis corpore nervis,
in rimam cuneum fortiùs ictus agit.--
Illa memor, Veneris media inter gaudia, telum
ut penetret magis, _hem_ congeminare jubet.--
Nil opus est, inquit, nunc hoc conamine, conjux:
findere te sanè nolo, forare volo.
_GEORG. BUCHANANUS._
_GALLI._
CXI.
VENERI.
Ventris onus Corydon mediis dum ponit in agris,
pendula que in viridi gramine membra rubent;
hæc, ut vicinâ tum fortè latebat in herbâ,
lubrica jejuno dente Vipera petit:
quæ corpus reliquum accepto ne fortè veneno
inficiant, medici provida cura secat.
Palpitat infelix succisi more colubri,
sanguine que adspersam mentula pulsat humum.
Hanc mutilus Pastor myrti viridantis in umbrâ
ponit Acidaliæ flens que gemens que Deæ.
Tu, quandò vires invito casus ademit,
parce, Dea, et curis hunc bona solve tuis.
_SAMMARTHANUS._
CXII.
MULIER DISERTA.
Nuper Candidulam meam salutans,
salve, inquam, mea mens, mel et lepores,
corculum que meum. Illa tunc disertam
quùm sese cuperet mihi probare,
salve, inquit, mea mentula! ô disertam
et docto benè fœminam cerebro!
Nam si dicere corculum solemus,
cur non dicere mentulam licebit?
_THEODORUS BEZA._
CXIII.
DE BOSSO MILITE.
E bello rediens monstrat sua vulnera Bossus
uxori, fractum se que labore dolet.
Optatæ expectans noctis sed gaudia, Bosso
uxor ait: salva est mentula, Bosse, sat est.
_JO. VULTEIUS._
CXIV.
AD SUSTRIUM.
Quòd misero dives juncta est tibi Julia, Sustri,
non facit hoc virtus, mentula longa facit.
_Idem._
CXV.
AD JULIAM.
Illecebris qui te petit et demulcet amœnis,
aut querulis tentat vincere deliciis,
hic ne tuo, mea lux, est irretitus amore?
Divitias ne magis deperit ille tuas?
Virgo, tibi, formosa, cave: latet anguis in herba.--
_Anguis_ ni lateat, non ego, dixit, amem.
_PASCHASIUS._
CXVI.
AD GALLAM.
Fœmineâ uxorem quoties te voce salutat
Fronto suam _pœnam_, Galla, vocare solet.
Illum ità masculeâ poteris tu voce maritum
grammaticè _penem_ dicere, Galla, tuum.
_Idem._
CXVII.
SINE PRIAPO NON AMOR.
_Contrà versus Apuleianos._
Nefas amare, si potiri non licet;
quid solus est Amor, nisi votum impotens,
nolens voluntas, ardor expers virium,
ejus que pœna, cui negatum jam frui?
Qui amat, fruatur: hoc Venus, hoc vult Amor.
Cupido posse cui negat, velle abnegat.
Res illa amore constat et potentiâ:
et velle crux est, ni simul vires sient,
et posse crux est, ni voluntas urgeat.
Olli ergò ament qui in lectulo cum virgine
molli cubantes, membra teneris implicant
nodis calentia, et procaci palmulâ
omnia pererrant proximæ Veneris loca,
et comprimentes osculo dulci labra,
et hinc et indè commeante lingulâ,
et hinc et indè fluctuante Cypride,
animis utrimque corde crebris pulsibus,
uno que bina possidente pectora
æstu, et tenaci conligati glutino,
amplexibus que arctis adhærentes, levi
vulnere puellæ molle laxant cingulum
oculis patrantibus, et cadente spiritu
in vasa Veneris vim vomentes fervidam;
alvum rigantes imbre lacteo, sopor
donec propinquus languidos demulceat
artus, sepultas suscitans rursùm faces.
Exeste, Galli, vel quibus vim sustulit
impos senectus: queis potiri non licet,
nec amare fas est, nosse nec ritus sacros,
ac nec videre quæ imperat nobis Amor,
dum floret ætas, dum inquies nostras calor
urit medullas, et Venus Venerem jubet.
_DURAND._
CXVIII.
AD SEMIVIRUM.
Virgineum laxâ frustrà femur icis alutâ
semivir, in facilem nec potes ire viam.
Lorea sed gelido tibi prominet inguine vena,
nunquàm fœmineos ausa subire locos:
quæ velut improvisum aspris in sentibus anguem
presserit, indè retrò tota repentè fugit.
Cyaneas nunquàm cautes rate vector adires,
nec tua Scyllæas puppis iniret aquas.
Nec valido rueres emotos cardine postes,
urbs foret hostili si capienda manu,
mollia qui teneræ perrumpere claustra puellæ,
nec moliri aditum segnis iners que potes.
Si sapis, hoc rigido tibi pondus inutile ferro
demete, ut excutias, Castoris instar, onus:
Pendula ceu Samiâ sibi desecat inguina testâ,
entheus ad Phrygios qui solet esse modos.
O pereat miserè qui tendi nesciet arcus!
O pereat tendi fors lyra si qua nequit!
Laxa quid arma juvant? nutante peculia collo
quid gestare tibi sic onerosa placet?
Dede neci, tua sic fueris, sic probra virorum
ultus, quæ fecit pars scelus, illa luat.
_ADRIANUS TURNEBUS._
CXIX.
IN SENEM LASCIVUM.
Dic mihi, Pythagora, post ultima quid fore mortis
fata senem qui sit fractus amore, putes?--
Per Venerem! fiet pulchrum ac laudabile porrum,
ut viridi caudâ est albiculâ que comâ.
_JOANN. GIRARDUS._
CXX.
TELUM.
Puella saxis durior,
me non amas? volo mori;
miserrimus finis meæ
vitæ laqueus erit mihi:
aut ab arce præceps decidam
in puteum, vel lagunam.
Non sic fit: at mori lubet
telo, manu quod altero:
cui dum incubo, præcordiis
etiam tuis infigam, ut sic
mecum simul mortem oppetas.
Vindicta de te una hæc mihi est!
age, incubo, infigo simul,
puella saxis durior.
_JOANN. GIRARDUS._
CXXI.
ALTERA PENELOPE.
Solam Penelopen se jurat amore mariti
Phyllis habere parem, tanta fides thalami est!
Hanc imitata omnes hominum est experta sagittas;
nemo viro tendit firmiùs, hunc deamat.
_MONERIUS._
CXXII.
DE PRIAPO.
Si Deus ille puer moreretur fortè Cupido,
quisnam ejus gereret regna, vel imperium?
An Mars, bellorum præses, vel Jupiter ipse,
qui quatit horrendâ fulmina dira manu?
An Divûm interpres, Majæ pulcherrima proles?
Vel qui tetra niger Tartara Pluto regit?
An florum variè pictorum infusor Apollo,
vel Bacchus madido blæsulus ore Deus?
An verò altarum stator Neptunus aquarum,
Tranquillum ve ciens Æolus Oceanum?
Vis tibi dicam? hæres defuncti verus Amoris,
hortorum custos ipse Priapus erit:
ille unus si quidem reliquis acceptior, omnes
fœminea in partes corda volare facit.
_GILB. DUCHERIUS VULTO._
CXXIII.
IN QUEMDAM.
Nasus cum tibi sit mucosus, longus et uncus,
mentula fœmineis et malefida jocis,
debueras nuptam naso terebrare puellam;
mungere sic poteras, atque coire simul.
_GUY, de Tours._
CXXIV.
IN MISCELLANEA ACCORDII[3].
Quidam suavis homo, elegans que mirum
lippis viderat hunc libellum ocellis:
mox censor nimiùm superbus, atrâ
expunxit maculâ sales venustos,
quòd risu fluerent licentiore;
aures polluerent quòd ut pudicas.
Legis nescius ergò comminacis
quæ marem vetat evirare sexum,
(formæ supplicium indecens decoræ)
hunc castraverat undèquaque librum.
Quæ licentia, quæ libido, dicam,
non imponere fibulam jocoso,
totum excindere sed virum, Priapo!
Illi quid precer, imprecer ve, quod sit
juri conveniens et æquitati?
ut pœna artificem suum sequatur,
ut que langueat exvir, acriores
cachinnos tolerans: cupivit amens
ceu languere opus istud eviratum.
_FRANC. JURETUS._
[3] Bigarrures du sieur des Accords.
CXXV.
PRECES MENTALES.
Rufus nigellam, simplicem puellulam
Mentalem, ut aiunt, edocebat Curio
Precationem, gestiente vertice,
limis ocellis, ore torvo, gutture
singultiente, sibilantibus labris,
frequentibus que basiationibus.
Mentalem at illa dum precatiunculam
cupit, capit nil quàm salacem mentulam.
Sic innocentem mandit agnulam lupus.
_S. CERTO._
CXXVI.
NAIAS SATYRI VICTRIX.
Fortè tenebroso, Veneris secura malignæ,
carpebat somnos Naias malè cauta sub antro;
cum subitò è turbâ Satyrorum prosilit ardens
Corniger, atque fugas tentantem ac multa gementem
corripit, et lapsam vesano irrorat amore.
Spargere tum lacrymis antrum, longo que ululatu,
et nemora implere, et cœlum stellas que vocare.
Frustrà: tunc etenim Satyros bis ter que quater que,
ô quàm degeneres! operam renovare decebat.
Jam cessant lacrymæ, et jam rupes dulcè silentem
mirantur: donec tandem defessus agendo,
viribus effractus, discedere tentat amator:
Cui Naias contrà assurgens, sic, perfide, abire
sperâsti, nec te pudor arguit, aut timor urget?
Ergò tam vili pretio compressa recedam?
infelix! neque fit requies, quin Nympha fugacem
probris que innumeris coopertum vexet. At ille,
qualis aper fugiens venantûm tela canes que,
impiger in latebras properat, quærit que salutem,
pallens. Riserunt Nymphæ Fauni que salaces,
mansurum que super posuerunt cortice carmen:
HIC SATYRUM NAIAS VICTOREM VICTA SUBEGIT.
_J. B. ROUSSEAU._
CXXVII.
ARETINI CARMINUM
(_Vulgò_ Sonnets) _XV versio latina, distichis expressa, anno 1710_.
PETRO ARETINO.
Aretine, tuæ memorantur ubique figuræ:
nam solet has vulgi dicere lingua tuas,
et quod scalptoris fieri commune decebat,
in solum vatem transtulit illa decus.
Tu versus patrios sub imagine quâque locâras,
bis septem quos nunc vix reperire datur.
His ego jacturæ parva heu! solatia magnæ
substitui Latio disticha tincta sale,
hortorum placitura Deo, qui rustica quamvis
suetus verba loqui, frater Amoris erat.
I.
Blanda quidem manus est, mentum quæ mulcet amantis;
blandior ast hujus mentula, dura licet.
II.
Cur nequit heu! digito, qui peni, sensus inesse,
aut cur non peni vis ea, quæ digito?
III.
Quòd te sternat Amans, ne crede, puella, superbum;
en humerum femori subjicit ipse tuo.
IV.
Succumbant tanto ne fœmina vir que labori,
dum timet, eccè preces hìc pia fundit anus.
V.
Crus dominæ lævum dextrâ sustentat amator,
altiùs in foveam sic ratus inguen agi.
VI.
Nostin’, quid moneat, quam contemplaris, imago?
Masturbare, tibi dictitat, aut futue.
VII.
Fungetur linguæ non tam benè munere verpa,
Quàm verpæ fungi munere lingua sciet.
VIII.
Tollit amica pedes, huic penem figit amicus:
spectat, et id spectans serva misella vacat.
IX.
Sic, duce naturâ, primi futuêre parentes:
hos jungebat amor tum puer, artis inops.
X.
Spectat heram similis miranti ancilla, putat que,
vectam more viri dum videt, esse virum.
XI.
Viva parat dominæ cunnum dum verpa fricare,
Ancillæ cunnum vitrea verpa fricat.
XII.
Hìc sedet, illa cubat, fit opus, quod proxima cernens,
artifici futuit se bona nympha manu.
XIII.
Vir geminis, uno cur stat pede fœmina tantùm?
Paxillus mediam, ne cadat, eccè tenet.
XIV.
Masturbatori se cunnus inaniter offert;
arctior in digitis est mihi cunnus, ait.
XV.
Cruribus elatis, porrecto fœmina cunno,
admittit tensum semisupina virum.
_BERNARDUS LAMONNOYE._
CXXVIII.
MUSCIPULA.
Intrârat lectum somno vino que sepultus;
micturus matulam quærit utrâque manu.
Muscipulam, matulæ vice dum capit ebrius, ejus
pars est muscipulæ capta pudenda dolo.
_Idem._
CXXIX.
IN RHODANTIDEM _Scortum Divionense nobilissimum_.
PARODIA E PHASELO CATULLIANO.
Rhodantis illa, quam videtis, hospites,
ait fuisse clarior Philænide,
neque ullius salacis impetum natis
nequîsse præterire, sive cui Venus
opus foret supina, sive pendula,
et hoc negat Susonis, Oscaræ negat
negare littus, hortulos ve proximos,
casas ve, rura, et oppida adjacentia,
ibi que si qua lusibus vacant loca:
ubi ista, sicca nunc rosa, anteà recens,
juvenculis petita prurientibus,
solebat explicare liberos sinus.
Venusta Belna, Divio venustior,
tibi hæc fuisse, et esse cognitissima
ait Rhodantis, ultimâ ex origine
tuis dedisse dicit in suburbiis,
tuis vorâsse mentulas in angulis,
et indè, tot per heu! satellitum minas,
tot heu! pericla, læva, sivè dextera
vocaret aura, semper insciam metûs,
cuique subdidisse publicum femur;
neque ulla vota Phallicis Deis negat
sibi esse facta, cum rediret à lue
novissimâ hunc ad usque corporis statum.
Sed hæc fuêre: lena nunc bibax rogat
stipem misella, seque dedicat tibi,
amice Liber, atque Amica Liberi.
_BERNARDUS LAMONNOYE._
_ANONYMA._
CXXX.
SIGNA.
Noscitur ex pedibus, quantum sit virginis antrum:
noscitur ex naso, quanta sit hasta viro.
CXXXI.
VIR MINGENS.
Mingere dum properat vir pingui tentus omaso,
distant que à muro longa pudenda nimis,
fœmina præteriens objurgat, et, improbe, dixit,
non coràm populo talia ferre pudor?--
Ille, tace, retulit, nimis es vidisse beata,
quæ mihi tam que diù cernere non licuit.
CXXXII.
QUID EST HOMO?
_EX ITALICO._
Usque puto ac reputo, ac reputanti victa cadit mens,
vile quòd est sputum non nisi penis, homo.
CXXXIII.
IN CAULNEAM[4].
_EX GALLICO._
Cur modò grande Ducis posuisti, Caulnea, nomen
et matronali aptum spontè sedile culo?--
Quòd bipedalis inest et cornea cauda Giacco[5],
carior et cunnus quòd mihi clunibus est.
[4] Chaulnes.
[5] Giac.
CXXXIV.
IN PRIAPOS ALATOS.
Alatum meritò veteres pinxêre Priapum:
usque fuit verus quippè Priapus Amor.
CXXXV.
IN PHALLOS.
Parcite, crusticolæ, lignum ostentare pudendum:
arbor enim vitæ quàm benè Phallus erat!
CXXXVI.
ÆNEUS SERPENS.
Æneus, ut perhibent, quondàm morientibus anguis
præsentem in dirâ peste ferebat opem.
At ruber, et rigidus cervice et carneus anguis
est magis in cunctis certa medela malis.
CXXXVII.
SERPENS TENTATOR.
Quo pellecta Parens malum prior ore momordit,
ambigitur doctis quis fuit ille draco.--
Cur oleum et tempus, fatui, sic perditis? Ille
crassa, torosa, rubens, mentula longa fuit.
CXXXVIII.
DE CLAVA HERCULIS.
Desinite Alcidæ, pictores, fingere clavam:
longè aliud signum debet habere Deus.
Quinquagintà unâ subigit dum nocte puellas,
ingens una olli mentula clava fuit.
CXXXIX.
TELUM AMORIS.
Perfidus incautum nuper me ponè sagittâ
læsit Amor, quæ imis ossibus acta furit.
Imò pergit iter, dictu mirabile, telum,
et mihi ventre foris prominet usque rigens.
Nec jam sum tantæ patiens tentiginis: ergò
quo vis cumque modo, Gellia, tu fer opem.
CXL.
ASELLUS PRIAPI VICTOR.
Hellespontiaco quòd immolatur
unus præ reliquis Priapo Asellus,
non id fit quià fascino trabali
omnes vicerit omnium sagittas,
draucis que invidiam puellulis que
urentem pathicis movet salivam.
Causam longiùs est opus requiri,
hoc te noscere quam licet relato.
Nam cum in belligeros Lyæus Indos
agmen capripedum ungulâ sonante
secum educeret, orta magna lis est
inter semideos mero madentes
quis toto agmine mentulatior sit.
Stat longè antè alios ovans rigens que
protento inguine corneo Priapus,
et quantùm aeriis premi cupressis
per saltus humiles solent myricæ,
tantùm fulmineo Dei pudendo
caudæ se se aliæ ferunt minores.
Eccè autem increpitans Dei triumpho
infert se medio ferox Asellus,
et palmam vetat asseri immerenti,
quam pro jure suo reposcit ipse,
ut qui omni agmine mentulatior sit.
Collatis igitur duabus hastis,
Hellespontiaci minor supellex
Divi prominuit, quod ille probrum
indignans, Asinum superbientem
æmulum que Deo furens cecidit.
Hìnc mos invaluit quòd immolatur
unus præ reliquis Priapo Asellus.
CXLI.
CALAMUS.
Hortantem absenti matrona ut casta marito
scriberet, arguto corripit ore virum.--
Quî scribam, retulit? Calamum procul abstulit ille,
in que meâ liquor pixide nullus inest.
_FINIS._