Transcriber’s Note: This book has adult content!
The numbering of the poems in the first part is not to be relied upon.
Due to a printer error, there are two poems labelled with each of CVIII
to CXVII inclusive, and some other mistakes.
[Illustration: DIVO PRIAPO INVICTO]
EROTOPÆGNION,
SIVE
PRIAPEIA
VETERUM
ET
RECENTIORUM.
VENERI JOCOSÆ SACRUM.
LUTETIÆ PARISIORUM,
Apud C.-F. PATRIS, Bibliopolam,
viâ vulgò dictâ _quai Malaquais_.
ANNO REIP. VI.
1798.
INDEX.
PARS PRIOR.
PRIAPEIA VETERUM.
_Natalis Comitis Priapus._ pag. j.
_Josephus Scaliger._ viij.
_Ad Lectorem._ 1.
_Carmen primum. Priapus._ ibid.
II. _Priapus._ 2.
III. _Ad Priapum._ ibid.
IV. _De Priapo._ ibid.
V. _Priapus._ 3.
VI. _Priapus._ ibid.
VII. _Priapus._ ibid.
VIII. _Priapus._ 4.
IX. _Priapus._ ibid.
X. _Priapus._ 5.
XI. _Priapus._ ibid.
XII. _Priapus._ 6.
XIII. _Priapus._ ibid.
XIV. _Priapus._ ibid.
XV. _Ad Priapum._ 7.
XVI. _Priapus._ ibid.
XVII. _Priapus._ ibid.
XVIII. _Ad Priapum._ 8.
XIX. _Priapus._ ibid.
XX. _Ad Priapum._ ibid.
XXI. _Priapus._ 9.
XXII. _Priapus._ ibid.
XXIII. _Priapus._ ibid.
XXIV. _Priapus._ ibid.
XXV. _Priapus._ 10.
XXVI. _Ad Priapum._ ibid.
XXVII. _Priapus._ 11.
XXVIII. _Ad Priapum._ ibid.
XXIX. _Ad Priapum._ ibid.
XXX. _Priapus._ 12.
XXXI. _Priapus._ ibid.
XXXII. _Priapus._ 13.
XXXIII. _Ad Priapum._ ibid.
XXXIV. _Priapus._ ibid.
XXXV. _Priapus._ 14.
XXXVI. _Voti solutio._ ibid.
XXXVII. _Priapus._ 15.
XXXVIII. _Priapus._ ibid.
XXXIX. _Ad Priapum._ 16.
XL. _Priapus._ ibid.
XLI. _Ad Priapum._ ibid.
XLII. _Priapus._ ibid.
XLIII. _Priapus._ 17.
XLIV. _Priapus._ ibid.
XLV. _Priapus._ ibid.
XLVI. _Priapus._ 18.
XLVII. _Priapus._ ibid.
XLVIII. _Priapus._ ibid.
XLIX. _Ad Priapum._ 19.
L. _Priapus._ ibid.
LI. _Priapus._ 20.
LII. _Ad Priapum._ 21.
LIII. _Priapus._ ibid.
LIV. _Priapus._ ibid.
LV. _Priapus._ 22.
LVI. _Priapus._ ibid.
LVII. _Priapus._ ibid.
LVIII. _Priapus._ ibid.
LIX. _Ad Priapum._ 23.
LX. _Ad Priapum._ ibid.
LXI. _Priapus._ 24.
LXII. _Priapus._ ibid.
LXIII. _Priapus._ 25.
LXIV. _Ad Priapum._ ibid.
LXV. _Priapus._ ibid.
LXVI. _Priapus._ 26.
LXVII. _Priapus._ ibid.
LXVIII. _Priapus._ ibid.
LXIX. _Priapus._ 28.
LXX. _Priapus._ ibid.
LXXI. _Priapus._ ibid.
LXXII. _Ad Priapum._ 29.
LXXIII. _Priapus._ ibid.
LXXIV. _Priapus._ ibid.
LXXV. _Priapus._ ibid.
LXXVI. _Ad Priapum._ 30.
LXXVII. _Priapus._ ibid.
LXXVIII. _Priapus._ 31.
LXXIX. _Ad Priapum._ ibid.
LXXX. _Ad Priapum._ 32.
LXXXI. _Ad Priapum._ ibid.
LXXXII. _Ad Priapum._ ibid.
LXXXIII. _Ad Priapum._ 33.
LXXXIV. _Ad Priapum._ 34.
LXXXV. _Priapus._ 37.
LXXXVI. _Priapus._ 38.
LXXXVII. _Ad Priapum._ 39.
LXXXVIII. _Priapus._ ibid.
LXXXIX. _Priapus iners._ 41.
XC. _Priapus ab asello proditus._ 44.
XCI. _Fauni Error._ 46.
XCII. _Priapi dedecus._ 48.
XCIII. _In Fulviam._ 49.
XCIV. _Amantis à mentulâ proditi furor irritus._ 50.
XCV. _Invocatio ad Priapum._ ibid.
XCVI. _Priapus._ 51.
XCVII. _Prometheus._ ibid.
XCVIII. _Ad Cornelium._ 52.
XCIX. _Ad Matronam pudicam._ 53.
C. _Ad Priapum._ ibid.
CI. _Priapus._ 54.
CII. _Priapi furtum._ ibid.
CIII. _Priapus._ 55.
CIV. _Ad Juvenalem._ ibid.
CV. _Ad Priapum._ ibid.
CVI. _Fragmentum Martialis._ 56.
CVII. _Priapus siligineus._ ibid.
CVIII. _Fragmentum._ ibid.
CIX. _Amor sine Priapo._ 57.
CX. _Cento nuptialis._ 58.
CXI. _Ad Pythagoram, de Marco._ 63.
CXII. _Subscriptum picturæ Crispæ mulieris
impudicæ._ ibid.
CXII bis. _Ad Zoïlum, de uxore mœchâ._ 64.
CXIII. _De tribus incestis._ ibid.
CXIV. _In Castorem._ 65.
CXV. _In Eunum liguritorem._ ibid.
CXVI. _In quendam qui levia sibi inguina faciebat._ ibid.
CXVII. _Fescennina._ 66.
CVIII. _In Martium cinædum._ 71.
CIX. _De Eunucho._ ibid.
CX. _De equâ Philagri advocati._ ibid.
CXI. _Ad Laidem._ 72.
CXII. _Ad Lydiam._ ibid.
CXIII. _De pueri amore._ 73.
CXIV. _Priapus._ 74.
CXV. _Priapus._ ibid.
CXVI. _Ad Priapum._ ibid.
CXVII. _Priapi hortus._ ibid.
CXVIII. _Priapus senior._ 75.
CXIX. _Genio Priapi._ ibid.
CXX. _In advocatum effœminatum._ 77.
CXXI. _In Medico-lenonem._ 78.
CXXII. _In Sacerdotem._ 79.
CXXIII. _In puellam Hermaphroditam._ ibid.
CXXVI. _In caussidicum._ ibid.
CXXIV. _In Philosophum hirsutum et impudicum._ 80.
CXXV. _De muliere Marinâ vocabulo._ ibid.
CXXVI. _Ex Anthologiâ. Philippi Viator et Priapus._ 81.
CXXVII. _Aliter._ ibid.
CXXVIII. _Antistii Priapus._ 82.
CXXIX. _Aliter._ ibid.
CXXX. _Leonidæ Priapus._ ibid.
CXXXI. _Erycius ad Priapum._ 83.
CXXXII. _Aliter._ ibid.
CXXXIII. _Tymnæi Priapus._ 84.
CXXXIV. _Luciani Priapus._ ibid.
CXXXV. _Ejusdem Priapus._ ibid.
CXXXVI. _Marc. Argentarii Priapues et Viator._ 85.
CXXXVII. _Priapus._ ibid.
HIC EXPLICIT PARS PRIOR.
PARS ALTERA.
PRIAPEIA RECENTIORUM.
ITALI.
I. _Radix Priapeia._ 89.
II. _Votum ad Priapum._ 92.
III. _Ad Asellum._ ibid.
IV. _Venus et Priapus._ 93.
V. _Ad Priapum._ ibid.
VI. _In Statuam Veneris dormientis._ ibid.
VII. _Nupta Seni._ 94.
VIII. _De Ursâ super incubante._ ibid.
IX. _De Corvino._ 95.
X. _Epitaphium Pegasi Claudi pædiconis._ ibid.
XI. _In Mamurianum._ 96.
XII. _In Lentulum mollem._ ibid.
XIII. _In Lupium pædiconem._ ibid.
XIV. _Quare Ursus caudâ caret._ 97.
XV. _De Ursâ, ad Arispam._ ibid.
XVI. _Epitaphium Nichinæ Flandrensis, scorti
egregii._ 98.
XVII. _Ad Priapum._ 99.
XVIII. _De Palmerâ._ 101.
XIX. _De Mentulâ._ 103.
XX. _Ad pueros et puellas._ 104.
XXI. _Ad Mentulam._ 105.
XXII. _Panis et Priapi amores._ 107.
XXIII. _Formica._ 110.
XXIV. _Ad Priapum._ 112.
XXV. _Porta antica._ ibid.
XXVI. _Porta postica._ 113.
XXVII. _Priapus Hercules._ ibid.
XXVIII. _In Impudicum._ 114.
XXIX. _Lusus Puellarum._ 115.
XXX. _De Priapo._ ibid.
XXXI. _Priapi admonitio in horto Bembi._ 116.
XXXII. _Idem, rustico._ ibid.
XXXIII. _In Nævolum._ 117.
XXXIV. _Chione et Sterope._ ibid.
XXXV. _Scopæ._ ibid.
XXXVI. _In adulteros._ 118.
XXXVII. _Priapus iners._ ibid.
XXXVIII. _Anus procax._ 119.
XXXIX. _Nasutus._ ibid.
XL. _De Phyllide sauciâ._ 120.
XLI. _Ad Deam Menam._ ibid.
XLII. _Tumulus Allices meretricis._ 122.
XLIII. _Senex pruriens._ 123.
XLIV. _Ad Priapum._ 125.
XLV. _Ad puellas in suburbanum expectatas._ 126.
XLVI. _Ad Priapum._ 127.
XLVII. _Ad Priapum._ 128.
XLVIII. _Fragmentum._ 129.
XLIX. _Priapus._ ibid.
L. _Ad Priapum._ 130.
LI. _Priapus._ ibid.
LII. _Ad Priapum._ 131.
LIII. _Priapus._ 132.
LIV. _Ad Bellinum._ ibid.
LV. _De Priapo._ 133.
LVI. _Pallas et Priapus._ ibid.
LVII. _Allegoria._ 134.
LVIII. _Congressus Galli cum Deiopeiâ._ 135.
LIX. _Ad Joannem Veronensem._ 140.
LX. _In Eumdem._ ibid.
LXI. _Ad Franciscum._ ibid.
LXII. _Ad Nanum mentulatum._ 141.
LXIII. _In Puellam pallescentem._ ibid.
LXIV. _Priapus, Papyrus._ 142.
LXV. _De Cupidine._ ibid.
LXVI. _Nymphæ et Priapus._ ibid.
LXVII. _Priapus, è Græco._ 143.
LXVIII. _De Dracone._ ibid.
LXX. _Diogenes Cynicus._ 144.
LXX. _Mulier decepta._ ibid.
LXXI. _Ad Sulpicianum._ ibid.
LXXII. _Puppia._ 145.
LXXIII. _In Anum._ ibid.
LXXIV. _In Puellam, à sene et ab eunucho dilectam._ 147.
LXXV. _In Saulum._ ibid.
LXXVI. _Priapus dispar._ ibid.
LXXVII. _Macaronica, ad Faustum._ 148.
LXXVIII. _De Mulierum caudâ._ ibid.
LXXIX. _Clavis._ 149.
LXXX. _Zingara verax._ ibid.
ANONYMA.
LXXXI. _Fragmentum Satyræ, etc._ 150.
LXXXII. _Quæstio._ 151.
LXXXIII. _De Octaviâ Farnesiâ._ ibid.
LXXXIV. _Faunus ad Nympheum fluvium._ 152.
BELGÆ.
LXXXV. _De Flacco._ 153.
LXXXVI. _In Cinnam._ ibid.
LXXXVII. _In Rosillam._ 154.
LXXXVIII. _Ad Idam._ ibid.
LXXXIX. _De uxore et agro Arati._ 155.
XC. _Jocus._ ibid.
XCI. _Priapus._ ibid.
XCII. _Basium._ 156.
XCIII. _Ad Grammaticos._ 157.
XCIV. _Epithalamium fescenninum, ad Priapum._ ibid.
ANONYMA.
XCV. _In Baudii jactantiam._ 159.
GERMANI.
XCVI. _Ad Amicum._ ibid.
XCVII. _In Masturbatorem._ 160.
XCVIII. _Ad Amœnum._ ibid.
XCIX. _De Monacho, cui Scrofæ_ (Truye) _cognomen_. ibid.
C. _Ityphallus._ 161.
CI. _Ænigma._ 162.
CII. _Panis, Penis._ ibid.
ANONYMA.
CIII. _Dactylus._ ibid.
LUSITANI.
CIV. _In Poetam cinædum._ 163.
ANGLI.
CV. _In Porciam._ ibid.
CVI. _Ænigma._ 164.
CVII. _Paronomasia._ ibid.
SCOTI.
CVIII. _Quid mulieribus placeat._ ibid.
CIX. _Cypris Anadyomene. Epithalamium._ 165.
CX. _Lignator._ 170.
GALLI.
CXI. _Veneri._ 171.
CXII. _Mulier diserta._ ibid.
CXIII. _De Bosso milite._ 172.
CXIV. _Ad Sustrium._ ibid.
CXV. _Ad Juliam._ ibid.
CXVI. _Ad Gallam._ 173.
CXVII. _Sine Priapo non amor._ ibid.
CXVIII. _Ad Semivirum._ 174.
CXIX. _In Senem lascivum._ 175.
CXX. _Telum._ ibid.
CXXI. _Altera Penelope._ 176.
CXXII. _De Priapo._ ibid.
CXXIII. _In Quemdam._ 177.
CXXIV. _In Miscellanea Accordii._ ibid.
CXXV. _Preces mentales._ 178.
CXXVI. _Naïas satyri victrix._ 179.
CXXVII. _Aretini Carminum versio latina._ 180.
CXXVIII. _Muscipula._ 182.
CXXIX. _In Rhodantidem, scortum._ 183.
ANONYMA.
CXXX. _Signa._ 184.
CXXXI. _Vir mingens._ ibid.
CXXXII. _Quid est Homo?_ ibid.
CXXXIII. _In Caulneam._ 185.
CXXXIV. _In Priapos alatos._ ibid.
CXXXV. _In Phallos._ ibid.
CXXXVI. _Æneus serpens._ ibid.
CXXXVII. _Serpens tentator._ 186.
CXXXVIII. _De clavâ Herculis._ ibid.
CXXXIX. _Telum amoris._ ibid.
CXL. _Asellus Priapi victor._ 187.
CXLI. _Calamus._ 188.
NATALIS COMITIS PRIAPUS.
Priapus, quem hortorum deum esse antiqui crediderunt, è quibus
parentibus ortus fuerit non convenit inter scriptores: si quidem alii
Naïadis nymphæ ac Dionysi filium fuisse tradiderunt, ut ait Strabo,
lib. 13. Alii non Naïadis, sed Chiones fuisse dicunt. Hunc natum
fuisse in Lampsaco, ibi que civitatem sui nominis condidisse memorant.
Apollonius Venerem cum Baccho congressam fuisse scribit: deindè quùm
is ad Indicam expeditionem exivisset, cum Adonide sæpiùs congressa,
Priapum concepit. Cum verò Dionysus reverteretur, illi obviàm cum
coronâ processit, illum que coronans sequi quidem noluit, quià puderet,
quòd nupsisset: at in Lampsacum recedens ibi parere decrevit. Tùm Juno
capta zelotypiâ, simulans se opem ferre, manu veneficâ uterum attigit,
fecit que puerum deformem, et præ cæteris incredibilem membri pudendi
magnitudinem habentem pareret, quem Priapum nominavit. Id cum vidisset
Venus, noluit illum capere ob membri magnitudinem, sed in Lampsaco,
urbe maris Hellesponti, reliquit. Hujus deformitatem ità complexus est
Archias in his carminibus:
Littora parvus ego hìc habito saxosa Priapus,
nulla que cum mergis bella cruenta gero.
Distortus vultus, pes nullus: falce dolando
piscator talem finxerit, aut meliùs.
Deindè, cum adolevisset, pergratus que foret Lampsacenis mulieribus,
Lampsacenorum decreto, ex agro Lampsaceno exulavit.
Fabulati sunt antiqui Lotidem nympham, Priapi libidinem fugientem, in
Loton fuisse mutatam.
Memoriæ prodidit Eusebius, in libro de falsâ religione, Priapum
aliquandò cum uno ex illis asellis, qui Bacchum in Indicam expeditionem
proficiscentem trans quemdam fluvium transvexêre, de membri magnitudine
decertâsse, (fuit autem tantum Asellorum beneficium creditum, ut illi
sint idcircò inter sydera relati, et alteri eorum concessum est, ut
loqui posset) qui cum victus fuisset, victorem, ob invidiam, occidit.
Mansit deindè ea consuetudo in sacris, ut asinus Priapo, tanquàm
invisum et invidiosum animal, immolaretur.
Scripsit Ovidius libro 1 fastorum, per solemnitatem matris deorum, ad
quam omnes dii convenerant, post epulas lautissimas, Priapum fuisse
pudicitiæ Vestæ insidiatum. Nàm cum dii cæteri lusibus indulgerent,
Vesta que in molli herbâ somnum caperet, ab asino Sileni excitata fuit,
ne vim Priapi pateretur: tum verò deterritus fuit ab incæptis Priapus,
omnes que conciderunt insidiæ, et asinus ex eo tempore Priapo mactatus
fuit in sacrificiis.
Memoriæ proditum est ab antiquis rerum Ægyptiarum scriptoribus, quòd
Titanes insidiati Osiridi illum trucidârunt, atque partem suam quisque
clàm è domo abstulerunt: sola autem pudenda in fluvium projecerunt, cum
nemo vellet illa auferre. Isim resumpsisse membra de captis Titanibus
memorant, hominem que formâsse, ac dedisse sacerdotibus sepeliendum.
Solum virile membrum non potuisse inveniri, quod imperatum est tanquàm
deum coli, quod non modò divinos honores ità fuit consecutum, sed
etiam custodem hortorum ac vinearum et omnium fructiferarum arborum
putârunt, ultorem que ac vindicem fascinantium.
Fuit portus Priapi nomine propè Dardaniam, et urbs ad mare sita, quibus
in locis eximiè Priapus colebatur.
Fuerunt qui memoriæ prodiderint Priapum fuisse virum Lampsacenum, qui,
cum haberet ingens instrumentum et facilè paratum plantandis civibus,
gratissimus fuerit mulieribus Lampsacenis. Ea causa postmodò fuisse
dicitur, ut Lampsacenorum omnium cæterorum invidiam in se converterit,
ac demùm ejectus fuerit ex ipsâ insulâ. At illud facinus ægerrimè
ferentibus mulieribus, et pro se deos precantibus, cum post nonnullis
interjectis temporibus Lampsacenos gravissimus pudendorum membrorum
morbus invasisset, Dodonæum oraculum adeuntes percunctati sunt, an
ullum esset ejus morbi remedium. His responsum est morbum non priùs
cessaturum, quàm Priapum in patriam revocâssent: quod cum fecissent,
templa et sacrificia illi statuerunt, Priapum que hortorum deum esse
decreverunt.
Atque tot sunt de Priapo ab antiquis memoriæ prodita. Priapus
Naïadis et Dionysi filius dicitur, quià pro semine rerum naturalium
capitur. Dionysus enim sol est, aut calor, at Naïs humor, ut dictum
est, è quibus semina concipiuntur rerum naturalium. Quidam Chiones
filium putârunt, quià album sit, et lacti vel nivi simile rerum
propè omnium semen: nam Græci _chiona_ nivem vocârunt. Qui Veneris
et Adonidis filium esse crediderunt, in idem denique relabuntur,
solis que differunt nominibus. Alii Priapum Bacchi ac Veneris filium
fuisse crediderunt, quià vinum propter calorem excitet libidinem,
ac deum putârunt Lampsaci ob fertilitatem et bonitatem vinorum, quæ
ibi nascerentur. Illius imago sinistrâ manu mentulam, dextrâ falcem
tenebat, quòd omnium nascentium temporis certi et cuique concessi certa
sit meta, quâ vitam abscindi necesse est. Fuerunt tamen nonnulli, qui
Priapum nullum esse alium quàm Pana putaverint. Verùm vel nominis
ipsius etymologia indicat Priapum esse semen. Quòd Venus ipsum ob
deformitatem in Lampsaco reliquit, nihil aliud significat, nisi res
multas naturæ esse necessarias, quas tamen ob turpitudinem natura
occultavit: sic pudenda hominum villis occultantur, et sunt in parte
corporis occultiore: sic anum modò intrà nates occuluit, modò sub
caudarum integumento locavit, modò ità fecit occultum, ut in nonnullis
eum dignoscere haud facile sit, ut in piscibus modò non apparet omninò,
ut in genere conchyliorum, et testâ intectorum. Nam cum deformia sint,
et ab ipsâ naturâ consultò abscondita illa membra, tum turpia sunt
illorum officia, quamvis necessaria. Idcircò et nos aliquandò rei
venereæ obscœnitatem ità breviter expressimus:
Nil amor est aliud, Veneris quàm parva voluptas,
quæ simul expleta est, inficit ora rubor.
Deformis igitur et obscœnus Priapus jure optimo fingitur, quià turpis
est illa naturæ actio: et quam nemo prorsùs appeteret, nisi illam cæcâ
suavitate natura respersisset.
_MYTHOLOGIÆ lib. V. Cap. XV._
PARS PRIOR.
PRIAPEIA VETERUM.
JOSEPHUS SCALIGER.
Scripserunt hujus argumenti poematia plures veterum, Catullus,
Tibullus, Ovidius, Petronius Arbiter, alii. Itaque ex eorum
epigrammatis totus hic liber concinnatus est, et conflatus ab eo qui
epigramma illud libro præposuit: _Carminis incompti_, _etc._ Argumentum
varium est: modò enim vel poeta, vel puella, vel viator, vel villicus
Priapum adloquitur. Interdùm ipse Priapus furibus masculini et fœminini
sexûs stuprum suadet, vel minatur. Sortem suam miseratur de tentigine
suâ, de furibus, de puellis lascivis super inguina Priapi de nocte
molentibus conqueritur, et alia plurima, etc.
AD LECTOREM.
_Carminis incompti lusus lecture procaces,_
_conveniens Tatio pone supercilium._
_Non soror hoc habitat Phœbi, non Vesta sacello,_
_nec quæ de patrio vertice nata Dea est:_
_sed ruber hortorum custos, membrosior æquo,_
_qui tectum nullis vestibus inguen habet._
_Aut igitur tunicam parti prætende tegendæ,_
_aut quibus hanc oculis adspicis, ista lege._
CARMEN I.
AD PRIAPUM.
Ludens hæc ego teste te, Priape,
horto carmina digna, non libello,
scripsi non nimiùm laboriosè.
Nec Musas tamen, ut solent Poetæ
ad non virgineum locum vocavi.
Nam sensus mihi cor que defuisset,
castas, Pieridum chorum, sorores
auso ducere mentulam ad Priapi.
Ergò, quidquid id est, quod otiosus
templi parietibus tui notavi,
in partem accipias bonam rogamus.
II.
PRIAPUS.
Obscurè poteram tibi dicere, da mihi, quod tu
des licet assiduè, nil tamen indè perit.
Da mihi quod cupies frustrà dare forsitan olim,
cum tenet obsessas invida barba genas:
quod que Jovi dederat, qui raptus ab alite sacrâ,
miscet amatori pocula grata suo:
quod virgo primâ cupido dat nocte marito,
dum timet alterius vulnus inepta loci.
Simplicius multò est, da pædicare, latinè
dicere, quid faciam? Crassa Minerva mea est.
III.
AD PRIAPUM.
Obscœnis rigido Deo tabellas
ducens ex Elephantidos libellis
dat donum Lalage, rogat que tentes,
si pictas opus edat ad figuras.
IV.
DE PRIAPO.
Quam puero legem fertur dixisse Priapus,
versibus hìc infrà scripta duobus erit:
quod meus hortus habet, sumas impunè licebit,
si dederit nobis quod tuus hortus habet.
V.
PRIAPUS.
Quòd sum ligneus, ut vides, Priapus,
et falx lignea, ligneus que penis,
prendam te tamen, et tenebo prensam:
totam que hanc sinè fraude, quantacumque est,
tormento citharâ que tensiorem,
ad costam tibi septimam recondam.
VI.
PRIAPUS.
Cum loquor, una mihi peccatur littera, nàm PRÆ,
PÆ dico semper, blæsa que lingua mihi est.
VII.
PRIAPUS.
Matronæ, procul hìnc abite, castæ:
turpe est vos legere impudica verba.
Non assis faciunt: eunt que rectà:
nimirùm sapiunt, vident que magnam
matronæ quoque mentulam libenter.
VIII.
PRIAPUS.
Cur obscœna mihi pars sit sine veste requiris:
quæro, tegat nullus cur sua signa deus?
Fulmen habet mundi dominus, tenet illud apertè:
nec datur æquoreo fuscina tecta Deo.
Nec Mavors illum, per quem valet, occulit ensem.
Nec latet in tepido Palladis hasta sinu.
Nùm pudet auratas Phœbum portare sagittas?
Clàm ve solet pharetram ferre Diana suam?
Nùm tegit Alcides nodosæ robora clavæ?
Sub tunicâ virgam nùm Deus Ales habet?
Quis Bacchum gracili vestem prætendere thyrso?
Quis te celatâ cum face vidit, Amor?
Nec mihi sit crimen, quòd mentula semper aperta est;
hoc mihi si telum desit, inermis ero.
IX.
PRIAPUS.
Insulsissima, quid, puella, rides?
Non me Praxiteles Scopas ve fecit:
nec sum Phidiacà manu politus:
sed lignum rude villicus dolavit:
Et dixit mihi, tu Priapus esto.
Spectas me tamen, et subindè rides.
Nimirùm tibi salsa res videtur,
adstans inguinibus columna nostris.
X.
PRIAPUS.
Ne prensêre, cave: prenso nec fuste nocebo:
sæva nec incurvâ vulnera falce dabo.
Trajectus conto sic extendêre pedali,
ut culum rugas non habuisse putes.
XI.
PRIAPUS.
Quædam senior Hectoris parente,
Cumææ soror, ut puto, Sibyllæ,
æqualis tibi, quam domum revertens
Theseus repperit in rogo jacentem,
infirmo solet hùc gradu venire,
rugosas que manus ad astra tollens,
ne desit sibi, mentulam rogare.
Hesternâ quoque luce, dum precatur,
dentem de tribus excreavit unum.
Tolle, inquam, procul, ac jube latere
scissâ sub tunicâ, stolâque rasâ,
ut semper solet, et timere lucem,
qui tanto patet indecens hiatu,
barbato macer eminente naso,
ut credas Epicuron oscitari.
XII.
PRIAPUS.
Pædicêre, puer, moneo; futuêre, puella:
barbatum furem tertia pœna manet.
XIII.
PRIAPUS.
Huc huc, quisquis es, in Dei salacis
diverti grave ne puta sacellum:
et si nocte fuit puella tecum,
hâc re quod metuas adire, non est;
istuc cœlitibus datur severis.
Nos vappæ sumus, et pusilla culti
ruris numina: nos pudore pulso
stamus sub Jove coleis apertis.
Ergò quilibet huc licebit intret,
nigrâ fornicis oblitus favillâ.
XIV.
PRIAPUS.
Commisso mihi non satis modestas
quicumque attulerit manus agello:
is me sentiet esse non spadonem.
Hic inter frutices loco remoto
dicat forsitan hæc sibi ipse: nemo
præcisum sciet esse me. Sed errat:
magnis testibus ista res agetur.
XV.
AD PRIAPUM.
Qualibus Hippomenes cepit Scheneïda pomis:
qualibus Hesperidum nobilis hortus erat:
qualia credibile est spatiantem rure paterno
Nausicaam pleno sæpè tulisse sinu:
quale fuit malum quod littera pinxit Aconti,
quâ lectâ, cupido pacta puella viro est:
Talia cumque puer dominus florentis agelli
imposuit mensæ, nude Priape, tuæ.
XVI.
PRIAPUS.
Quid mecum tibi, circitor moleste?
Ad me quid prohibes venire furem?
Accedat sine: laxior redibit.
XVII.
PRIAPUS.
Commoditas hæc est in nostro maxima pene,
laxa quòd esse mihi fœmina nulla potest.
XVIII.
AD PRIAPUM.
Ecquandò Telethusa circulatrix,
quæ clunem, tunicâ tegente nullâ
extis aptiùs, altiùs que motat,
crissabit tibi, fluctuante lumbo:
sic ut non modò te, Priape, posset,
privignum quoque sed movere Phædræ.
XIX.
PRIAPUS.
Fulmina sub Jove sunt: Neptuni fuscina telum:
ense potens Mars est: hasta, Minerva, tua est.
Sutilibus Liber committit prælia thyrsis:
fertur Apollineâ missa sagitta manu.
Herculis armata est invictâ dextera clavâ.
At me terribilem mentula tensa facit.
XX.
AD PRIAPUM.
Copia me perdit: tu suffragare rogatus,
indicio nec me prode, Priape, tuo;
hæc quæcumque tibi posui vernacula poma,
de sacrâ nullî dixeris esse viâ.
XXI.
PRIAPUS.
Fœmina si furtum faciet mihi, vir que, puer que:
hæc cunnum, caput hic præbeat, ille nates.
XXII.
PRIAPUS.
Quicumque hìc violam, rosam ve carpet,
furtivum ve olus, aut inempta poma,
defectus puero que, fœminâ que,
hâc tentigine, quam videtis in me,
rumpatur precor usque, mentulâ que
nequidquam sibi pulset umbilicum.
XXIII.
PRIAPUS.
Hìc me custodem fœcundi villicus horti
mandati curam jussit habere loci.
Fur habeas pœnam, licet indignêre, feram que
propter olus, dicas, hoc ego? propter olus.
XXIV.
PRIAPUS.
Hoc sceptrum, quod ab arbore ut recisum est,
nullâ jam poterit virere fronde:
sceptrum, quod pathicæ petunt puellæ:
quod quidam cupiant tenere reges:
cui dant oscula nobiles cinædi:
intrà viscera furis ibit usque
ad pubem, capulum que coleorum.
XXV.
PRIAPUS.
Porrò (nam quis erit modus, Quirites?)
Aut præcidite seminale membrum,
quod totis mihi noctibus fatigant
vicinæ sinè fine prurientes,
vernis passeribus salaciores:
aut rumpar, nec habebitis Priapum.
Ipsi cernitis, exfututus ut sim,
confectus que, macer que, pallidus que,
qui quondàm ruber et valens solebam
fures cædere, quàmlibet valentes.
Defecit latus, et periculosam
cum tussi miser expuo salivam.
XXVI.
AD PRIAPUM.
Deliciæ populi, magno notissima Circo
Quinctia, vibratas docta movere nates,
cymbala cum crotalis, pruriginis arma, Priapo
ponit, et adductâ tympana pulsa manu.
Pro quibus ut semper placeat spectantibus, orat,
tenta que ad exemplum sit sua turba Dei.
XXVII.
PRIAPUS.
Tu qui non benè cogitas, et ægrè
carpendo tibi temperas ab horto,
pædicabere fascino pedali.
Quòd si tam gravis, et molesta pœna
non profecerit, altiora tangam.
XXVIII.
AD PRIAPUM.
Obscœnis, peream, Priape, si non
uti me pudet, improbis que verbis:
sed cum tu posito, Deus, pudore
ostendas mihi coleos patentes,
cum cunno mihi mentula est vocanda.
XXIX.
AD PRIAPUM.
VIATOR.
Falce minax et parte tuî majore, Priape,
ad fontem, quæso, dic mihi quà sit iter.
PRIAPUS.
Vade per has vites; sed si quam carpseris uvam,
quas aliter sumas, hospes, habebis aquas.
XXX.
PRIAPUS.
Donec protervâ nil mihi manu carpes,
licebit ipsa sis pudicior Vestâ:
sin, hæc mei te ventris arma laxabunt,
exire ut ipsa de tuo queas culo.
XXXI.
PRIAPUS.
Uvis aridior puella passis,
buxo pallidior, novâ que cerâ,
collatas sibi quæ suis que membris
formicas facit altiles videri:
cujus viscera non aperta Tuscus
per pellem poterit videre Haruspex.
Quæ succo caret, atque petra pumex,
nemo viderit hanc ut expuentem:
quam pro sanguine pulverem, scobem que
in venis medici putant habere:
ad me nocte solet venire: et affert
pallorem maciem que larvialem.
Ductor ferreus insularis, æquè
laternæ videor fricare cornu.
XXXII.
PRIAPUS.
Naïadas antiqui, Dryadas que habuêre Priapi:
et quò tenta Dei vena subiret, erat.
Nunc adeò nihil est, adeò mea plena libido;
ut nymphas omnes interiisse putem.
Turpe quidem fatu, sed, ne tentigine rumpar,
falce manu positâ, fiet amica manus.
XXXIII.
AD PRIAPUM.
Cum sacrum fieret Deo salaci,
conducta est pretio puella parvo,
communis satis omnibus futura,
quæ quot nocte viros peregit unâ,
tot verpas tibi dedicat salignas.
XXXIV.
PRIAPUS.
Pædicabere fur semel, sed idem
si prensus fueris bis, irrumabo.
Quòd si tertia furta molieris,
ut pœnam patiare hanc et illam,
pædicaberis, irrumaberis que.
XXXV.
PRIAPUS.
Notas habemus quisque corporis formas.
Phœbus comosus: Hercules lacertosus:
trahit que Bacchus virginis tener formam:
Minerva flavo lumine est, Venus pæto:
frontem cruentos Arcadas vides Faunos.
Habet decentes Nuntius deûm plantas.
Tutela Lemni dispares movet gressus:
intonsa semper Æsculapio barba est:
nemo est feroci pectorosior Marte:
quod si quis inter hæc locus mihi restat,
deus Priapo mentulatior non est.
XXXVI.
VOTI SOLUTIO.
Cur pictum memori sit in tabellâ
membrum, quæritis, undè procreamur;
cum penis mihi fortè læsus esset,
chirurgi que manum miser timerem,
Diis me legitimis nimis que magnis,
ut Phœbo, puta, filio que Phœbi
curatum dare mentulam verebar.
Huic, dixi, fer opem, Priape, parti,
cujus tu pater ipse par videris:
quâ salvâ, sine sectione, factâ;
ponetur tibi picta, quam levâris
compar, consimilis que, concolor que.
Promisit fore, mentulam que movit
pro nutu Deus, et rogata fecit.
XXXVII.
PRIAPUS.
Simpliciter tibi me, quodcumque est, dicere oportet:
natura est quoniam semper aperta mihi.
Pædicare volo: tu vis decerpere poma.
Quod peto, si dederis, quod petis, accipies.
XXXVIII.
PRIAPUS.
Formâ Mercurius potest placere:
formâ conspiciendus est Apollo,
formosus quoque pingitur Lyæus:
formosissimus omnium est Cupido.
Me pulchrâ fateor carere formâ:
verùm mentula luculenta nostra est:
hanc mavult sibi, quàm Deos priores,
si qua est non fatui puella cunni.
XXXIX.
AD PRIAPUM.
Nota Suburranas inter Telethusa puellas,
quæ, puto, de quæstu libera facta suo est,
cingit inauratâ penem tibi, sancte, coronâ:
hunc pathicæ summi numinis instar habent.
XL.
PRIAPUS.
Quisquis venerit hùc, poeta fiat,
et versus mihi dedicet jocosos.
Qui non fecerit, inter eruditos
ficosissimus ambulet poetas.
XLI.
AD PRIAPUM.
Lætus Aristagoras natis benè villicus uvis
de cerâ facta dat tibi poma, Deus.
At tu sacrati contentus imagine pomi,
fac veros fructus ille, Priape, ferat.
XLII.
PRIAPUS.
Nolite omnia quæ loquor, putare
per lusum mihi, per jocum que dici.
Deprensos ergò ter quater que fures
omnes, ne dubitetis, irrumabo.
XLIII.
PRIAPUS.
Velle quid hanc dicas, quamvis sim ligneus, hastam:
oscula dat medio si qua puella mihi?
Augure non opus est: in me, mihi credite, dixit,
utetur veris usibus hasta rudis.
XLIV.
PRIAPUS.
Cum quemdam rigidus Deus videret
ferventi caput ustulare ferro,
ut Mauræ similis foret puellæ:
heus, inquit, tibi dicimus, cinæde,
uras te licet usque, torqueas que:
nùm tandem prior est puella, quæso,
quàm sunt, mentula quos habet, capilli?
XLV.
PRIAPUS.
O non candidior puella Mauro:
o sed mollior omnibus cinædis,
pygmæo brevior gruem timenti,
ursis asperior, pilosior que,
Medis laxior, Indicis que braccis,
mandes hîc licet, ut libenter ires.
Nam quamvis videar satis paratus,
erucarum opus est decem maniplis,
fossas inguinis ut teram, dolem que
cunni vermiculos scaturienteis.
XLVI.
PRIAPUS.
Quicumque vestrûm qui venitis ad cœnam,
libare nullos sustinet mihi versus:
illius uxor, aut amica, rivalem
lasciviendo languidum, precor, reddat,
et ipse longâ nocte dormiat solus,
libidinosis incitatus erucis.
XLVII.
PRIAPUS.
Quòd partem madidam meî videtis,
per quam significor Priapus esse:
non ros est, mihi crede, nec pruina:
sed quòd sponte suâ solet remitti,
cum mens est pathicæ memor puellæ.
XLVIII.
PRIAPUS.
Tu quicumque vides circà tectoria nostra
non nimiùm casti carmina plena joci,
versibus obscœnis offendi desine: non est
mentula subducti nostra supercilii.
XLIX.
AD PRIAPUM.
Quædam, si placet hoc tibi, Priape,
ficosissima me puella ludit:
et non dat mihi, nec negat daturam:
causas que invenit usque differendi.
Quæ si contigerit fruenda nobis,
totam cum paribus, Priape, nostris
cingemus tibi mentulam coronis.
L.
PRIAPUS.
Quid hoc negotî est, quâ ve suspicer causâ
venire in hortum plurimos meum fures,
cum quisquis in nos incidit, luat pœnas,
et usque curvos excavetur ad lumbos?
Non ficus hîc est præferenda vicinæ,
uvæ que, quales flava legit Arete:
non mala truncis asserenda Picenis.
Pyrum ve tanto quod periculo captes;
magis que cerâ luteum novâ prunum,
sorbum ve ventres lubricos moraturum:
præsigne rami nec mei ferunt morum,
nucem ve longam, quam vocant Avellanam,
amygdalum ve flore purpureo fulgens.
Non brassicarum fero gulosior caules,
betas ve, quantas hortus educat nullus,
crescens ve semper in suum caput porrum:
nec seminosas ad cucurbitas quemquam,
ad ocymum ve, cucumeres ve humi fusos,
venire credo, sessiles ve lactucas.
Nec ut salaces nocte tollat erucas,
mentam que olentem, cum salubribus rutis:
acres que cæpas, allium que fibratum.
Quæ cuncta nostro ut ambiamus in septo,
non pauciora proximi ferunt horti,
quibus relictis, in mei laboratum
locum venitis, improbissimi fures:
nimirùm apertam convolatis ad pœnam;
et vos hoc ipsum, quod minamur, invitat.
LI.
PRIAPUS.
Heus tu non benè, qui manum rapacem
mandato mihi contines ab horto:
jam primùm stator hic libidinosus,
alternis ineundo et exeundo,
portâ te faciet patentiorem.
Accedunt duo qui latus tuentur,
pulchrè pensilibus peculiati,
qui cum te malè foderint jacentem,
ad partem veniet salax asellus,
nihilo deteriùs mutoniatus:
quare, qui sapiet, malum cavebit,
cum tantùm hìc sciet esse mentularum.
LII.
AD PRIAPUM.
Contentus modico Bacchus solet esse racemo:
cum capiant alti vix sua musta lacus.
Magna que fœcundis cum mensibus area desit,
in Cereris crines una corona datur.
Tu quoque, Dive minor, majorum exempla secutus,
quamvis pauca damus, consule poma boni.
LIII.
PRIAPUS.
E, D, si scribas, temonem que insuper addas,
qui medium vult D scindere, pictus erit.
LIV.
PRIAPUS.
Credere quis posset, falcem quoque turpe fateri,
de digitis fures surripuisse meis?
Nec movet amissi tàm me jactura pudor que,
quàm præbent justos altera tela metus.
Quæ si perdidero, patriâ mulctabor, et olim
ille tuus civis, Lampsace, Gallus erit.
LV.
PRIAPUS.
Derides quoque, fur, et impudicum
ostendis digitum mihi minanti.
Eheu! me miserum quòd ista lignum est,
quæ me terribilem facit videri.
Mandabo domino tamen salaci,
ut pro me velit irrumare fures.
LVI.
PRIAPUS.
Cornix, et caries, vetus que bustum,
turbâ et putrida facta sæculorum,
quæ forsan potuisset esse nutrix
Tithoni, Priami que, Nestoris que,
illis in pueris anus fuisset,
ne desit sibi me rogat fututor.
Quid si nunc roget ut puella fiat?
Si nummos tamen hæc habet, puella est.
LVII.
PRIAPUS.
Quicumque fur fefellerit fidem nostram,
effœminato marceat procul culo.
Quæ que hæc protervâ carpserit manu poma
puella, nullum inveniat fututorem.
LVIII.
PRIAPUS.
Prædictum tibi ne negare possis,
si fur veneris, impudicus ibis.
LIX.
AD PRIAPUM.
Si quot habes versus, tot haberes poma, Priape,
esses antiquo ditior Alcinoo.
LX.
AD PRIAPUM.
Quid frustrà quereris, colone, mecum,
quòd quondàm benè fructuosa malus
autumnis sterilis duobus adstem?
Non me prægravat, ut putas, senectus,
nec sum grandine verberata durâ,
nec gemmas modò germine exeunteis
seri frigoris ustulavit aura,
nec venti, pluviæ ve, siccitas ve,
quod de se quererer, malum dederunt.
Non sturnus mihi, graculus ve raptor,
aut cornix anus, aut aquosus anser,
aut corvus nocuit siticulosus:
sed quòd carmina pessimi poetæ
ramis sustineo laboriosis.
LXI.
PRIAPUS.
Securi dormite canes; custodiet hortum
cum sibi dilectâ Seirius Erigone.
LXII.
PRIAPUS.
Parùm est, amici, fixerim quòd hìc sedem,
agente terrâ per caniculam rimas,
siticulosam sustinens diù æstatem.
Parùm quòd imi perfluunt sinus imbres:
et in capillos grandines cadunt nostros:
riget que cruda barba vincta crystallo.
Parùm quòd actâ sub laboribus luce,
parem diebus pervigil traho noctem.
Huc adde quòd me terribilem Deum fuste
manus sinè arte rusticæ dolaverunt,
inter que cunctos vilius deos numen
cucurbitarum ligneus vocor custos.
Accedit istis impudentiæ signum,
libidinoso tenta pyramis nervo:
ad hanc puella (penè nomen adjeci)
solet venire cum suo fututore:
quo tot figuras, quot Philænis invenit,
non admovente, pruriosa discedit.
LXIII.
PRIAPUS.
Quidam mollior anseris medullâ
furatum venit hùc amore pœnæ:
furetur licet, usque non videbo.
LXIV.
AD PRIAPUM.
Hic tibi qui rostro crescentia lilia mersit,
cæditur è tepidâ victima porcus harâ.
Ne tamen exanimum facias pecus omne, Priape,
horti sit facies janua clausa tui.
LXV.
PRIAPUS.
Tu quæ, ne videas notam virilem,
hìnc averteris, ut decet pudicam:
nimirùm, nisi quod times videre,
intrà viscera habere concupiscis.
LXVI.
PRIAPUS.
PEnelopes primam DIdonis prima sequatur,
et primam CAni syllaba prima REmi,
quod que fit ex illis, mihi tu deprensus in horto,
fur, dabis: hâc pœnâ culpa luenda tua est.
LXVII.
PRIAPUS.
Rusticus indoctè si quid dixisse videbor,
da veniam; libros non lego, poma lego.
Sed rudis hìc dominum toties audire legentem
institi, Homeriacas edidici que notas.
Psoleon ille vocat quod nos Psoloenta vocamus:
id quod nos culum, culeon ille vocat.
Smerdaleos certè nisi res non munda vocatur,
et pædiconum mentula Smerdalea est.
LXVIII.
PRIAPUS.
Quid? nisi Tænario placuisset Troica cunno
mentula, quod caneret, non habuisset opus.
Mentula Tantalidæ benè si non nota fuisset,
nil, senior Chryses quod quereretur, erat.
Hæc eadem socium tenerâ spoliavit amicâ,
quæ que erat Æacidæ maluit esse suam.
Ille Pelethroniam cecinit miserabile carmen
ad citharam, citharâ tensior ipse suâ.
Nobilis hinc natâ nempè incipit Ilias irâ:
principium sacri carminis illa fuit.
Altera materia est error fallentis Ulyssei;
si verum quæras, hunc quoque movit amor.
Hìnc legitur radix de quâ flos aureus exit:
quem cum moly vocat, mentula moly fuit.
Hìnc legimus Circen, Atlantiadem que Calypso
grandia Dulichii jussa tulisse viri.
Hujus et Alcinoi mirata est filia membrum
frondenti ramo vix potuisse tegi.
Ad vetulam tamen ille suam properabat, et omnis
mens erat in cunno, Penelopeia, tuo.
Quæ sic casta manes, ut jam convivia visas:
ut que fututorum sit tua plena domus.
E quibus ut scires quicumque valentior esset,
hæc es ad arrectos verba locuta procos:
«Nemo meo meliùs nervum tendebat Ulysse,
sive illi laterum, seu fuit artis opus.
Qui quoniàm periit, modò vos intendite, qualem
esse virum sciero, vir sit ut ille meus.»
Hâc ego, Penelope, potui tibi lege placere:
illo sed nondùm tempore factus eram.
LXIX.
PRIAPUS.
Cum fici tibi suavitas subibit,
et jam porrigere hùc manum libebit:
ad me respice, fur, et æstimato
quot pondo tibi mentula est cacanda.
LXX.
PRIAPUS.
Illusit mihi pauper inquilinus,
qui libum dederat, molam que fusam,
quarè partibus additis in ignem
sacro protinùs hinc abit peracto.
Vicini canis hùc subindè venit,
nidorem, puto, prosecuta fumi:
quæ libamine mentulæ comeso,
tota nocte mihi litat rigendo.
At vos ampliùs hoc loco cavete
quidquam ponere, ne famelicorum
ad me turba velit canum venire:
ne, dùm me colitis, meum que numen,
custodes habeatis irrumatos.
LXXI.
PRIAPUS.
Si commissa meæ carpes pomaria curæ,
dulcia quid doleam perdere, doctus eris.
LXXII.
AD PRIAPUM.
Pomarii tutela diligens, rubro,
Priape, furibus minare mutino.
LXXIII.
PRIAPUS.
Quòd movear non est; quià, si furaberis ipse
grandia mala, tibi μαχρὰ βραχεῖα dabo.
LXXIV.
PRIAPUS.
Obliquis, pathicæ, quid me spectatis ocellis?
Non stat in inguinibus mentula tenta meis.
Quæ tamen exanimis nunc est et inutile lignum,
utilis hæc, aram si dederitis, erit.
LXXV.
PRIAPUS.
Per medios ibit pueros, medias que puellas
mentula; barbatis non nisi summa petet.
LXXVI.
AD PRIAPUM.
Dodona est tibi, Jupiter, sacrata;
Junoni Samos, et Mycena Diti;
undæ Tænaros æquoris que Regi.
Pallas Cecropias tuetur arces:
Delphos Pythius orbis umbilicum:
Creten Delia Cynthios que colles:
Faunus Mænalon, Arcadum que sylvas.
Est tutela Rhodos beata Solis:
Gades Herculis, humidum que Tibur:
Cyllene celeris Dei nivosa:
Tardo gratior æstuosa Lemnos:
Eunææ Cererem nurus frequentant:
raptam Cyzicos ostreosa Divam:
formosam Venerem Cnidus, Paphos que:
mortales tibi Lampsacum dicârunt.
LXXVII.
PRIAPUS.
Quòd sim jàm senior, meum que canis
cum barbâ caput albicet capillis:
deprensos ego perforare possum
Tithonum, Priamum que, Nestorem que.
Immanem stomachum mihi videtis,
qui densam facitis subindè sepem,
et fures prohibetis hùc adire.
Hoc est lædere, dùm juvatis; hoc est
non admittere ad aucupem volucres.
Obstructa est via: nec licet jacenti
jacturâ natis expiare culpam.
Ergò qui priùs usque et usque et usque
furum scindere podices solebam,
per noctes aliquot, dies que cesso.
Pœnas do quoque, quod satis super que est,
in semen que abeo, salax que quondam
non vitam perago. Quis hoc putaret,
ut lusu citharædus abstineret?
At vos, ne peream situ senili,
quæso, desinite esse diligentes,
ne ve imponite fibulam Priapo.
LXXVIII.
PRIAPUS.
At Dii Deæ que dentibus tuis escas
negent amicas, cunnilinge vicine,
per quem puella fortis antè, nec mendax,
et quæ solebat impigro celer passu
ad nos venire: nunc misella labdace
vix posse jurat ambulare præ fossis.
LXXIX.
AD PRIAPUM.
Priape, quòd sis fascino gravis tento,
quod exprobravit hic tibi suo versu
poeta noster, erubescere hoc noli.
Non es poetâ fascinosior nostro.
LXXX.
AD PRIAPUM.
At non longa satis, non stat benè mentula crassa,
et quam, si tractes, crescere posse putes.
Me miserum! cupidas fallit mensura puellas.
Non habet hæc aliud mentula majus eo.
Utilior Tydeus, qui, si quid credis Homero,
ingenio pugnax, corpore parvus erat.
Sed potuit damno nobis novitas que pudor que
esse: repellendus sæpiùs iste mihi.
LXXXI.
AD PRIAPUM.
Dum vivis, sperare decet: tu, rustice custos,
hùc ades, et, nervis tente Priape, fave.
LXXXII.
AD PRIAPUM.
Villicus ærarî quondàm, nunc cultor agelli,
hæc tibi Perspectus templa, Priape, dico.
Pro quibus officiis si fas est, sancte, paciscor,
assiduus custos ruris ut esse velis:
improbus ut si quis nostrum violârit agellum,
hunc tu … sed taceo. Scis, puto, quod sequitur.
_ALBIUS TIBULLUS._
LXXXIII.
AD PRIAPUM.
Quid hoc novi est? Quid ira nuntiat Deûm?
Silente nocte candidus mihi puer
tepente cum jaceret abditus sinu,
Venus fuit quieta, nec viriliter
iners senile penis extulit caput.
Placet, Priape, qui sub arboris comâ
soles sacrum revincte pampino caput
ruber sedere cum rubente fascino.
At, ô Tripalle, sæpè floribus novis
tuas sinè arte deligavimus comas:
abegimus que voce sæpè, cum tibi
senex ve corvus, impiger ve gracculus
sacrum feriret ore corneo caput.
Vale, Priape: debeo tibi nihil.
Vale, nefande destitutor inguinum,
jacebis inter arva pallidus situ,
canis que sævus usque minget, aut tibi
aper fricabit oblitum latus luto.
Sceleste penis, ô cui meum malum
gravi piâ que lege noxiam lues!
Licet querare, nec tibi tener puer
patebit ullus, ingemente qui toro
juvante verset arte mobilem natem.
Puella nec jocosa te levi manu
fovebit, apprimet ve lubricum femur.
Bidens amica Romuli senis memor
paratur: inter atra cujus inguina,
vagâ que pelle tectus inguinum gelu
araneosus obsidet fores situs.
Tibi hæc paratur: ut tuum ter et quater
voret profunda fossa lubricum caput.
Licebit æger, aut languentior cubes,
terêris usque, donec ah miser, miser,
triplex que quadruplex que compleas specum.
Superbia ista proderit nihil: simul
vagum sonante merseris caput luto.
Quid est, iners? piget ne lentitudinis?
Licebit hoc inultus auferas semel.
Sed ille cum redibit aureus puer,
simul sonanti senserit iter pede,
repentè nervos excitet libidine,
et inquietus inguina arrigat tumor,
neque incitare cesset, usque dùm mihi
Venus jocosa molle ruperit latus.
_ALBIUS TIBULLUS._
LXXXIV.
AD PRIAPUM.
Sic umbrosa tibi contingant tecta, Priape,
ne capiti soles, ne noceant que nives.
Quæ tua formosos cepit solertia? certè
non tibi barba nitet, non tibi culta coma est.
Nudus et hibernæ producis frigora brumæ,
nudus et æstivi tempora sicca canis.
Sic ego. Tùm Bacchi respondit rustica proles,
armatus curvâ sic mihi falce Deus:
Tu, puero quodcumque tuo tentare libebit,
cedas. Obsequio plurima vincit amor.
Sed ne te capiant, primò si fortè negabit,
tædia, paulatìm sub juga colla dabit.
Longa dies homini docuit parere leones;
longa dies molli saxa peredit aquâ.
Annus in apricis maturat collibus uvas,
annus agit certâ lucida signa vice.
Nec jurare time: Veneris perjuria venti
irrita per terras, et freta summa ferunt.
Gratia magna Jovi. Vetuit pater ipse valere,
jurâsset cupidè quicquid ineptus amor.
Per que suas impunè sinit Dictynna sagittas
affirmes, crines per que Minerva suos.
At si tardus eris, errabis. Transiet ætas;
quàm citò non segnis stat remeat que dies!
quàm citò purpureos deperdit terra colores!
quàm citò formosas populus antè comas!
Quàm jacet, infirmæ venêre ubi fata senectæ,
qui prior Elæo est carcere missus equus!
Vidi jàm juvenem, premeret quum serior ætas,
mœrentem stultos præteriisse dies.
Crudeles divi! serpens novus exuit annos,
formæ non ullam fata dedêre moram;
solis æterna est Phœbo, Baccho que juventa:
nam decet intonsus crinis utrumque deum.
Neu comes ire neges, quamvis via longa paretur,
et canis arenti torreat arva siti.
Quamvis prætexens pictâ ferrugine cœlum
venturam admittat imbrifer arcus aquam.
Vel si cœruleas puppi volet ire per undas,
ipse levem remo per freta pelle ratem.
Nec te pœniteat duros subiisse labores,
aut operi insuetas adteruisse manus.
Nec, velit insidiis altas si claudere valles,
dum placeas, humeri retia ferre negent.
Si volet arma, levi tentabis ludere dextrâ,
sæpè dabis nudum, vincat ut ille, latus.
Tunc tibi mitis erit, rapias tùm cara licebit
oscula; pugnabit, sed tamen apta dabit.
Rapta dabit primò; post offeret ipse volenti,
post etiàm collo se implicuisse volet.
Heu! malè nunc artes miseras hæc sæcula tractant.
Jam tener assuevit munera velle puer.
Jam tua, qui venerem docuisti vendere primus,
quisquis es, infelix urgeat ossa lapis.
Pieridas, pueri, doctos et amate poetas;
aurea nec superent munera Pieridas.
Carmine purpurea est Nisi coma; carmina ni sint,
ex humero Pelopis non nituisset ebur.
Quem referent Musæ, vivet: dùm robora tellus,
dùm cœlum stellas, dùm vehet amnis aquas.
At qui non audit Musas, qui vendit amorem,
Idææ currus ille sequatur Opis:
et ter centenas erroribus expleat urbes:
et secet ad Phrygios vilia membra modos.
Blanditis vult esse locum Venus ipsa querelis;
supplicibus miseris flentibus illa favet.
Hæc mihi, quæ canerem Titio, Deus edidit ore;
sed Titium conjux hæc meminisse vetat.
«O! fuge te teneræ puerorum credere turbæ:
nam caussam justi semper amoris habent.
Hic placet, angustis quòd equum compescit habenis,
hic placidam niveo pectore pellit aquam.
Hic, quià fortis adest audacia, cepit; at illi
virgineus teneras stat pudor antè genas.»
Pareat ille suæ. Vos me celebrate magistrum,
quos malè habet multâ callidus arte puer.
Gloria cuique sua est. Me, qui spernentur amantes,
consultent. Cunctis janua nostra patet.
Tempus erit, quùm me Veneris præcepta ferentem
deducat juvenum sedula turba senem.
Eheu quam Marathus lento me torquet amore!
deficiunt artes, deficiunt que doli.
Parce, puer, quæso, ne turbis fabula fiam:
quùm mea ridebunt vana magisteria.
_ALBIUS TIBULLUS._
LXXXV.
PRIAPUS.
Hunc ego, juvenes, locum villulam que palustrem,
tectam vimine junceo, caricis que maniplis,
quercus arida, rusticâ conformata securi,
nutrivi: magis et magis ut beata quotannis.
Hujus nam domini colunt me, Deum que salutant,
pauperis tugurii pater, filius que:
alter assiduâ colens diligentiâ, ut herba
dumosa, aspera que à meo sit remota sacello:
alter parva ferens manu semper munera largâ;
florido mihi ponitur picta vere corolla
primitu, et tenerâ virens spica mollis aristâ:
luteæ violæ mihi, luteum que papaver,
pallentes que cucurbitæ, et suave olentia mala;
uva pampineâ rubens educata sub umbrâ.
Sanguine hanc etiam mihi (sed jacebitis) aram
barbatus linit hirculus, cornipes que capella,
pro queis omnia honoribus hæc necesse Priapo
præstare, et domini hortulum, vineam que tueri.
Quare hìnc, ô pueri, malas abstinete rapinas.
Vicinus propè dives est, negligens que Priapus.
Indè sumite, semita hæc deindè vos feret ipsa.
_CATULLUS._
LXXXVI.
PRIAPUS.
Ego hæc, ego arte fabricata rusticâ,
ego arida, ô viator, ecce populus
agellulum hunc sinistra, tute quem vides,
heri que villulam hortum que pauperis
tueor, malas que furis arceo manus.
Mihi corolla picta vere ponitur:
mihi rubens arista sole fervido:
mihi virente dulcis uva pampino:
mihi que glauca duro oliva frigore.
Meis capella delicata pascuis
in urbem adulta lacte portat ubera:
meis que pinguis agnus ex ovilibus
gravem domum remittit ære dexteram:
tener que, matre mugiente, vaccula
deûm profundit antè templa sanguinem.
Proin, viator, hunc Deum vereberis,
manum que sorsùm habebis. Hoc tibi expedit.
Parata nam que crux, sinè arte mentula.
Velim pol! inquis: at pol! ecce villicus
venit, valente cui revulsa brachio
fit ista mentula apta clava dexteræ.
_CATULLUS._
LXXXVII.
AD PRIAPUM.
_Carminis Ityphallici fragmentum._
Hunc lucum tibi dedico consecro que, Priape,
quæ domus tua Lampsaci est, quæ que sylva, Priape.
Nam te præcipuè in suis urbibus colit ora
Hellespontia, cæteris ostreosior oris.
_Idem._
LXXXVIII.
PRIAPUS.