’n Stem ruis deur die eeue, dof en vaag,
Wat droewig as ’n doodsklok donker klink--
Die oue word weer nuut!--So gallem dit
Die eeue deur--die oue word weer nuut!
My jeug is ook verby, hoe sterk ook nog
My krag.--Die doodsklok lui my uit, en ’k voel
’n Kille weemoed om my hart.--
En as in lome kreun my liggaam kraak
Die opdraans op, die afdraans af, dan snor
Daar knipoogsnel gevaartes my verby,
En in die tuite stof sien vaag my oog
’n Visioen van geeste, wat hels spot
Met my onmagtigheid. Dan luider klink
Die doodsklok droef--ek lui, ek lui jou uit!
Maar snags as winter-stilte het gedaal
En swak die kampvuur skitter, stergelyk,
Dan leef my oue liggaam weer, en sag
Al op die awendkoelte kom gesweef
Die trotse stemme van my jeug.
Ha! ek is weer op Quatlamba!--
Daar golf Natal, ’n panorama, wat
Wegdein in vroeë somerson tot blou.
Skreeu nou jul helse geeste van vernuf!
Ek lag my vryheids-lag!--Ek lei ’n volk
Die donker in! My wabak is hul wieg!
Dis net die trekker met sy Boek, sy wa,
Ons is alleen in die oneindigheid!
Spot maar in wirrel-glans verby en lag
Om my onmagtigheid.--Quatlarnba’s muur
Weerkaats jul spotlag duisendwerf terug!
Hier in die velde, ewe vry as is
Die vryheidsgees wat my besiel, voel ek
My tuis, en waar die winde stoei langs berge
Daar wortel my bestaan. Hier het die bloed
Van pioniers my watent rooi geverf,
In kleine nasies wrede wordingsuur!--
Dis net die trekker met sy Boek, sy wa,
Alléén is ons in die oneindigheid.
Die smeulvuur by my wiel word flou, en in
Die twyfelgloedjie staar my stille baas.
Sag gooi die amber-skynsel van die vlam
’n Droewe glimlag op sy trekkers-baard,--
En saam peins ons oor langverlore vryheid.