Die koperkapel kom uit sy gat
En sluip die randjie rond:
„Dit het gereën; die veld is nat
En nat is die rooi-geel grond”
Die meerkat kom en sy ogies blink,
En hy staan orent en wag,
En die stokou ystervark sê: „Ek dink
Die reën kom weer vannag”
Maar die geitjie piep: „Dis glad nie reën,
Dis klewerig, swart en rooi;
Kom jy sulke reën in jou lewe teen
So glad, so styf, so mooi?”
En die wys ou steenuil waag sy woord:
„Dis bloed, dis mensebloed.
Dis lewensbloed wat ongestoord
Ons bossiewêreld voed.”
WOLRAAD WOLTEMADE.
(Fragment).
Vorentoe, vorentoe, strand toe, strand toe,
Bolemakiesie die branders oor!
Vorentoe, vorentoe, land toe, land toe!
Amper verdrink, en half versmoor!
Die water suis, en gis en bruis,
Die weerlig vlam die see,
Die lang seebamboes buie en breek,
Die wilde branders slaat en steek,
Die woeste wind speel mee.
Groen, donkergroen soos skemergroen
Nog voor die sterre blink,
Of soos die varkblomloof geboen
Deur dou wat dagbreek skink;
Blou, donkerblou soos wolke-blou
Waarin die donder stoom,
Of soos diep water in ’n kloof
Waar nag nog altyd droom--
So is die see tot aan die lyn
Waar see en lug kom trou,
Hieronder donkerblou en groen,
Daarbowe groen en blou.
En as die wolke swig, dan breek
Die slinger-bliksem los,
En see en hemel word ineens
In goud en glans gedos.
En oor die kraak van branders knal
Die donder oor die see
Tot Tafelberg se kranse dreun
En Duiwelskop dreun mee.
Die laaste af! Die mense roep
„Daar is nog ander daar!”
Die water dreig, die skimmel hyg,
Wie trots die doodsgevaar?
Nie jy wat praat, nie jy wat bid,
Nie jy wat staan en bewe!
Dis Wolraad weer wat nog ’n keer
Die Dood se woeste mag trotseer
Met wat hy het -sy lewe.
Kom op, ou skimmelhings, kom op
Nog eenmaal deur die see,
Nog een gered, dan kan jy rus--
Nog eenmaal deur die see!
Die buikgord vaster vasgegesp,
Dan weer die branders in,
Die skuim en seegras deurgeswem
Om vorentoe te win.
Die hoë branders deur, ou maat,
Swem skip toe, skimmel, swem!
Daar in die verte lê die skip
Waar die lantern glim.
Dis pikswart donker oor die see;
Die wind die gaan te keer.
’n Bliksemstraal maak silwer-blink
Die bokant--daar ’s hy weer!
En dan weer in die donker weg.
Ons hou ons asem; ag
Van hings en ruiter niks te sien,
En orals net die nag!
Maar weer ’n bliksemstraal se lig
Wys Wolraad by die skip,
Ons hoor sy stem: „Net één maar, één!”
Nog voor die lig verglip.
’n Sarsie uit die wolke bars
En dreun die wêreld deur,
Die weerlig verf die hele baai
Met goud en silwer kleur.
’n Tikkie tyd wat ure skyn,
Genoeg om te gewaar,
Hoe om die held die mense woel,
Hoe oor die skip die branders spoel,
Hoe nà die doodsgevaar.
Maar ag, die dof lanternskyn
Word deur die see geblus,
En skip en skimmelhings verdwyn
In duister nag gesus.
’n Aaklige tyd voor weer die blits
Die oog ’n kans kan gee,
En ag, dan wys dit net die skip
En net die woeste see.
Daar is geen spoor van held of hings,
Die Dood het weer gewin,
En gierig, gulsig oor die strand
Bruis weer die branders in.