Manestraal aan troeb’le trans;
rond die vure glimmerglans;
kaffers nes in dodedans
om die vlamme;
windgewiegeld, tak en blaar
wenk met spokerig gebaar,
skaduwees nes skimme waar
om die stamme.
Wild gebruis van bometop;
dansgedreun en skildgeklop;
vuurgeglim van onder-op--
hel-tafrele!....
Vlammend rys sy speer oplaas!
Stiller word die krygsgeraas.
Nagwind waai met breed geblaas
sy bevele:
„Hoor die seun van Matchobaan!
Ha! die witman kom weer aan!
Tweemaal het hy ons verslaan,
maar nie weer nie.
„Lewend afgeslag is hul,
ha! die swarte en witte bul;
maar die witte, ha! hy brul
nou nie meer nie.
„Dans dan by die nuwe maan!
Sing die seun van Matchobaan!
Slag nou van die voorpoot aan--
vette beeste!
„Slag die offerbeeste hier;
gooi hul in die groot rivier
met die pronkkalbasse bier--
vir die geeste!
„Laat die dokter uit jul drom
wys deur wie die onheil kom
oor die Matabeledom--
laat hom braaie.
„Vang die slagos uit die trop,
lewend vlek sy skouertop,
sny dit, ha! in toutjies op;
laat dit swaaie
„langsaam in die bitter rook,
byt ’n stuk af van die strook
drink die bitter asstof ook--
en wees manne!
„Wag jul more vir die lis
wat die krag van witman is;
laat jul van jul erfenis
nie verbanne.
„Ons was hier al van begin,
en die witman sal nie win;
eenmaal gaan sy tyd weer in
van verdwyne;
„eenmaal dryf ons hul weer weg!
Ha! die land word skoon geveg,
en die kaffer sal sy reg
sien verskyne.
„Eet en drink nou mond tot mond,
dans en spring nou in die rond,
tot die maan raak aan die grond
met haar sterre!”
* * *
So verklink sy oorlogswoord;
danse, brulle word gehoord;
ja, ’n volle hel-akkoord
dreun van verre.