Ek is hier, en ma is hier,
ons twee lê op baas se baadjie.
Wie is jy?
Kom, loop verby!
Anders word ons knor ’n daadjie--
kry jou bene dalk ’n hap,
kry jou broekspyp dalk ’n gaatjie!
Mooipraat? Nee, ons ken jou nie.
Weg jou hand, en raak ons nie!
„Oppas!” het die baas gesê,
„tot ek weer kom, hier bly lê!”
Op ons pootjies lê ons kop,
maar ons hou jou darem dop,
toe-oog slaap ons op die baadjie,
maar ons loer nog deur ’n gaatjie--
één oor plat, en één oor op,
pas-op!
PRESIDENT STEYN.[1]
(† 28 Nov. 1916).
Dis skoon vir ’n held om te val
aan die voete van wie hy gedien het,
skoon vir sy skeidende gees
dat moeders die laaste mog wees
wat sy sterwende oog gesien het.
Maak hom ’n graf op die grond
wat sy liefde gewy en geseen het:
dis skoon vir ’n held om te rus
aan die voete van wie hy beween het.
[1] Pres. STEYN is deur ’n beroerte getref, terwyl hy besig was om ’n kongres
van die „Oranje-Vrouevereniging” op Bloemfontein toe te spreek. Hy is begrawe aan
die voet van die Vrouemonument, wat deur hom tot stand gekom het.