Daar kom hul aangetreed
tot slagting wreed,
bespied,
bekruip,
beloer,
besluip
mekaar, tot moord gereed.
Ei, daar blits
’n bliksemflits!
Nog een! Nog een!
Dit knal, dit bars,
dit knor, dit knars,
knett’rend kraak die kleingeweer!
Kranse herhaal
die woeste kabaal--
soos donderweer!
Koeëls, kartetse
fluit en gons,
beuk en bons,
morsel die rotse tot spattend gruis!
Dampe staan,
waar die bomme slaan,
vore ploeënd met hels gedruis!
* * *
Vaarlands grond drink die bloed
nog vol vryheid se gloed
lou uit die wonde.
Menig sterwende sug
dra ’n groet deur die lug
bo die wapengerug--
ver in die ronde.
O, die lippe wat bleek
om ’n waterdronk smeek--
wonde wat brande.
Ongehoord, ongeag
menig kermende klag,
waar die woelende slag
dreun oor die rande.
En in eensame nag
staan die sterre se wag--
stil en van verre,
oor die helde se skaar
tot hul ruste vergaar,
onbelas, onbeswaar--
veilig gebêre....