Klein ondeug, moeders sorg en skat,
haar lus, haar las, haar vreug--
hy vroetel hier, hy snuffel daar,
hy pluk die hele huis deurmekaar--
keer voor daar!--liewe deug!
Te laat! Daar gaat die koppie al,
en stukkend op die vloer.
Knor jy hom, jy kry knor terug,
of nydig smyt hy ’m op sy rug
en trappel fluks tamboer.
Hy ’s kort-kort by die waterbak,
al jaag jy hom elke maal:
jou Sondagstewels kry hul bad;
dan is dit weer die arme kat
wat jy daar uit moet haal.
Al trippe-trap die mure langs
kan jy sy stappies hoor;
hy ’s weg en stil nou, soos ’n muis--
maar glo my nou’s dit glad nie pluis:
kom, hier is al sy spoor.
Daar het jy ’t al, die muurpapier
in repe afgetrek,
geskeur in stukkies, klein en kort,
die inkpot daarop uitgestort
en hy--één swarte vlek!
Daar val meteens die solderleer,
ja, soos ’n donderslag!
Ons loop te hulp met grootste haas--
daar sit die kleine vent daarnaas
en skater soos hy lag!
Dis brabbel-praat, dis woel en val,
van smôrens vroeg tot laat;
dis koppie stamp, en huil en lag
so twintig male elke dag,
tot basie kooi-toe gaat.
Die laaste soentjie is van haar
wat sorg nog las ooit heug.
Met mond en pootjies skoon gewas,
slaap nou klein ondeug--moeders las,
haar skat, haar sorg, haar vreug.
’N SNAAKSE VRYERY.
As tweetjies met mekaar wil vry,
is ’t beter om jou ver te hou--
nie waar, wat raak dit jou of my
as tweetjies met mekaar wil vry?
Net van één snaakse vryery
wil ek die storie jul ontvou.
As tweetjies met mekaar wil vry,
is ’t beter om jou ver te hou!
’n Flukse nooi was Hannie Waal,
en Japie Brink het daar gedraai--
die ogies blou, die lokkies vaal--
’a flukse nooi was Hannie Waal.
Maar of nou Japie dit sou haal--
dit was maar moeilik om te raai.
’n Flukse nooi was Hannie Waal,
en Japie Brink het daar gedraai.
Eén Sondag by die kerk se deur--
moe’ nou nie dink dit was ’n plan nie--
het so ’n kleine iets gebeur--
één Sondag by die kerk se deur.
Die kerk was vol, hul druk en beur,
en so kom ek net agter Hannie--
één Sondag by die kerk se deur--
moe’ nou nie dink dit was ’n plan nie!
Haar boek het uit haar hand gegly,
toe sy so uitstap op die treetjie;
ek _moes_ dit optel, ’k was daarby--
haar boek het uit haar hand gegly.
„Baie dankie, neef,” sê sy vir my,
en ’k sien sy kleur so’n kleine beetjie.
Haar boek het uit haar hand gegly,
toe sy so uitstap op die treetjie.
En onder by die muur se draai--
dalk het ek my dit maar verbeel--
kyk sy nog om ’n slaggie, raai--
daar onder by die muur se draai.
Beskou jy dit as trou verraai?
Die kykie het ek tog nie gesteel!
Ja, onder by die muur se draai--
dalk het ek my dit maar verbeel!
Wel, ek het kennis toe gemaak--
die hoe of waar kom nie op aan nie;
toe loop ek daar vir Japie raak,
nadat ek kennis had gemaak.
Hul sit toe saam amandels kraak,
die eerste awend, hy en Hannie,
nadat ek kennis had gemaak--
die hoe of waar kom nie op aan nie.
Jaap kry ’n tweeling in die dop,
en één daarvan gee hy aan haar;
die ander eet hy selwe op--
Jaap kry ’n tweeling in die dop.
Was dit nou glips of wou sy fop?
Want uit haar handjie val dit daar.
Jaap kry ’n tweeling in die dop,
en één daarvan gee hy aan haar.
Sy ’s op haar knieë voor die stoel--
dat ek moes help, nie meer as plig nie!
Die amandelpitjie was ons doel--
sy ’s op haar knieë voor die stoel.
Dat ek haar handjies raak moes voel,
kan jul begryp: daar was geen lig nie!
Sy ’s op haar knieë voor die stoel--
dat ek moes help, nie meer as plig nie!
En Japie dink: „Wat sou gebeur het?”
nou sy die pitjie had gekry.
Ons merk dat sy so’n rooie kleur het,
en Japie dink: „Wat sou gebeur het?”
„Dis duis’ling wat ek altyddeur het
as ek gebuk het,” sê toe sy!
Ja, Japie dag: „Wat sou gebeur het?”
toe sy die pitjie had gekry.
Die helfte byt sy af vir haar,
en helfte lê sy op haar handjie:
„Dè, neef! Jy het help soek, nie waar?”--
Die helfte byt sy af vir haar,
en op my halfie sien ek daar
die kerfie van ’n witte tandjie!
Die helfte byt sy af vir haar,
en helfte lê sy op haar handjie.
Dat dit gesmaak het, moet ek sê,
al was my deeltjie maar ’n kwartjie:
’n _kleine_ loon moes ek tog hê--
dat dit gesmaak het, moet ek sê,
al sien ek Jaap so stil oorlê:
„Daar gaan ’n stukkie van haar hartjie.”
Dit het gesmaak, ek moet dit sê,
al was my deeltjie maar ’n kwartjie.
Of dit by ’n kwartjie het gebly?
Dit raak jul niks nie, wel beskou,
of ander mens se vryery
nou by ’n kwartjie het gebly;
want as daar tweetjies is wat vry,
is ’t beter om jou ver te hou.
Of dit by ’n kwartjie het gebly?
Dit raak jul niks nie, wel beskou!