Dis die blond,
dis die blou:
dis die veld,
dis die lug;
en ’n voël draai bowe
in éensame vlug--
dis al.
Dis ’n balling, gekom
oor die oseaan,
dis ’n graf in die gras,
dis ’n vallende traan--
dis al.
AFRIKANER-TROOS.
(Histories.)
So eenkeer elke sestien jaar
kom daar ’n tyd--jul weet dit wel--
dat al die sterre, hot en haar,
soos vuurwerk deur die hemel snel.
So was ek eenkeer op die pad--
dis lange jare al verby;
ek kom die aand op Seekoegat--
daar gee hul toe ’n bed vir my.
En kyk, daar kom toe in die nag
so’n sterre-reën op ons neer;
geen mens had aan so wat gedag--
en dat dit erg was, kan ek sweer.
Die hele huis raak in rumoer,
die honde blaf, die hoenders kraai;
maar, moeg van heeldag ry en roer,
slaap ek so deur die heel lawaai.
Daar voel ek iemand stoot my aan.
Ek roep: „Wie’s daar?” en draai my kop,
Die goeie tante sien ek staan,
en saggies sê sy: „Neef, staat op,”
Ek sien sy lyk so bleek en naar;
dus vra ek gou: „Wat skort d’r aan?”
Sy sê: „Die laaste dag is daar,
en netnou sal die wêr’ld vergaan.
Kom sit by ons daar binne nou--
ag neef, hoe kan j’aan slaap nog dink?
Ons tyd is kort, kom laat ek jou
tog eers ’n koppie koffie skink!”