Gehurkt in de bedstee, kreunend en vloekend, hield de poolsche jood
de deur open. Z'n stok kromde als een hand om den knop, viel op den
grond toen ze de trap af kwamen.
"Mod-'k me tong uit me bek schreeuwe!", snauwde hij, hijgend--:
"waàr... waàr..." 'n Logge slijmhoest benauwde hem plotsling, doorbaste
't beenig lijf. De nagels in de bedsteeplank gewrongen, den vaalrooden
rimpelkop met de wilde baardslieren diep in stuipschudding gebogen,
kraakhoestte-die, inslurpend den adem met fluitende kreunen, dan weer
donker-rogglend op braken af. Het schuimig kwijl droop langs den baard
op den paars-groenen borstrok, alle sneden in 't harde gelaat werden
wit door 't gespan van de huid, 't vinnig gezwel aan den mondhoek
purperde fel alsof 't zou bersten.
"Drink-'s, vader!"--, riep angstig Rebecca.
Driftig weerde hij 'r af, richtte pijnlijk-grijpend zich op. De deken
glee en bij het reutelend hijgen, dat den kop ver-paarste, de aêren
zwart-striemend deed zwellen, kwam de heup met 'r bloedende wonden en
gaten bloot. De lappen grijsklamme pap, vervuild en doortrokken van
strooperig bloed, zakten het been langs tot over de knie. Een oogenblik
klonk 't raspend geroggel, 't slurpen der strot zoo klagerig-scheurend,
dat Rebecca begon te schreien en Eleazar dacht dat-ie zou stikken.
"Drink dan 's, vader!"--, huilde 't meisje, 't glas in de
angstig-bevende hand.
"Hoor je niet, Poddy? Drink is!--", drong Eleazar aan, zèlf 't
glas nemend. Stomp-hijgend, lippen die koortsig mumden, slikte de
zieke en opnieuw hoestte hij rauw, wringend 't lijf uit het dek,
de oogen beloopen, den mond als een smartgeul in 't schuim en de
kwijlige klodders van den baard. De bedstee stond in schemer. De
deur aan de raamzij, schuin-open, onderschepte 't licht van 'n raam,
goor van stofbultige ruitjes, waarachter 't schubbig vaal-slijkrig
kwakken en ribblen van ouwe dakpannen. De poolsche jood, half naakt,
de ettrende heup kil belicht, de handen knoestig geklemd om 't hout,
den baardigen kop in martling bewogen, leek in 't scheemrende, morsige
bedhok zoo afzichtlijk ziek en benauwd, dat Eleazar terug-schrikte
en 't slingrende glas water uitgulpte. Niet sprekend keken ze toe,
tot 'n reutlender, brakender hoest lucht scheen te geven en een
fel-gele roggel met zware bloedvinnen langs den baard op den grond
klette. Toen zakte-die kreunend, zwakker na-hoestend terug. Op 't
voorhoofd, rimpel-doorgroefd als 't gelaat, kleefden grijzende haren in
zweet. Uit den mond, wild vergrimd, rukte de adem, stootend en kermend.
"Zal 'k je helpen?"--, vroeg Eleazar.
De knooklige hand in het bedhok schudde afwijzend.
Kort knerste de voet van den jongen man over 't bloed en 't slijm en
een rillige weeheid doorgriezelde hem bij 't zien zoo-dichtbij van de
heup, de kerven, 't dik-stollend bloed, de rottende blauw-omkringde
gaten met de kwalletjes pap en den druipenden, ei-gelen etter. Een
wond, hoog bij de bil, was het grootst. Al het vleesch er om heen,
verweekt en vervreten, kromp naar 'n etterend hol, vinger-wijd, vlak
naast 't beenige jukken der ruggegraat, en er boven, in 't midden
van den rug, plakte 't smerig be-etterde hemd, was 'n andre rottende
plek. Op het matras, vaal betrijpt, met bosjes rullige houtwol die
de naden doorbarstten, droogden bloedklodders en klonten. Er was een
plank, nauwlijks te zien door 't proppen van pakken en kleeren. Een
pot stond 'r zonder oor en aan spijkers hingen broeken en jassen.
"O!... O!", kreunde de jood, pogend te stutten den elboog in 't bed.
Vlug steunde hem Eleazar, maar de zieke krijschte 't uit. 't Eene
been machtloos, was door de ontsteking kromgetrokken.
"....'t Loopt af--'t Is mis", zei-die hijgend, en terugstortend in
't kussen begon-ie langzaam-snerpend te huilen, 't hoofd gekeerd naar
't beschot.
"Kom", praatte Eleazar, z'n hand drukkend: "denk an je kindren,
Poddy--denk an je..."
Meer zei hij niet. Elk woord ketste. Zwijgend, de oogen heet van
tranen, leunde hij tegen de bedstee-deur. Rebecca bij 't dakraam,
lei met 'r hoofd op de tafel te snikken. En onafgebroken-smartlijk
klonk uit het bedgat het jammrend geweeklaag, het heftig gesnotter
van den grijsaard.
"Waarom huil je nou, Poddy?--Kom nou", suste Eleazar: "hei-je geen
dokter?"...
"Nee", snikte de jood: "hellept niks, niks!"...
"Zal 'k 'm roepen?"'
"Nee--géen dokter--geen dokter!".
"Wèl 'n dokter", poogde Eleazar te schertsen: "dan ben je in 'n wip
beter--hoor je?"...
"Maansjene néé 'n dokter--maansjene jà 'n dokter", snotterde Poddy,
z'n neus langs z'n mouw wrijvend en pijn-kregel 't hoofd schuddend.
"'r Is 'n dokter gewees", huilde Rebecca: hij hèit 'n briefie voor
't gasthuis"...
"Da's wat moois! En je blijft hièr? Hoe ken je zoo'n gammer zijn?"...
Lustloos, te moe om te spreken, wendde de zieke zich af.
"Vader wil nie", antwoordde 't meisje.
"Wil nie? Wil nie! Wat wil-je nie?"...
"Nee--hij wil nie." ...
"...Poddy, Poddy hoe hei-'k 't met je?", brabbelde Eleazar, woordjes
zoekend, schuw en triestig. Z'n gezonde stem leek hard bij 't gebroken,
stervend lichaam. Al wat je zei werd van 'n hinderlijke grofheid, stiet
af op de felle wanhoop van 't ellendig bed met z'n etterplassen en
bloedstollingen. Bij tijjen dee zwijgen je zeer, vond je de zekerheid
van je stem--die pràten wou--van zoo'n schelle hatelijkheid, dat
de vleezigheid van je bewegende lippen, 't droog aanvoelen van je
lijf, je warmen rug, je rustende voeten--onrustig-werklijk werden,
als bij broeiend aangrommelend onweer of bij star-wit avondlicht in
'n eenzame straat.
Poddy scheen niet te luistren. Het hoofd, gezakt in de deuk van 't
kussen, lag met den maagren gebogen neus naar de zij van de broeken en
jassen. De ontbloote heup puilde in 't wollig gefrommel der dekens,
't been krom en ontvleescht, met 'n zwarten, smerig-vergoorden voet,
drukte de plooien, bijna slijkrig skelet, bebloed en doorwond.
Weer in denzelfden aarzlenden, tastenden toon vroeg Eleazar:
"...Mot j'r niks an doen, Poddy?... Mag-ie 't zoo làten?"...
"Já! Ja! La-me légge!", snauwde de zieke.
"Nee, vadertje--dat zalle we niet", zei Eleazar goedig. Kalm wond-die
de paplappen los, die de knie over waren gegleden, en ingehouden
neus-ademend om minder den zuren stank te ruiken, trachtte-die een
der wonden te reinigen. Licht-trillend bewogen z'n vingers. Het
was 'n voor hem ongewoon, afzichtelijk werk. De pap van oudbakken
roggebrood, klam-warm nog, zwart en weekplakkrig, bevuilde z'n
handen, kleefde onder 't koperen ringetje dat-ie als kind van Esther
had gekregen. Langs z'n duim en wijsvinger, die voorzichtig-vies 'n
tipje zwachtel langs 't rottend gat wreven, glibberde etter dien hij
niet dùrfde bekijken. Koud kleumde 't zweet op z'n voorhoofd. Als-ie
gekèken had was-ie flauw gevallen. Nou most-ie an niks denken, niks
zien, zachjes wrijven tot 't zoet braakrig gevoel ophield, tot-ie
den papstank niet meer próéfde. Het mager, kromgetrokken been,
de heup, de bil, de wonden, schenen te vervagen, blauw-wittig te
neevlen. Een oogenblik hingen z'n vingers futloos, diep-doopend in
etter en bloed--dan wreef-ie weer, starrend, doodsbleek, met pijn in
het achterhoofd, de oogen omwald. Eerst na 'n poos werd-ie stérk,
dorst 't been te bezien, nam uit den ketel lauw water, bette met
'n helder lapje dat Rebecca anreikte. 't Kon niet helpen. 'r Waren
te veel wonden, vervuild en door-etterd. Zoo mòcht je 'n wond niet
behandlen. Ze zeien dat water koud-vuur gaf. In godsnaam--je most 't
wagen--erger as 't ingevreten, slijmend vuil zou 't niet zijn. Rustig,
geduldig-sussend, sponsde hij 't linnen in 't soepbord dat 't meisje
bij 't bed hield en z'n afkeer overwinnend, bette hij met schuchtere
duwtjes tot de etterlaag was verweekt en 't lijk-rossig vleesch
om de wreede gaten bobbelde. Maar de wond boven de bil wàs niet te
wasschen. Ze geleek een gedrochtlijke wel, niet te stuiten. Vaal-gele
etter, bloed-slijmrig dooraerd, vloeide gestadig alsof 'n buil was
verplet. En de zieke kreunde zoo pijnlijk, duwde de helpende hand
zoo driftig, dat Eleazar 't opgaf en zachtoverredend 'n verband om
de lendenen poogde te leggen. Toen, omdat Poddy geen ànder hemd had,
trok-ie 't vuile, door-etterde glad, schudde voorzichtig 't bed,
stopte de deken onder de oksels, glimlachte den ouden jood toe.
"...Bin 'k geen dókter, Poddy?... Voel je je niet as 'n prins?"
Verlucht, verfrischt door 't water op de wonden, knikte de Pool. Ja,
zóo lag-ie veul beter. Alleenig 't bed, lomp van bulten, schrijnde,
snee in z'n rug. En de luize, die mamsertomme van luize! Bloed schene
ze te ruike. As-ie sliep maakte ze 'm wakker. Z'n arm zat vol blare. En
stèke as ze deeë. 't Was 'n ràmp. Tegen eene die je knapte kwamme d'r
tien werom. Cigarettetabak, peper, niks hielp. As je 'n kaars bij 't
bed hield zag-ie ze loope, soms tien tegelijk--'n ramp bij 'n ramp--om
je vijande toe te wensche. Hoestend, diep adem-zuigend, klaagde-ie tot
't lèkker liggen, de weer-uitgerustheid, de mindere gloeiing der wonden
'm vroolijk deed praten. De soep die van z'n bille was gekomme ènne
't bord most Eli maar in de goot smijte òver 't dak. Daar kon niemand
z'n maal mee doen. Enne d'r zat smèt in. Sally en Rozetje hadde nog
voor twee weke bij 'm in de bedstee geslape. Dat moch niemeer voor
de dokter--nou leje ze àllemaal op de grond.
"...De dokter," viel Eleazar 'm in de rede: "maar as je nou toch 'n
briefie voor 't gasthuis heb--waarom laat jij je dan niet beter maken?"
"Bèsser," begon Poddy te gijnen: "besser? Weiss ich viel waas ich
allemaal heb!... Dáar hei-'k 'n gat en hiér hei-'k 'n gat--enne
'n gat in me togus--da's vièr gatte--te veul om te noeme! Me kop
van me romp dat de dokter 't zelvers nie-weet. 'n Puist in me nier,
zeit-ie--nou vraag 'k jou!--Waas is 'n puist in me nier?--'n Puist op
je neus daar hei-'k meer over gehoord, maar 'n puist in me nier! Waas
'n schtos! Weet jij waar zit me nier? Dan ken jij likke mir!... 'n
Brief-ie voor 't gasthuis, nòg!--Al kreeg 'k 'r tien danne nòg
nie!... Ken 'k in 't gasthuis me kindere d'r monde schtoppe? Wie
zel ze te vrete geve as-'k gaule leg in 'n gasthuis?--'n Puist in me
nier!--Hier let 'k teminste nog op hoe Joozep cigarette maakt en as
me godbeware wat overkomp, is 't in me èigen vuil--Rebecca zet jij
't pappie maar op. Pàppe is voor alles goed. Da's 'n ouwerwetsch
maar 'n gebencht middel. Zal 'k jòu 's wat zegge: 't is 'n bedorreve
maag--misschien hei-'k te veul vleesch gefresse--'n krimmel 'n ongeluk
in 'n jaar tijd"...
Hij lachte om de eigen aardigheid, hoestte, zuchtte plezierig nou-die
zoo tof lee.
"...Pappen," redeneerde Eleazar, die bij 't bed zat, terwijl Rebecca
de kachel porde: "pappen ken nóóit goed zijn bij open wonden"...
"Ach waas! Ach waas! Pappe met roggebrood is beter as honderd frotte
schtinkende drankies. Toene wij uit Rusland zijne gejaagd--'k herinner
't me nog goed--en d'r gebeurde ons watte--'n zweer of 'n puist--dan
papte me moeder, oleweschonoe, met fijngekauwd roggebrood--'n middel
om over te zoene"...
"Da's 'n hééle tijd gelejen, wiè--wiè?," praatte Eleazar, blij dat
de zieke opfleurde.
"...Of 't geleje is? Misschien jà 'n halleve eeuw as 't nie langer
is. Me barmitswe most 'k nog doen. Kè-je begrijpe hóé 't geleje
is... Nóóit zel 'k 't vergete... 'k Geloof da-'k 't nog nie an je
verteld heb"...
"Nee", zei Eleazar, zich flauw 't verhaal dien avond bij Suikerpeer
herinnerend, toen Poddy met Dovid ruzie had.
De zieke steunde 'n elboog op 't kussen en met de omrande oogen de
scheuren van het plankenbeschot doorzwervend, sprak-ie bijna stug,
soms den ouwen kop schuddend als-ie 't zag gebeuren:
"...Hei-je wel is hoore prate van Wodoskofsky? Nog nooit, hè? Da's
eender asof-ie in Wodoskofsky zou spreke van Uileburg of Marken.--Waas
schadt 't?--'t Komp 'r nie op-an!--De naam doet 'r nie-toe. Zeg voor
mijn part Pompschtok!--An 'n sjabbesavond lee 'k in me bed--misschien
jà was 'k tien jare--enne daar ha-je de poppe an 't danse. Dùizende
stonge d'r voor de deur en wadde ze maar grijpe konde, dat smete
ze, stront, steene, vullis--Wat moste wij doen, zes tegen 'n pak
gojjiem? De eenige Jehoediem ware wij, me vader, me moeder, me oome,
me tante, me zussie enne ik. Ze hadde makkelek moorde, de kankerkoppe,
de bloedhonde. Eerst hebbe ze de deur met olie gesmeerd enne met pek
enne met--met--weisz ich viel!--toèn hebbe ze 't angestoke. Nog zie
'k de vlamme, 't vuur. Wad-je in je kindsche jare gebeurt vergeet je
nie lich--vlamme tot 't dak--enne 'n rook om de darme uit je lijf te
spoege.--As bezetene vloge we door mekander. We smoorde kompleet. Op
eene brakke ze de deur, kwamme ze de trap op. Vooran sting me oom. Die
krege ze te pakke--'t is nie om te beschrijve--met 'n bonk ijzer
sloege ze 'm op z'n herzens, dad-'t bloed 'r uit schpatte--toen
schlierde ze 'm over straat, 't geteisem, 't ettergespuis.--Met d'r
hakke trapte ze op z'n gezich--'t vel hing d'r met lappe bij--de
kleere trokke ze van z'n lijf tot-ie d'r nakend bij lag--'n woord 'n
ongeluk dad-'k 'r an lieg, ze bonde 'n touw an z'n mannelijkheid--zoo
trok 't pareigem 'm vort.--Van me tante, die ze óók zerreist hebbe,
vertelde me moeder dad-ze d'r borste afgekneld hebbe en d'r op d'r
zwangere buik getrap.--Ik was gekrope in 'n kast met me nichie bij
me. We hielde onze aasem in, dorste geen vin te verroere. Benauwd as we
't hadde in de smook! Geen hand voor ooge kon je zien--bloed zat je te
zweete. Toen, Adenoj, hadde ze me vader gevonde--we hoorde ze vechte en
krijsche en schelde en vloeke.--Ik an 't huile in de kast--en me nich,
'n meissie van twaalef, was bij god nog zoo googem en gewikst om me
in me arme te knijpe--anders had-'k 't uitgegild. Me vader schreeuwde
as 'n razende. An arme en beene lee-die gebonde--met 'n nijptang
scheurde ze z'n tong uit z'n mond.--De kozakke kwamme toen 't te laat
was--natuurlijk--rissches geweest--enkel rissches geweest.--Zal 'k je
meer van die narigheid vertelle? Misschien geloof je 't nie-eens as
'k 't jà vertel. 'k Weet wel, 't is nie om te geloove. Zoo ies mot
je méemake.--'n Dag later zijne we vortgegaan, Of we wòue of nie,
we moste! Hoe kon 'n vrouw blijve alleen met 'n man an wie ze de
tong hadde uitgescheurd en met twee kindere? We hebbe gezworve door
Duitschland--enne door Oostenrijk enne door Engeland--de halleve
wereld hebbe we overgezworve enne overal met rotte appele gegooid. 'n
Hond behandele ze beter as 'n jid.--D'r honde geve ze te vréte. Daar
koope ze kettings, halsbande voor.--Daar besteje ze somme, kappitale
an! En 'n jid? Wat is 'n jid? Van me geboorte af ken 'k niks as sof,
slecht vrete en zuipe, van me geboorte niks as schwiejeniejen--met
zorreg sta je op--met zorreg ga je na bed--en in zorreg krippeer je"...
Even was 't stil, klonk flauw-echoënd 'n kijvende, schelle stem op
de binnenplaats. Rebecca, ernstig van luistren, keek stroef-starend
naar 't zeil van de tafel, zwaar van peinzing als 'n kind dat
'n wonderverhaal heeft gehoord. Door de domp-kleine kamer ging een
benauwend gezwijg. De oude jood, achterover geknakt, ademde steunend,
de oogen gesloten, den mond en den neus en de rimpels als harde
knarsen in 't barstig gewar van den baard.
"Je was eerst zoo vroolijk", zei Eleazar: "en nou--wààrom rakel je die
dingen op?... 'n Arme christen heeft 't niet beter as jij.--Onderscheid
is 'r niet, wat?"
"Schiet 'k daar mee op? Wat is me winst?", gromde Poddy, opnieuw
kreeglig na 't lange gepraat: "Is 'r geen onderscheid tusschen
'n gesjochte goj en 'n gesjochte jid? Narrigkat! Al is 'n goj nòg
zoo gesjochte--heit-ie vóorrech, is-die bemazzel! Wordt 'n arme goj
nagescholde op straat? Heit iemand 't rech 'm schmáús te noeme? Mag
jij op hùllie Zondag negotie schreeuwe?"
"...Dat zijne zoo geen héel-groote verschillen", redeneerde Eleazar
voorzichtig, bevreesd 'm driftig te maken en pogend 'm af te leiden:
"alleen in 'n narrenhuis kan 'n nar op de narrige inval kommen dat
'n arme christen en 'n arme jood 'n ander soort maag en 'n ander
soort hersens hebben! Málle Poddy! As je 'n christen in Rusland was
geweest, zònder centen, wat dan? Wat dan? Groot verschil of je door
'n dollen reu of door 'n dolle teef wor gebeten! Wat?"
"Enne d'r rissches--d'r haat--wáár je komp?"--, vroeg de Pool, zich
half oprichtend: "ik zeg nòg is: wordt 'n goj over straat nagescholde?"
Even brandde in Eleazar de weerbarstigheid om wat in 'm vaststond te
zeggen--dat 't taai afzijdig-blijven van de joden--d'r koppelen onder
mekaar--altijd onder mekaar--làng na de ghetto's--'t duiten-trouwen
van geloofsgenooten, neefies en nichten, met 't gevolg van ontaarden
en krankzinnigen--'t smadelijke van 't zich uitverkoren wanen--'t
schreeuwend-gemeene om drank en spijzen van christenen als besmet te
beschouwen en zooveel meer als 'n bekrompen religie die in oertijden
wortelde, voorschreef, 'n haat, 'n geweldigen haat waard bleven--even
had-ie moeite met wat 'm op de lippen lag, dat 'n volk dat de eigen
ontaarding niet besefte, gehoond, geschimpt moest worden, maar den
zieke over zich ziend, den man die zooveel in stompzinnigheid en
waanzin van weerskanten had geleden, zei-ie eenvoudig-glimlachend
meepratend:
"....Nee 'n goj wordt niet gescholde--daarin hei-je gelijk."
"Wat zanik-ie dan tegen!," drensde Poddy, ongemakkelijk steunend: "'n
straathond heit 't beter as 'n arreme jid! Bij God! Bij God!"--en weer
terugzakkend in 't bed, zuchtte-die in vlakke, levensbeue wanhoop: "as
'k gif had, gaf 'k me kindere gif in d'r lijf--vóór 'k krippeerde"...
"Ho! Ho! Gift kost cente!", lachte Eleazar.
"Gif kost cente--kost cente--alles kost cente," zei de zieke,
zich in kreun omdraaiend: "maar 'n lucifer ka-je altijd machtig
worde--altijd--As 'k in Wodoskofsky verbrand was, ha'k geen armoeinest
gemaakt. Schurftige beeste krijge schurftige jonge." ...
"Je kindere," viel Eleazar hem in de rede, maar Poddy beet 'm af:
"me kindere," zei-die dreigend en driftig: "'n Verlamming voor de
god--is-dat God?--die gezeid heit ga en vermenigvuldig je! Poeroe
oerwoe ... 'n Verlamming! Vermenigvuldige in wat? Vermenigvuldige in
armoei, dalles. Ga--hou 'n uitbranding zal-die gemeend hebbe!"
"Poddy--je wint niks met je op te winden--Kijk, nou is me mooie
zwachtel verschoven. Leg stil--dan trek 'k 'm an"...
Nog eens hielp-ie den zieke, die de oogen gesloten hield en als
'n kwaadaardig dier gromde. De linnen reepen duwde-ie hooger, 't
beddetijk strekte-ie glad. Poddy, pijnlijk en koortsig, sloeg de
helpende hand weg.
"Schei uit!", riep-ie korzelig: "je schrijnt me wonde kapot. Blijf
'r af!"
"Dan niet," zei Eleazar geduldig, Rebecca wenkend den zieke met rust
te laten.
Hij wist van z'n eigen ziekbed hoe je bij tijjen om 'n kleinigheid
verstoord kon wezen--en wat moest iemand zich ellendig voelen met
zùlke afzichtelijke wonden.
"Wille we nog wat pràte?"--, vroeg-ie "of wil je da'k weg ga?"
"Me zorg--me zorg--as je mijn maar laat legge," gromde Poddy.
Op 't vensterkozijn streek 'n musch tsilpend en vladdrend.
"Ook 'n armoedzaaier," lachte Eleazar.
De zieke bewoog niet, gemelijk, koortsig. Dan voelend dat-ie iets
zeggen moest aan den jongen man, die in verlegen hartelijkheid over
'm zat, zei-ie in pijnlijke hijging: "Wie geht's--wie geht's met
juillie schtaking?"
"Met de staking," antwoordde Eleazar, blij dat de grijsaard praatte:
"met de staking gaat 't krom en scheef--slècht--slècht... zoo goed
as verloren"...
"Zoo," zei Poddy, sterk zuchtend. Vreemd blies de adem door z'n
neusgaten en de vingers wriemden hard-plukkend. Toen lag-ie heelemaal
stil, de oogen verdoft in de dik-roode randen.
Eleazar stond op, trok het dek naar 't voeteneind, stopte de deken
onder de armen.
Koorts-driftig weerde de zieke 'm af. De zwachtels, weder door-etterd,
plakten aan de houtwol van 't matras. Kreunend woelde hij zich bloot,
wilde niet geholpen worden.
De oogen heet-koortsig vergroot, groen-flitsten in 't donker
der bedstee. Hij had dorst, dronk gulzig-slurpend de koude thee,
die Rebecca 'm gaf, vroeg vloekend om pap. Dan klagerig-schreiend,
afrukkend de broeiende lappen, bekeek-ie, zoover-ie zich buigen kon,
de rottende gaten van z'n heup en 't been.
"Poddy!", zei Eleazar.
"...Hou je bek!", snauwde de jood, half-opzittend, de hand om de
bedsteeplank gewrongen: "wat doe 'k met je gelul!... Voor mijn part
... voor mijn part... Ansteke doe 'k de boel... Uitbrande van onder
tot boven... Alles na de raschmedei da's 't beste... 'n Uitsterving"...
Diep-snottrend, wanhopig-huilend, bonsde-die 't hoofd met de wilde
baardslieren tegen 't beschot van het bedhok, vervloekend z'n
kromgetrokken been, krijschend over de luizen die de etterwonden
bekropen, schreeuwend om lucht.
Gruwlijk-beangst schoof Rebecca 't raam op, verjagend de tsilpende
musch. De zoete, rottende pislucht der dakgoot traagde 't kamertje
binnen.