von
Ludwig Anzengruber.
Wonn mer en Michelbauern frogt,
wie er si mit sein’ Wei vatrogt[193],
so tut er zun vasteh’n oam[194] geb’n,
daß s’ all’ zwoa wie dö Täuberln leb’n.
Do denkt a seiner G’vattersmon:
„Schaugts d’r den Taubenkobel on!
I siech fürs Leben gern so poor
valiabti Kesstelflickerwor’[195]!
„Fahrst hin zu dö zwoa glücklig’n Leut’.
Es kost’t koan Haus, machst eahna d’ Freud’!“
Er setzt sich af dö Eiserbohn,
mit derer kimmt mer schnell hindon.
Er trifft ins Ort, jed’s Kind woas Red’,
wo Michelbauers Hütt’n steht.
Doch wie er klopfen will an d’ Tür,
da macht’n a Spektakel irr’.
Drein geht’s wie in ’ra Reitschul’ zua,
es kirrt[196] a Dirn, es fluacht a Bua,
a Wickelkind is a no z’hör’n,
dös d’ Seel si aus ’n Leib will plärr’n.
Den G’vattern aber neugiert’s groß,
er druckt dö Tür schnell aus ’m G’schloß,
und is am erschten Blick scho g’wiß,
daß er beim Michelbauern is.
Durch d’ Stuben laft a Kinderpaarl,
dös gleicht ’en Eltern af a Haarl,
da kloane Bua oan Borschtwisch führt,
dö Dirn’ si mit oan Holzschuach wihrt[197].
Sö jag’n anander um dö Wieg’n
und wonn sa si zun fassen krieg’n,
so setzt’s ganz g’hörig Pläscher[198] oh.
Der G’vatter schreit: „Wos treibt ’s denn do?“
Da stengen[199] s’ steif als wie dö Schrog’n[200]
und wissent onfongs nix zan sog’n,
donn keift es Dirndel in da Still’n:
„Na, Voda-Muada tan mer spiel’n!“
Därf ih ’s Dirndl liab’n?
von
Peter Rosegger[201].
Ih bin jüngst verwich’n
hin zan Pforra g’schlich’n:
„Därf ih ’s Dirndl liab’n?“ --
„Untasteh dih nit, bei meina Seel’,
wonstas[202] Dirndel liabst, so kimst in d’ Höll’!“
Bin ih vull Verlonga[203]
zu da Muata gonga:
„Därf ih ’s Dirndl liab’n?“
„O mei liaba Schotz, es is no z’frua[204],
noch funfzehn Jahrln erst, mei liaba Bua!“
War in groß’n Nöt’n,
hon ih ’n Votan bet’n:
„Därf ih ’s Dirndl liab’n?“
„Duners Schlangl[205]!“ schreit er in sein Zurn,
„willst mein’ Steck’n kost’n, konst es tuan!“
Wos is onzufonga?
Bin zan Hergott gonga:
„Därf ih ’s Dirndl liab’n?“
„Ei jo freili,“ sogt er und hot g’locht,
„weg’n an Büaberl hon ih ’s Dirndl g’mocht!“
Just und expressi nit!
von
Peter Rosegger.
Do[206] kapriziert sih ums Geld
da Wirt auf da G’stät,
hiazt[207] zohl ih expressi
und justament nöt!
Mei Weib is von Schnaunzbort drahn[208]
neama ka Freind;
hiazt loß ih’n expressi stean,
grod weil sie greint.
Won ih a por Flügerl hät,
kunt fliag’n wiar a Taub’n;
zan Dirndl expressi nöt,
grod weil d’ Leut’ glaub’n.
Ih kriagad[209] mei Nochbars Dirn
leicht olli Tog;
ih nim ma s’ expressi nit,
weil ih nit mog.
Won ih nur d’ Miazl[210] hät;
de war nit schiach[211];
ih heirat s’ expressi nöt --
weil ih s’ nit kriag. --