Unha mañán á un santo e bon suxeto
Un quiño lle mercou, ¡soberbio quiño!,
Tan níveo, tan plantado e tan repleto
Cal nunca ó vira tal ningún veciño.
Era curto de perna, o lombo neto,
Do rabo hastra á cabeza redondiño,
Y ó coiro tan graxento relusía
Que mesmo de manteiga paresía.