Naide n’ aquel lugar probe se vira
Qu’ uns ben y outros non mal foran vivindo,
Y un qu’ afroxa de máis y outro qu’ estira
Fóranse acomodando e repartindo.
Ningún da negra fame á man sentira
O seu peito fortísimo oprimindo,
No máis que á desdichada criatura
Que se chamou Vidal ó sin ventura.
X
Orfo ende que nacera, á sorte triste
Déralle por herencia ó desconsolo,
C’ o á negra soledá, qu’ ô probe asiste,
Naide na terra se topou tan solo.
De canto en polvo terrenal se viste
Inda correndo un polo y outro polo,
Qu’ era prob’ e dorido antr’ os doridos
E afrixido antr’ os tristes afrixidos.