Arrepuïñadas todas
As carnes se me puñeron,
E os cabelos no curuto
Fórons’ erguendo direitos:
Gotas de sudor corrían
Afio pó-lo meu peito,
E tembraba como tremban
As auguas cando fay vento,
Ná pia da fonte nova
Que sempre está revertendo.
Aquel moucho alí fincado,
Cal si fose ó mesmo demo,
Fito á fito me miraba
Có seus ollos rapiñeiros,
Que coidei que me roubaban
Non máis que de lonxe velos.
De lume me paresían
E que me queimaron penso;
Penso qu’ eran tizós roxos
Da fogueira dos infernos
Que pó-las niñas me entraron
Hastr’ ó coraçón dereitos.
En él remorsos había
D’ amoriños pecadentos...
¡Ay, quen ten d’ eses amores
Non pod’ achar bon sosiego!
Chovía si Dios ten augua,
Ventaba en tódo-los ventos,
E ensarrapicada toda
A camiñar non m’atrevo,
Qu’ ó moucho, fita que fita,
M’ aspera na quel penedo,
Mais acordeime da Virxe
Que sempre conmigo levo,
Résoll’ un Ave-María,
E cobrando novo alento,
Com’ os páxaros do mare,
Nadando paso ó regueiro;
Corro á enriba dó valado,
Brinco en baixo dó portelo,
E dend’ alí, berro entonces
Con cantas forzas eu teño:
_Non che teño medo, moucho,_
_Moucho, non che teño medo._