_San Antonio bendito,_
_Dádeme un home,_
_Anque me mate,_
_Anque m’ esfole._
Meu santo San Antonio
Daime un homiño,
Anqu’ ó tamaño teña
D’ un gran de millo.
Daimo, meu santo,
Anqu’ os pes teña coxos,
Mancos os brazos.
—
Unha muller sin home...
¡Santo bendito!
É corpiño sin alma,
Festa sin trigo.
Pau viradoiro,
Qu’ onda queira que vaya
Troncho que troncho.
—
Mais en tend’ un homiño,
¡Virxe do Carme!,
Non hay mundo que chegue
Para un folgarse.
Que zamb’ ou trenco,
Sempr’ é bó ter un home
Para un remedio.
—
Eu sey d’ un que cobiça
Causa miralo,
Lanzaliño de corpo,
Roxo e encarnado.
Carniñas de manteiga,
E palabras tan doçes
Cal mentireiras.
—
Por él peno de día,
De noite peno,
Pensando nós seus ollos
Color de ceo.
Mais el xa doito,
D’ amoriños entende,
De casar pouco.
—
Facé, meu San Antonio,
Qu’ onda min veña,
Para casar conmigo,
Nena solteira.
Que levo en dote
Unha culler de ferro,
Catro de boxe.
—
Un hirmanciño novo
Que xa ten dentes,
Unha vaquiña vella
Que non da leite...
¡Ay!, meu santiño,
Facé que tal suceda
Cal vo lo pido.
—
San Antonio bendito,
Dádeme un home,
Anque me mate,
Anque m’ esfole.
Que zamb’ ou trenco,
Sempr’ é bó ter un home
Para un remedio.