ἐγω μὲν εἴην, κεἰ πέφυχ’ ὅμως λάτρις, ἐν τοῖσι γενναίοισιν ἠριθμημένος _δούλοισι_, τοὔνομ’ οὐκ ἔχων ἐλεύθερον, τόν νοῦν δε· κρεῖσσον γὰρ τόδ’ ἤ δυοῖν κακοῖν ἕν ὄντα χρῆσθαι, τὰς φρένας τ’ ἔχειν κακὰς, ἄλλων τ’ ἀκούειν _δοῦλον_ ὄντα τῶν πέλας.