"Kuuken!"
"Wa' blief?"
"Schoapskop zeg ik!"
"Hê!?"
"Domme eend, da'j niet wiezer bint!"
Jochem wou dat ie licht kreeg, en kiekt noar 't vuur: "Moar wát,
wát is 't dan toch?"
"Zie, ge bint zoo stomp as 'en klomp. Noach had drie zeuns: Sem, Kam en
Joafet, nietwoar prefester! Wie is nou de voader van Kam? Boeh! heij'
oe begriep dan niet? De meulenoar van 't darp het drie zeuns: Jan,
Pier en Kloas.--Klomp van 'en kerl, wie is nou de voader van Pier?"
"Potstorie da's woar!" roept Jochem: "da's zoo kloar as 'en neie
klomp."
"Ezel! en dat was 'en striekvroag, hè! A'j nou niet gauw loopt noar
't domineishuus, dan zel 't veurzangersboantje wel heelegoar verspeuld
zin, en 't keuje, en de iezderen pot en de blauwstreepsen rok....! Vort
domoor, vort!"
En Jochem staat weer in--domenei's stedeerkoamer.
Over 't stuk had ie noagedocht; 'en mins was niet altied glad bij de
tong. Domenei had van.... van.... van....--Hij strijkt zich de haren
glad, en lekt zich den duim.--Domenei had van.... Jozef gesproken,
of...."
"Je zoudt me zeggen, wie de vader van Cham was," helpt dominee,
terwijl hij, aan de schrijftafel gezeten, en op den elleboog geleund,
met de volle hand zijn lachspieren omvat.
En Jochem, nu geheel op de hoogte, roept, terwijl hij een triumfanten
blik werpt op het herkauwende kalf in de wei: "De voader van Kam,
domenei--a'k 'et boantje zal hebben; wel domenei: de meulenoar van
't darp, de meulenoar van 't darp!"