El "Nord-germanaj Rakontoj".
La ventego kriegis kaj bruegis dum la malluma nokto kaj blovege pelis
la foliojn antaux si. Kia sonado estis en la aero! De malproksime venas
la ventego, el la regiono, kie estas la altaj montoj kaj la granda
akvo, el la malvarma nordo. Cxio, kion gxi ekkaptas dumvoje, devas
kunflugi. Gxi pelas la foliojn alten, tiel ke ili kirle flugas kaj en
sia timo saltas unu super la alia. Jen gxi permesas al ili dum memento
rekonsciigxi, ili opinias, ke nun cxesis la sovagxa pelado, ke ili
povas trankvile mallevigxi teren--jen la sovagxulo ree ekkaptas ilin
kaj la ludo denove komencigxas. Nun gxi estas en la torfejo; tie gxi
trovas nenion kun kio gxi povus petoli; tiam gxi atakas pluvnubon kiu
jxus volis ekpluvi--pusxegas en gxian flankon, gxis gxi tuj disflugas.
Jen la blovulo venas en la arbaron kaj furiozas inter la arboj, kiuj
gxemas kaj krakas. Ankoraux salton, kaj nun gxi estas cxe la lerneja
domo, kiu staras kasxite en arbetajxoj inter la du vilagxoj. Ho, kiel
gxi gxojkriegas ekvidante la malnovan kadukan domon! Tie cxi mi devas
enigxi! Per cxiuj pordoj gxi bruegas kaj skuas ilin, provante malfermegi
ilin. Sed vane. Ecx ne la lignan kovrilon de la truo en la frontono gxi
povas desxiri, kvankam la rustigxintaj hokoj preskaux ne plu povas teni
gxin. Sed almenaux gxi klakas kaj frapegas per gxi tiom, ke la edzino de
la instruisto vekigxas.