(Kaarlo Kramsu.)
Viel mainehinna main'itah
da sanotahki suorah:
vot, Ilkka, häin vet eliä t'ies,
da — kuoli hirttonuorah.
Häin oli taloinpoiga vain,
ei suurda suguo olluh,
vain yhtäkai häin ylimbiks
on Suomen miehiks tulluh.
Häin eli aijois atkalois,
voi, itkun aijois, vihan,
vain häinbä, Ilkka, luodugi
ol' aigoih moizih ihan.
Ne äijät kanzua painettih
da kuritettih, lyödih,
kui herrat vennot, vierahat
ne Suomen randua syödih.
Da mon'i itki, toivotti:
jo oigie men'i haudah!
Vain Ilkkah moine voivotus
se razahti kuin raudah!
Häin kuundeloo da kuundeloo,
jo kanzal iänen andaa:
»On hyvä sidä kurittua,
ken kuritusta kandaa!»
»Ken valitteloo vaivoi vain
da vaivazih noih vaibuu,
sen ainos päiv' on atkala,
sen hyvä päivä haibuu!»
»Ei muga, vel'l'et; nouze pois,
jo toine virzi luaji!
Ei oigevutta muas se sua,
ken itše sid ei vuaji!»
Näin huasteloo. — Da sanazet
ne lähtetäh kuin lendoh,
da satutah kuin vazamet
ne Suomen kanzah vendoh.
Da kanza nouzoo, kavahtaa,
da soda syttyy sangie,
da mones syväinpohjazes
se pyzyy aiga angie.
Da sorrutah jo sordajat
da kurittajat lyyväh. —
Vain joba Ilkan itšengi
ne omat koirat syyväh.
Häin petetäh, häin jätetäh,
häin viijäh hirttonuorah;
da vot, min surman Ilkka sai,
sen sanommogi suorah!
Da mon'i kuoloo surmah muuh
da mon'i murduu muuhki,
vain kel ei surmua parembua,
se sorduu hirttopuuhki!