(Arvi Jännes: Väinölän lapset.)
Katšo, Suomen tual suvirannoil
da Luadogal tiäl rajupiät,
da Suomen toizil kannoil
mis virdoi, mis vuaroi niät;
ne pilkotah Suomie suurda
da ruastetah rahvahie sen,
ne katkotah Sambozen juurda,
sid' yhteh ei liitä n'i ken.
Ah, kai lähizimbätki zvuatut
eri t'iedä vain kulgietah,
kuin kasket muah samah ruatut,
min rand'iet vain korbevutah;
vähäl vain Aunus jotta ei tunne,
kus Vepsäine vierähtelöö,
da t'iedäägö Karjala, kunne
Viro laivazie viilettelöö!
Vain vielhäi yksi on taivas
da end'izet merkkizet sen,
da vielhäi seukkuzien laivas
on varppehet Väinämözen,
ah, vielhäi vuarazien harjoil
savut tuttavat tubrahteloo,
yks maguhai muangi on marjoil,
yhet ualdozet ailahteloo!
Da vanhoin merkkilöin iänet
midä huastetah, laulellah?
»Sie jällel kaikkie jiänet,
jos merkit vain huonostutah,
jos et sie verry jo vel'l'iks,
vezis piälittši sildoi jo viä,
jos heity et heimoloiks hel'l'iks,
igäh et sie huondesta niä!»