Nro. 2163.
Gott Papa, Mama und Bruderlamm
Das Dreieinigkeit ausspann,
Werdet von der Ehmama
Göttlich sigilliret,
Bis den Bore der Papa
Zu der Berje führet.
und Nro. 2268. Vs. 3.
Sollt es möglich seyn, daß wirs beschwiegen,
Wenn wir solche schöne Nachricht kriegen
Von Vice-Christen,
Von der Ehetäublein Seitritznisten.
Aber wenn das Herz zu Loch gekrochen
In das Wündlein, das der Speer gestochen,
Da zu hausiren,
Mags der Ehherr selbst caressiren.
Oder das Hochzeitlied:
(Wir haben dies und das folgende mit griechischen, nach Erasmus
Aussprache zu lesenden, Buchstaben drucken lassen, da es zwar als
in einem gedruckten Gesangbuch stehend, zu den Merkwürdigkeiten
seiner Zeit gehört, aber seines empörend gnostisch-mystischen
Inhalts wegen sich nicht für das größere Publikum eignet.)
Das Hochzeitlied Nro. 1990.
Υιρδ εινε Γναδεν-Εσθηρ
ȣνδ ναχ δεμ Λειβε σχȣεστηρ
Δας βȣνδεσγλιεδ γεwἁρ·
σω σχλιεσσεν σιχ διε σιννεν
ȣνδ σιε ȣιρδ ἑιλιγ ιννεν,
δαςς Γοττες σὡν ειν κναβε ȣαρ.
Ἱρ εἱλιγεν ματρωνεν,
διε ἱρ ιν εἑθρωνεν
ȣμ ȣιζε-χρισεν σειδ,
ἱρ ἑρτ δας θευρε ζειχεν,
δαραν σιε χρισῳ γλειχεν
μιτ ιννιγερ γεβωγενἑιτ.
ῳ γεἑιμνισȣολλες γλιεδ
δας διε εἑλιχεν σαλβεν
Ιησȣ ἁλβεν
εἱλιγ γιεβτ ȣνδ κευσχ εμφητ
ιμ γεβητ,
ιν δεμ ȣον δεμ ερζερβαρμεν
σελβς ερφȣνδενεν Ουμαρμεν
ȣενν μαν Κιρχενσααμεν σαητ, --
σει γεσεγνετ ȣνδ γεσαλβτ
μιτ δεμ βλȣτ,
δας ȣνσερμ μαννε
δορτ εντραννε
fὑλε εἱσσε ζηρτλιχκειτ
ζȣ δερ σειτ
διε fυρ λαμμς γεμἁλιν ωφεν
σειτ δερ σπηρ ἱνειν γετρωφεν
δας οβιεκτ δερ εἑλευτ.
Das Ehelied Nro. 2114.
Κνηβλειν, δειν μηννλιχες Υησεν
ις μιρ αρμεν ζȣμ γενησεν,
δαςς ιχ αλς ειν στρειτερ κναβε
Θειλ αν δεινερ κινδἑιτ ἁβε,
δεινε εἱλ’γε ερσε Υȣνδε
σαλβε μιχ ζȣμ εἑβȣνδε,
αȣφ δεμ γλιεδε μεινες λειβες,
δας ζȣμ νȣτζεν μεινες Υειβες
ȣνδ δας πȣρπȣρροδε ωηλε
φλιεςς αȣς μεινερ πριεσερ ὁηλε,
ȣνδ διε ρεχτ γεσχικλιχ μαχε
ζȣ δερ πρωκȣρατορσαχε.
Δασς ιχ μεινε Θευρε ριεβε
μοεγ’ ȣμφασσεν μιτ δερ λιεβε,
δαμιτ δȣ μειν Υειβ ȣμφαγγεν,
αλς ες διρ ζȣρ σειτ’ αȣσγαγγεν·
ζȣ δεμ βλȣτ’γεν λιεβες σχμερζε
σεγνε ιχ μειν εἑἑρζε,
ȣνδ δας βλȣτ δερ ερσεν Υȣνδε
μαχτ δας ῳηλ βειμ εἑβȣνδε.
* * * * *
Glaubt man nicht zu hören die +neusten+ Frommen,
Bei denen es selig zum Durchbruch gekommen?
Mein altes Gesangbuchs-Exemplar steht Liebhabern daher auch gern zu
Diensten, wenn eine neue Auflage desselben zur Erbauung der Gläubigen
irgendwo beliebt würde. Um den Inbrünstigen aber noch mehr Lust dazu
zu machen, schließe ich mit folgenden zwei -- ~nec plus ultra~ --
Liedlein.