54 “_Nunziatura_, p. 414.”

55 “He was appointed in 1707, bishop of Clogher, and, in 1715, was

translated to Armagh. The Collections on the Church History

erroneously mark his appointment to Clogher in 1708, and his

translation to Armagh in 1709.”

56 “ ‘In septentrionali plaga hujus dioecesis Clogherensis, situs est

locus ille celeberrimus vulgo dictus Purgatorium S. Patricii in

parva insula circumdata lacu, quo ab initio Junii usque ad finem

Augusti confluunt ex omnibus regni partibus etiam remotissimis

quotannis omnis aetatis et conditionis milleni viri et mulieres

ibique conficiunt novenam semel in die solo pane avenaceo et aqua

victitantes, ac humi cubantes nudis pedibus semper, et non raro

offendiculo cruentatis: ter de die varias stationes visitant per

asperum iter acutis stratum lapillis cujus magna pars aquis ultra

genua excedentibus obtegitur, donec nona die, pracmissa generali

confessione, omnibus vitae noxis expiatis, sacro pabulo refecti ante

diluculum ingrediuntur subterraneam foveam quae purgatorium dicitur,

ibique viginti quatuor horis continuis semper vigiles et orantes

sine ullo cibi aut potus refrigerio perseverant et recurrente eadem

hora egressi sequenti die se ter immergunt algidis aquis sicque

perficitur peregrinatio cui otiosi fabularum fabricatores malta

commenta addiderunt de spectris ac visionibus quae nusquam comparent

nisi in vitiato cerebro comminiscentium; tribus mensibus, quibus

durat haec peregrinatio ab aurora ad meridiem celebrantur missae,

excipiuntur confessiones, fitque concio bis terve de die ad populum

qui uberrimis lachrymis, gemitibus aliisque poenitentiae signis cum

clamore editis concionantem frequenter interrumpit; tantaque

misericors Dominus asperam hanc et plane austeram peregrinationem

interioris gratiae suavitate accumulat ut qui antea videbantur

obdurati, vitiorum sordibus immersi acerrimos compunctionis stimulos

sentiant, nec contenti semel aut iterum accedere ad insulam, reperi

in dioecesi qui quatuordecim vicibus peregrinationem perfecerunt.

Non leve huic devotorum fervori addidit incrementum a SSmo D. N.

Clemente visitantibus concessa indulgentia plenaria quae brevi

expirabit et renovatione opus habet. Non absimile prodigio censetur

apud omnes quod peregrinatio haec primo loco et nominatim lege

parlamentaria sub gravissimus poenis prohibita, nullam vel certe

raram patiatur remoram a circumhabitantibus et alias supra modum

malignis Calvinistis Scotis. Et cum ipso accederem sub nomine

mercatoris Dublinensis (nam sub hujusmodi negotiatoris aut artificis

involucris latere necesse habent communiter Praelati et non

registrati sacerdotes), ministellus illius districtus satis

humaniter me excepit. Dum alibi per totem regnum ingruente

persecutione cessant functiones ecclesiasticae in hac insula quasi

in alio orbe posita, liberum fit et publicum exercitium quad divinae

providentiae hunc locum speciali favore protegenti gratum referunt

et meritis S. Patricii. Cum ibi essem haereticus Anglus fama loci et

curiositate movente eo accessit qui exemplo poenitentium compunctus

haeresim abjuravit. Praeter caeteros ecclesiasticos eo accedentes

strenuissimam navant operam Patres Franciscani. Unum in haec

peregrinatione deprehendi usum, ne dicam abusum; nam nona die foveam

ingressuri audiunt Missam, quae semper est de Requiem, seu

defunctorum applicata pro iisdem ingredientibus, quasi jam mortuis

mundo, et tradendis sepulturae; quad cum vellem abrogare saltem

diebus Dominicis et festivis praesertim majoribus, quibus dicenda

est missa conformis officio obtenditur immemorabilis possessio et

consuetudo in contrarium, ut fort traditio, ab ipso S. Patricio

primitus instituta quod a viris doctis et timoratis constantissime

assertum me perplexum reddidit et propterea humillime rogo edoceri

ad Eminentiis Vestris quid desuper agendum censeant.’ ”

57 “_Hib. Dom._, p. 4, not. 6. The same learned writer justly remarks,

that it was from the severity of its penitential exercises that this

island derived its name:—‘Locus iste luendis peccatorum poenis

destinatus _purgatorium_ dicitur, non quidem posthumum, sed vitale

seu viatorium in praesenti vita’.”

The Irish Ecclesiastical Record, Volume 1, July 1865 · 第 26 / 30 题