Haririi Bazrensis Narrationum, consessuum nomine celebratarum, pars
maxima.
Ex arabum sermone in latinum transtulit ediditque Carolus Rudolphus
Samuel Peiper, diaconus ecclesiæ evangelicæ cervimontanæ.
Cervimontii, typis Caroli Guilelmi Immanuelis Krahnii. MDCCCXXXII.
Fulgentissimo in eruditionis orientalis coelo sideri: Guilelmo
Gesenio, Philosophiæ et theologiæ doctori, hujusque et linguarum
orientalium in Universitate Regia, Borussica, Halensi, professori
publ. ord., etc. etc.; Josepho de Hammero, Aulæ cæsareæ, regiæ,
austriacæ, consiliario et interpreti vere fungenti, ordinum Leopoldi,
St. Annæ II. clasis, et Danebrogi equiti, etc. etc.; Ern. Frid. Car.
Rosenmuellero, Philosophiæ et theologiæ doctori, hujusque et
linguarum orientalium in Universitate Regia, Borussica, Halensi,
professori publ. ord., etc. etc.; viris amplissimis, nobilissimis,
summe reverendis, de orientis litteris meritissimis et in diem
merentibus, amorem et venerationem testandi causa, has a tigridis
oris frondes, maxima, qua par est, observantia offert editor.
Index.
Hoc, quod coram est, volumen, revera _Haririi_ consessuum, quos
_Samachscharius_, inclytus philologus arabs, commentarii in Coranum,
de theologia scholastica scriptorum, anthologiae, duorum lexicorum,
laudati carminis, aliorumque librorum, auctor, mortuus anno Hegirae
DXXXVII, Salutis Christo Partae MCXLIII, auro scribi dignos
judicavit, *partem maximam*. Excepto quippe totius operis precibus
auspicato praeloquio, omnes complectitur eos, qui nec ad sex ab
_Alberto Schultensio_, ante centum annos, a. MDCCXXXI et sequentibus
cum textu arabico et copiosiore explicatione editos pertinent, nec in
Decade, anno praeterito a me edita, reperiuntur. Atque in his etiam
vertendis ita versati sumus, ut, quoad possemus, auctoris vestigia
diligenter sequeremur, nihilque praetermitteremus, mutaremusve; nisi
quod paucis in locis durioribus phrasibus et vocibus, tales
substituimus, quae pudori magis convenirent, et de explicationibus,
ab _Haririi_ manu adjectis, ea resecaremus, quae arabice tantum legi
debent; firmiter ob oculos habentes expositum in limine Decadis
consilium, ad lectionem hujus libri arabici, qui, quamquam hic, ibi,
argumenta tenuiora et ludicra tractat, pro thesauro eruditionis
arabicae merito habetur, et non raro poetas occidentales, vel
optimos, sensus veritate et splendore longe superat, viam muniendi
versione, quae commentarii instar esset[1]; et speculum quasi
condendi, quod genuinum illius colorem, quantum pote, repraesentans,
ad intelligenda etiam Sacri Codicis scripta conferret. Quali quidem
consilio, uti recte innuit, in praefatione ad editionem _Hariri_
suam, clarissimus _Sylvestrius de Sacyo_, illo uno opere sempiternas
gratias meritus, haud solvendae difficultates obstarent, si quis,
omnia externa orationis ornamenta imitaturus, lingua vernacula uti
vellet; quamquam ingeniosus _Fridericus Rueckertus_ in transfundenda
parte quadam felicissime hac via incessit. Sed ingrato rhythmos
enuntiationum finales, versuum pedes, orationes retrogradas,
paronomasias, ceteraque ejusmodi artificia reddendi, labore,
praeterquam ubi similia in promtu essent, rejecto, sensui potissimum
exponendo studuimus, et hoc in negotio ut majore cum libertate
versari possemus, linguae latinae est donum, qua docti de omnibus
rebus apertius loqui a prima plerumque juventute soliti sunt, nec
adeo metuendum est a vulgi abusu, aut ignorantium, antiqua et
peregrina ad nostrum morem gustumque exigentium, immeritis calumniis.
Eo tantum versio hic obvia ab illa in Decade differt, quod viri
cujusdam praeclari amicam sententiam secuti, textui saepius notas
substravimus. Quarum etiam plures, easque ampliores, dare voluissemus
atque, vel solo _Sylvestrii de Sacyo_ locupleti commentario adjuti,
potuissemus, nisi parcendum fuisset chartae, optimumque defectus
remedium videretur addenda alio tempore, condonantibus commissa
errata lectoribus, nec nimis infestis, adnotationes continens
appendix. Ordinem, quo singuli hic occurrant consessus, qua pagina
incipiant, et quid argumenti tractent, qui scire cupiverit, ei hac
inservire volumus enumeratione.
[Here, the list and description of the sessions as seen in this
eBook’s index]
Et horum itaque triginta quatuor consessuum versionem latinam, qua
opus a _Golio_[2] jam, anno MDCLVI, inceptum, ab _A. Schultensio_
continuatum, tandem, non sine animi contentione, ad finem perductum
est, mente accipe, quaesumus, amica, indulgente! _Haririus_ quidem,
utut hominum eorum, qui maximam auctoritatem et pietatem prae se
ferrent, mirandoque ingenio et eloquentia valerent, scelera notavit,
aetatem tamen tulit et, frustra repugnante aequalium posterorumque
invidia, tyrannide, superstitione, hypocrisi, tantae gloriae fulgore
circumdatur, ut in Europae adeo fines illuxerit, et _Rex noster
Clementissimus, Fridericus Guilelmus_ III, cujus sacro nomine cum
intimo reverentiae affectu hanc paginam ornamus, editionem operis
ejus arabicam, a _Sylvestrio de Sacyo_ curatam, magna juvarit
liberalitate. Nos, si in arabici auctoris opere vertendo caespitasse
animadverteris, aut a puriore recedentes latinitate, aut inconstanti
utentes orthographia, eo excusare velis, quod multis aliis quoque
laboribus occupati eramus; facile et a vernaculae linguae norma
aberrat, qui per longum tempus alte se immersit alieni sermonis
genio; omnes fere, qui arabica ediderunt, suo quisque modo voces
arabicas latinis litteris expresserint; nec, quod multi est momenti,
uno nobis tenore laborare licebat; optima vero regebamur voluntate,
nempe, ut nobis non solis, sed mundo etiam, studiis nostris, commodi
quid, si pote, afferendo, illi placeremus, qui omnium rerum ut
*Oriens*, et ex Oriente, ut universi generis humani culturam, ita
ipsam *religionem Christianam* oriri voluit. Quo annuente *Sericarii*
nostri, haec emim inest voci Harirî significatio, ux etiam priores
texturas translatione nova et compluribus locis ab antiquioribus
versionibus, justis de causis, recedente, brevi interjecto tempore,
in lucem publicam aditam iri pollicemur; et quo tutore et defensore,
cum e crudelissima peste, cholera, cujus et in his conssessibus nomen
occurrit, Germania fere tota liberata sit, hac autem Sudetorum
valles, veris jamjam festa laete celebraturae, plane intactae
manserint, volumen hocce laude _Supremi Mundi Regis, Optimi
Conservatoris, Patris Mortuis Et Vivis In Aeternum Providentis_,
obsignamus, et in publicae laetitiae occursus emittimus, concinentes:
*beatum esse, illi qui confidat!*
1. Quae commentarii perpetui species est brevitati maxime
accommodata. A. G. Schlegel ad Hitopadesam, Bonnae, MDCCCXXIX.
2. In appendice ad Thomas Erpenii Grammaticam Arabicam.