439) Φ υ τ ο ί ς λέγει το κείμενον είς τινας εκδόσεις.
Φ θ ι τ ο ί ς δε ή φ θ ι μ έ ν ο ι ς υπέθεσάν τινες των
εκδοτών. Κατά την αυτήν εποχήν, κατ' Ανθεστηριώνα,
αντιστοιχούντα προς τον Φεβρουάριον, ετέλουν και οι Έλληνες τας
θυσίας υπέρ των αποθανόντων, και ημείς την των ψυχών μνήμην.
440) Lupercalia, Ελληνιστί Λ ύ κ α ι α, εορτή τω Πανί. Ο δε
καθαρμός ήτον οιονεί αγιασμός.
441) Γάιος (ουχί Μάρκος) Ατίλιος, μετά τον α'. Λιβυκόν
πόλεμον, το έτος 519 από κτίσεως Ρώμης, 235 π. Χ. Ο ναός του
Ιανού εκλείσθη και επί Νέρωνος, επί Ουεσπασιανού, και τρις επί
Αυγούστου.
442) Πλάτ. Πολιτ. ΣΤ. Διά τας γνώμας ταύτας άς ετόλμα να λέγει
ο Πλάτων, κατεδιώχθη υπό των συγχρόνων του, ως ο ίδιος αυτός
μαρτυρεί.
443) Πλάτ. Πολιτ. ΣΤ. Διά τας γνώμας ταύτας άς ετόλμα να λέγει
ο Πλάτων, κατεδιώχθη υπό των συγχρόνων του, ως ο ίδιος αυτός
μαρτυρεί.
444) Ιστορικός Ρωμαίος άγνωστος.
445) Οι Τυρηνοί φαίνεται ότι αρχαιότατα συνείθιζον να μη
καίωσι τα σώματα, ως οι Έλληνες, αλλά να τα ενταφιάζωσι μάλλον
έγκλειστα εις λάρνακας, και το έθος τούτο εξενίκησε προ πάντων
επί της εισαγωγής του Χριστιανισμού, ως πρεσβεύοντος την των
σωμάτων ανάστασιν. Η Ρώμη μέχρι της αποβολής των Ταρκινίων ην
πόλις τυρρηνική.
446) Κύρβεις ήσαν πίνακες εφ' ών ήσαν γεγραμμένοι οι νόμοι.
447) Άγνωστος ιστορικός Ίδ. Ρωμύλ. ΙΔ.
448) Ήσαν ύπατοι κατά τα 573 ά. κ. Ρ. Άρα 500 και ουχί 400 έτη
μετά ταύτα.
449) Εις το κείμενον γράφεται εν μεν τισι των χειρογράφων
ο ρ μ ή σ α ι, εν άλλοις ο μ ν ύσ α ι, αμφότερα εσφαλμένα.
Τινές ηθέλησαν να διορθώσωσι δι' του ουχ ήττον εσφαλμένου ο ρ κ ήσ α ι.
Ίσως γραπτέον ο μ ώ σ α ι.
450) Comitium η αγορά, το μέρος της του δήμου εκκλησίας, η
Ρωμαϊκή Πνυξ.
451) Ο προ του Διός καιρός, ο χρυσούς επικληθείς αιών.
452) Ίβυκος, Ιταλός περίφημος λυρικός ποιητής, επί Σόλωνος.
453) Ανδρομάχη, στ.597.
454) Το ανέκδοτον τούτο αντί ν' αποδεικνύη το σπάνιον της
εμφανίσεως γυναικών εις δημοσίας δίκας, φαίνεται μάλλον
ειρωνική τις κατάκρισις έξεως αποδοκιμαζομένης· διότι εξ
εναντίας και διάφορα άλλα παραδείγματα αναφέρονται εν Ρώμη του
τοιούτου. Αφρανία τις, σύζυγος συγκλητικού, ήτον δικηγόρος εξ
επαγγέλματος. Ορτησία, η θυγάτηρ του ρήτορος Ορτησίου, ηλάττωσε
τον επί των γυναικών φόρον, ευγλωττότατα συνηγορήσασα κατ'
αυτού εν τη συγκλήτω.
455) Ί χ ν ο ς εν τω κειμένω. Η λέξις διετηρήθη παρ' ημίν,
διότι εις την αυτήν σημασίαν λέγομεν α χ ν ά ρ ι ο ν. Καλόν είναι
να μη απολεσθή.