315) Διοσκορίδης, συγγραφεύς άλλοθεν άγνωστος, άλλος του
ιατρού.
316) Ίδ. ανωτ. § II. Χοεύς δε ή Χους, το τέταρτον του
αμφορέως, σχεδόν ίσον τη οκκά. Μνα, 100 δραχμαί ή δράμια.
317) Κατά τον Πελοποννησιακόν πόλεμον.
318) Οι πολέμαρχοι ήσαν έξ, και έκαστος διώκει ανά μίαν μέραν.
319) Εν Αθήναις είχον ψήφους πλήρεις και άλλας τετρυπημένας.
Αι πρώται ήσαν αθωωτικαί, αι άλλαι καταδικαστικαί.
320) Επαρχία της Μικράς Ασίας εις τον Εύξεινον Πόντον.
321) Λεωτυχίδας, βασιλεύς της Σπάρτης επί των Μηδικών,
αριστεύσας εν Μυκάλη.
322) Φατνώματα εκαλούντο αι τετράγωνοι εσοχαί, αίτινες
κοσμούσι τας οροφάς των ναών και των πολιτελών οίκων.
323) Αγησίλαος, ο περίφημος βασιλεύς της Σπάρτης επί
Επαμεινώνδου.
324) Ανταλκίδας, συνομολογήσας την περίφημον, συνθήκην μετά
των Περσών.
325) Αριστοτ. Πολιτ. Β, 6.
326) Πλάτ. Πολιτ. 5. Γεωμετρική ανάγκη είναι η των αποδείξεων.
327) Η έποψις αύτη, η αφομοιούσα τους ανθρώπους προς τα ζώα,
ήτον του Λυκούργου, ελπίζομεν όμως ότι όχι και του ηθικού
Πλουτάρχου.
328) Ταΰγετος, το όρος της Λακωνίας, το υπερκείμενον της
Σπάρτης.
329) Αποσφακελίζουσιν, ως ηθέλομεν είπει σήμερον κακαρόνουσι.
330) Ο Περικλής ήτον θείος και επίτροπος του Αλκιβιάδου.
331) Οι αρχαίοι ηλείφοντο διά μύρων, όπως διατηρώσι το δέρμα
ελαστικόν και ευώδες.
332) Λυκόφανος καθ' Ησύχιον ήτον το ακανθώδες φυτόν το
ονομαζόμενον εχινόποδα.
333) Εννοείται ότι η θεωρία αύτη του πνεύματος παρασύροντος
την ύλην δεν στηρίζεται επί της ορθής επιστήμης.
334) Άγαλμα της Ορθίας Αρτέμιδος εκόμισεν ο Ορέστης μετά της
Ιφιγενείας εκ της Ταυρικής χερσοννήσου, και ίδρυσεν αυτό εις
την θέσιν την ονομαζομένην Λιμναίον. Κατ' αρχάς του επρόσφερον
ανθρωποθυσίας, ως εν τη Ταυρική. Ταύτας εμετρίασε, κατά
Παυσανίαν (Γ. 16), ο Λυκούργος εις την μαστίγωσιν των παίδων.
335) Ο είς των βασιλέων της Σπάρτης επί του Πελοποννησιακού
πολέμου.
336) Οι μεν εννοούσιν ότι απηγόρευσε την πυγμήν, άλλοι ότι
επέτρεψε τους αγώνας εκείνους εις ούς ανεγνωρίζοντο ηττηθέντες
δι' ανατάσεως της χειρός.
337) Αρχιδαμίδας, άγνωστος άλλως.
338) Άραγε ο Μιλήσιος συγγραφεύς προ του Ηροδότου, ή ο
Αβδηρίτης ιστοριογράφος;
339) Δημάρατος, ο Βασιλεύς της Σπάρτης, ο έπειτα
παρακολουθήσας τον Δαρείον κατά της Ελλάδος.
340) «Ο τίν ανομοιότατος».
341) Ίδ. ανωτ. § ΙΘ.
342 3) Η Ολυμπία κείται εν τη Ηλεία, δι' ό την επιστασίαν της
εορτής είχον οι Ηλείοι.
343) Θεόπομπος, βασιλεύς επί του πρώτου μεσσηνιακού πολέμου.
344) Πλειστώναξ, βασιλεύς της Σπάρτης, υιός του βασιλέως
Παυσανίου.
345) Ίδ. Σελ. 162.
346) «Αυτάς άκουκα τήνας».
347) Μία από τας διεσκεδάσεις των αρχαίων ήσαν αι
αλεκτορομαχίαι.
348) Οι αρχαίοι έλεγαν ότι «φιλογυμναστούσιν οι Λάκωνες».
349) Τ ρ έ σ α ν τ ε ς ελέγοντο οι ριψάσπιδες, οίτινες εν
Σπάρτη περιεφρονούντο, και ήσαν της κοινωνίας απόβλητοι.
350) Τέρπανδρος, περίφημος λυρικός ποιητής εκ Λέσβου, περί την
60 Ολυμπιάδα ακμάσας.
351) Ο Αλκμάν, δούλος εκ Σάρδεων, απελευθερωθείς και
ανατραφείς εν Σπάρτη κατά την εβδόμην προ Χριστού
εκατονταετηρίδα, περί Ολ. 30.
352) Το πολεμικόν άσμα του Κάστορος, ενός των Διοσκούρων,
οίτινες ήσαν οι πολιούχοι δαίμονες της Σπάρτης.
353) Οι αγώνες διηρούντο εις χρηματίτας και στεφανίτας· οι μεν
ήσαν οι αμοιβόμενοι διά χρηματικού βραβείου, οι δε διά
στεφάνου.
354) Ιππίας, σοφός εξ Ήλιδος, ακμάσας περί τα 400 π. Χ. Τούτον
έχει ο Πλάτων ως αντικείμενον των δύο διαλόγων του, των
επιγραφομένων Ιππίας μείζων και Ιππίας ελάσσων.
355) Φιλοστέφανος Κυρηναίος, συγγράψας περιγραφήν των χωρών ας
περιήλθεν. Αθήν.
356) Δημήτριος Φαληρεύς, ο διοικήσας τας Αθηνάς επί
Κασσάνδρου. Ανήρ πεπαιδευμένος, διάφορα συγγράψας, εξ ών ολίγα
σώζονται.
357) Όταν ετελούντο τα Ολύμπια, εκηρύττετο γενική ανακωχή
όπλων, καλουμένη «Ιερά εκκεχειρία», όπως πάντες οι Έλληνες, και
αυτοί οι πολεμούντες προς αλλήλους, δύνανται να έρχωνται εις
τους αγώνας. Η διάταξις αύτη πολύ συνετέλει εις το να μαλάσση
τα ήθη και να πραΰνη τας έχθρας.
358) Ίδ. ανωτέρ. § 15.
359) Βασιλεύς Ηλείας, ανανεώσας ή συστήσας τους Ολυμπιακούς
αγώνας περί το έτος 884 π. Χ.
360) Σωσίβιος, πιθανώς ο Λακεδαιμόνιος γραμματικός, όν ο
Σουίδας, ως «Λύσεις» γράψαντα.
361) Παιδάρετος, στρατηγός Λακεδαιμόνιος επί του
Πελοποννησιακού πολέμου.
362) Τριακόσιοι, οι λεγόμενοι Ι π π ε ί ς, σωματοφύλακες
του βασιλέως.
363) Του μεγάλου Βασιλέως δηλαδή, του των Περσών.
364) «Αίκα τύχωμες, δημοσία· αίκα αποτύχωμες, ιδία».
365) Ο περίφημος στρατηγός των Λακεδαιμονίων εν τω
Πελοποννησιακώ πολέμω, ο εν Αμφιπόλει φονευθείς.
366) Θουκ. Δ. 80. Μετά την ήτταν εν Πύλω.
367) Επί Επαμεινώνδου.
368) και
369) Ίδ. ανωτ. § ΚΑ.
370) Σπένδων, λυρικός ποιητής, άλλως άγνωστος.
371) «Ουκ εθέλειν τ α ς δ ε σ π ο σ ύ ν α ς».
372) Συμβάντα επί του πρώτου Μεσσηνιακού πολέμου, κατά τα 467
π. Χ.. Υπέρ τους δισμυρίους αριθμούνται οι απολεσθέντες
Σπαρτιάται υπό τα ερείπια των οικιών των. Β Κιμ. ΣΤ — Διόδ. ΙΑ,
63.
373) Θεόπομπος, συμβασιλεύσας μετά του Πολυδώρ. Ίδ. ανωτέρ. Ζ'
374) Απ' εναντίας δηλαδή του ό,τι έπραξαν οι Αθηναίοι, οίτινες
έταξαν βαρείς φόρους εις τους συμμάχους.
375) Καλλικρατίδας, ο περίφημος της Σπάρτης στρατηγός, ο εν
Αργινούσαις πεσών.
376) Στρατόνικος, κιθαρωδός και σατυρικός Αθηναίος, επί
Αλεξάνδρου.
377) Αντισθένης, Αθηναίος, μαθητής του Σωκράτους, αρχηγός των
Κυνικών, εδίδασκεν εις το Κυνόσαργες.
378) Ο Διογένης ούτος αμφιβάλλεται αν είναι ο Κυνικός.
379) Ζήνων, φιλόσοφος Κύπριος, αρχηγός της Στωικής σχολής.
Συνέγραψε και αυτός πολιτείαν, ανταγωνιζόμενος προς τον
Πλάτωνα. Απεδίδοντο δ' εις αυτήν αρχαί ακολάστου ελευθερίας.
380) Κίρρα, πόλις της Φωκίδος, επί του Κρισσαϊκού κόλπου,
όστις είναι μέρος του Κορινθιακού.
381) Απολλόθεμις, ιστορικός άλλως άγνωστος.
382) Ίδ. ανωτ. §. Α.
383) Αριστόξενος, ίσως ο εκ Τάραντος μαθητής του Αριστοτέλους,
ο πρώτος γράψας περί Μουσικής.
384) Πόλις, ως φαίνεται, της Κρήτης.
385) Άγνωστος Ιστορικός.
386) Αντί γενεαλογιών λέγει ο Πλούταρχος σ τ έ μ μ α τ α,
διότι οι Ρωμαίοι διετήρουν εν ταις οικίαις των τας εικόνας των
προγόνων των εστεφανωμένας, και όσω περισσοτέρας είχον, τόσω
μείζων απόδειξις ευγενείας ελογίζετο τούτο.
387) Ίδε βίον Καμίλλου.
388) Οι αρχαίοι χρονολόγοι ηρίθμουν κατ' Ολυμπιάδας, και διά
των ονομάτων των νικητών, ών κατάλογος διετηρείτο εν Ολυμπία·
Αλλ' αι των πρώτων Ολυμπιάδων αναγραφαί δεν είναι ασφαλείς. Ο
δ' Ιππίας είναι πιθανώς ο και εν τω Βίω του Λυκούργου § ΚΓ.
αναφερόμενος.
389) «Πέμπτην ισταμένου» λέγει το κείμενον, διότι οι αρχαίοι
διήρουν τους μήνας εις τρεις δεκάδας· η πρώτη ελέγετο
«ισταμένου μηνός» η δευτέρα «μεσούντος», η τρίτη «φθίνοντος».
390) Η αυτή διήγησις υπάρχει και εν τω Βίω του Ρωμύλου, όστις
εγράφη μετά τον του Νουμά.
391) Διακοσίους λέγει εν Β. Ρωμύλου· ομοίως δε και ο Δίον. ο
Αλικαρνασεύς, άλλως όστις διηγείται (Β, 15) το περί διανομής
της εξουσίας.
392) Η εικοστή πρώτη Απριλίου. Ίδ. Ρωμύλ. 30.
393) Άττης, Λυδός, ηγαπάτο υπό της Κυβέλης. Ενδυμίων ηγαπάτο
υπό της Σελήνης, και ηγάπα την Ήραν. Ο Ηρόδοτος είναι άγνωστος.
394) Φόρβας, αρχαίος βασιλεύς του Άργους. Ο Απόλλων τον
μετέθεσε μετά θάνατον εις ουρανόν ως αστερισμόν, τον Οφιούχον.
— Υάκυνθος, υιός του Αμύκλου, εκ Σπάρτης· αγαπητός του
Απόλλωνος, φονευθείς υπ' αυτού διά δίσκου εξ απροσεξίας. —
Άδμητος, βασιλεύς των Φερών εν Θεσσαλία, είς των Αργοναυτών. Ο
Απόλλων εξορισθείς εκ του ουρανού ήλθε προς αυτόν και έβοσκε τα
πρόβατά του.
395) Ιππόλυτος, υιός Ροπάλου, του βασιλέως της Θεσσαλίας.
396) Ο Πίνδαρος ελάτρευεν ιδίως τον Πάνα, εσύνθεσεν ύμνους εις
αυτόν, και ελέγετο ότι ήκουσέ ποτε τον Θεόν ψάλλοντα ένα των
ύμνων εκείνων.
397) Αρχίλοχος, αρχαίος λυρικός και σατυρικός ποιητής. Ο
φονεύς αυτού Καλλόνδας απεβλήθη υπό της Πυθίας, και διετάχθη
έπειτα ν' απέλθη εις Ταίναρον όπως εξιλεώση την ψυχήν του ιερού
ανδρός των Μουσών.
398) Ο Ησίοδος, κατ' αυτόν τον Πλούταρχον (Συμπόσ. ζ', σοφ.
19), εφονεύθη υπό Λοκρών. Το δε σώμα του, φερόμενον υπό του
ποταμού Δάφνου, εκομίσθη υπό δελφίνων εις Ρίον. Οι δε Λοκροί,
αναγνωρίσαντες αυτό εθανάτωσαν τους φονείς του.
399) Μετά θάνατον οι Αθηναίοι ετίμησαν ως ήρωα τον Σοφοκλήν,
και τω ωκοδόμησαν ηρώον. Ο δ' άλλος θεοί όστις τον ετίμησεν
αποθανόντα ήτον ο Βάκχος. Αποθανών επί του Πελοποννησιακού
πολέμου, δεν εδύνατο να ταφή εις Δεκέλειαν, όπου έκειντο οι
πρόγονοί του· ο δε Θεός, δις επιφανείς εις τον Λύσανδρον τον
διέταξε ν' αποδώση τιμάς εις τον ποιητήν (Παυσ. Α, 21).
400) Ζάλευκος, νομοθέτης των εν Ιταλία Λοκρών, επί Πυθαγόρου.
Έλεγε δ' ότι η Αθηνά κατερχομένη προς αυτόν, τω υπηγόρευε τους
νόμους του.
401) Μίνως ο νομοθέτης των Κρητών· Ζωρόαστρος ο των Περσών,
κατά την έκτην εκατονταετηρίδα προ Χριστού.
402) Βακχυλίδης, Κείος, λυρικός ποιητής, ανεψιός του
Σιμωνίδου.
403) Φ λ α μ ί ν σημαίνει στεφανηφόρος, κατά Διονύσιον τον
Αλικαρνασσέα (Ρωμ. αρχ. Β.), παραγόμενον εκ του Φ λ ά μ α,
δηλούντος τον πίλον, και το διάδημα.
404) Ίδε Ρωμύλ. § ΙΔ.
405) Τίμων, εκ Φλινούντος της Πελοποννήσου, φιλόσοφος
σκεπτικός, επί Πτολεμαίου του Φιλαδέλφου.
406) Ο Πυθαγόρας επέβαλεν εις τους μαθητάς του απόλυτον
σιωπήν.
407) Επίχαρμος ποιητής κωμικός Συρακούσιος, ακμάσας περί τα
180 π. Χ.
408) Πιθανώς αγάλματα εξ Ελλάδος εις Ρώμην μετακομισθέντα
409) Κατά Τ. Λίβιον ο Νουμάς Μάρκιος, υιός του συγκλητικού
Μαρκίου.