61) Πρυτανείον, το οικοδόμημα των συνεδριάσεων των πρυτάνεων,
ήτοι των μηνιαίων προέδρων της Βουλής. Η μνεία αυτού επί Θησέως
είναι αναχρονισμός. Έκειτο δ' υπό τους βορείους πρόποδας της
Ακροπόλεως.
62) Ίδ. ανωτ. §. ΙΒ.
63) Ιερά ελαία, ήν εφύτευσεν η Αθηνά επί της Ακροπόλεως εν τω
Ερεχθείω, και αφ' ής κατήγοντο όλαι αι ελαίαι των Αθηνών.
64) Εκ των πρώτων ημερών του Απριλίου.
65) Ο τράγος ην ιερός τη Αφροδίτη, ένεκα των ηθών του ζώου,
ιδίως μάλιστα εν Κύπρω, όπου επί των νομισμάτων τράγος
παρίσταται, και μάλιστα ενίοτε φέρων επικαθημένην Αφροδίτην.
Προφανώς εκ της λατρείας ταύτης παρήχθη το επίθετον της Θεάς,
και μετά ταύτα ο μύθος περί της αφορμής της επωνυμίας.
66) Αριάδνη, η θυγάτηρ του Μίνωος, τω έδωκε κλωστήν, δέσας την
μίαν άκραν εις την είσοδον του λαβυρίνθου, όταν εισήρχετο,
εκράτει την άλλην, και ούτως εδυνήθη να οδηγηθή, όταν ηθέλησε
να εξέλθη πάλιν.
67) Φερεκύδαι ήσαν δύο, ο εκ Σύρου της Κυκλάδος, διδάσκαλος
του Πυθαγόρου, ο πρώτοις Έλλην πεζογράφος, και έτερος Αθηναίος,
ολίγον του Ηροδότου προγενέστερος, γράψας Ιστορίαν των αρχαίων
Αθηναίων. Τούτον αινίττεται ο Πλούταρχος.
68) Ε δ ά φ η) λέγει το κείμενον, υπό Ησυχίου εξηγούμενον
αντί ε δ ώ λ ι α Ο δε Κοραής εικάζει πιθανώς Λ α ί φ η,
ήτοι ιστία, διότι ούτε τα εδάφη ούτε τας έδρας εδύνατο να κόψη
ευκόλως ο Θησεύς
69) Δήμων, αγνώστου εποχής. Έγραψε περί παροιμιών κατά
Σουίδαν.
70) Πασιφάη, γυνή του Μίνωος, κόρη του Ηλίου, και αδελφή της
Κίρκης και του Αήτου.
71) Κλείδημος, ιστοριογράφος επί των μηδικών, γράψας την
ιστορίαν της Αττικής.
72) Τον αρχηγόν των Αργοναυτών.
73) Δήμος, αποτελών τετράκωμον μετά του Πειραιώς, του Φαλήρου
και της Ξυπέτης. Ίσως προς τον Πορθμόν της Σαλαμίνος.
74) Ηρέας, ιστορικός άλλως άγνωστος. Ίδ. και Β. ΣΟλ. Ι.
75) Ο τύραννος των Αθηνών, όστις συνήγαγε και διερρύθμισε τα
ποιήματα του Ομήρου.
76) Η Ν ε κ υ ί α του Ομήρου, το Λ. της Οδυσσείας.
77) Προφανές ότι Οινοπίων και Στάφυλος εισίν ονόματα
αναφερόμενα εις τον μύθον του Βάκχου.
78) Ίων, ποιητής τραγικός και διθυραμβικός, ακμάσας περί
Ολυμπ. 82. Ίδ. Σημείωση 388.
79) Παίων, συγγραφεύς αλλαχόθεν άγνωστος, εξ Αμαθούντος της
Κύπρου.
80) Γορπιαίος, μην αντιστοιχών προς τον Σεπτέμβριον κατά
Μακεδόνας και Σύρους. Η Κύπρος, ως ισχυρώς κατοικουμένη υπό
Φοινίκων, φαίνεται ότι είχε το συριακόν μηνολόγιον.
81) Οι Κύπριοι είχον την φοινικικήν λατρείαν της Αστάρτης
Αφροδίτης.
82) Λέγεται ότι ο Κρητικός χορός έχει μέχρι τούδε τον αυτόν
χαρακτήρα.
83) Δικαίαρχος, εκ Μεσσήνης της Σικελίας, μαθητής του
Αριστοτέλους, φιλόσοφος και ιστορικός. Ολίγα της Γεωγραφίας
αυτού σώζονται.
84) Αλλαχού (Πότερ. των ζώων φρονιμ.) λέγει δ ε ξ ι ώ ν. Ο
αρχαιότατος ούτος βωμός είχε κατασκευασθή υπό του Απόλλωνος εκ
κεράτων των δορκάδων άς η Άρτεμις είχε φονεύσει εν Κύθνω.
(Καλλίμ. Ύμν. εις Απόλλ.).
85) Κατά Παυσανίαν εκρημνίσθη από της Ακροπόλεως όπισθεν του
Ναού της Νίκης.
86) Ωσχοφόρια, εορτή καθ' ήν παίδες Αθηναίοι κλήματα μετά
σταφυλών διά χειρών έχοντες, επόμπευον από του ναού του Βάκχου
εις τον της Σκιράδος Αθηνάς.
87) Πυανεψιών, ο τέταρτος αττικός μην, αντιστοιχών προς
σεπτέμβριον-οκτώβριον. Ωνομάσθη δε, διότι την εβδόμην αυτού
ημέραν ετελούντο τα Πυανέψια, έψησις πυάνων, ή κυάμων.
88) Οι υιοί του Ηρακλέους, διωχθέντες υπό του Ευρυσθέως,
κατέφυγον εις Αθήνας και εφιλοξενήθησαν, κατοικισθέντες εις τον
Μαραθώνα.
89) Τριακόντορος λέγεται η ναυς η έχουσα τριάκοντα κώπας καθ'
όλον το μήκος της πλευράς αυτής· τριήρης, η έχουσα τρεις
επαλλήλους σειράς κωπών.
90) Δημ. ο Φαληρεύς διεύθυνε την πολιτείαν εν Αθήναις περί Ολ.
114. Ο Καλλίμαχος (Υμ. εις Δήλον) λέγει το πλοίον τούτο υπάρχον
έτι επί Πτολεμαίου του Φιλαδέλφου, φέρον ετησίως την θεωρίαν
εις Δήλον, και αθάνατον.
91) Αυξόμενος λόγος, ή λόγος των αυξομένων, επίνοια των
σοφιστών, και ιδίως του Κώου ή Συρακούσιου Επιχάρμου, καθ' ήν
τα οργανικά και εις αύξησιν υποκείμενα όντα δεν έμενον τα αυτά·
ώστε δήθεν ο δανεισθείς την μίαν ημέραν, δεν ώφειλε την άλλην
διότι ήτον άλλος άνθρωπος (Πλούτ. Περί των υπό του θείου βραδ.
τιμ).
92) Τα ωσχοφόρια, ως αποδεικνύουσι τα καθέκαστα της εορτής,
και αυτό το όνομα του γένους του επιμελουμένου της θυσίας, ην
εορτή της φθινοπωρινής συγκομιδής, συμπλεχθείσα μετά ταύτα μετά
των περί Θησέως μυθευομένων.
93) Ίδ. ανωτ. §. ΙΘ.
94) Ίδ. ανωτ. §. ΙΒ.
95) Άστυ έλεγον την πόλιν των Αθηνών.
96) Θυσία διά την μετοικεσίαν δήθεν των δήμων εις Αθηνάς. Ίσως
μάλλον διά τας προς τους πολίτας σχέσεις των ξένων μετοίκων. Ο
Θουκυδίδης και άλλοι ονομάζουσι την θυσίαν Συνοίκια.
97) Ίδ. ανωτ. §. ΙΒ.
98) Σίβυλλα, όνομα αποδιδόμενον εις μάντιδας διαφόρων μερών.
«Η περιφημοτέρα παρά Ρωμαίοις ην η της Κύμης εν Καμπανία» αλλ'
η αρχαιοτέρα ην η Δελφική. Κατά Παυσανίαν (Α, 20) επί της
κατακτήσεως των Αθηνών υπό Σύλλα, το εν Δελφοίς μαντείον έδωκε
τον περί του ασκού χρησμόν τούτον τοις Αθηναίοις.
99) «Δ ε ύ ρ' ί τ ε π ά ν τ ε ς λ ε ώ».
100) Ευπατρίδας, Γεωμόρους, Δημιουργούς.
101) Μέρος του Β της Ιλιάδος.