Og det war den Tid, da vi aaltid war tow,
-- a glemmer æ aalle i mi Daw! --
A tjent jo te Vistis her vejsten æ Brow,
og do kam te æ Gord og task te Traw.
Do ga mæ en Gimmer og hjalp mæ aa tow'n,
a glemmer æ aalle i mi Daw --
og hwer Gaang a sto og gjord Brind te æ Own,
do kamm saa still og drow i mi Saw.
En Daa vi war jenne, do to om mi Hâand,
a glemmer æ aalle i mi Daw! --
A so der saa nywle og wand a' mi Gâan,
imen do strøg mi Kinder med _di_ Kaw.
Do tal om en Hjemmen herud baag æ Kjar,
a glemmer æ aalle i mi Daw! --
en Rues sku vi ha wos lidt vejsten æ Dar
og Løg og Lavindler i wor Hav.
Æ Log sku vær maaled, æ Hus vild do kalk,
a glemmer æ aalle i mi Daw! --
en nybærend Kwi vild do gi mæ aa malk,
-- »for der bløw _wal_ en Busk for _hind_ aa gnaw.«
-- -- Saa bløw der Forandring, de kamm med di Pas,
a glemmer æ aalle i mi Daw! --
baagved dje Kanowner di ga dæ di Plads
og sind -- i jen af Krigens manne Graw!
En Blaan to dæ fræ mæ, en Kul røw dæ hen --
a glemmer æ aalle i mi Daw! --
for det aa ha mistet sin kjereste Ven,
_det_ løwter ett det længste Lyw i Law!
[Anm.:
_aalle_, aldrig;
_Gimmer_, ungt Faar; _tow'n_, vaske den; _Brind_, Brænd; _drow_,
trak;
_jenne_, alene; _nywle_, forlegen, glad; _Gaan_, Garn; _Kaw_,
venstre Haand;
_Hjemmen_, Hjem;
_æ Lôg_, Laagen;
_Blaan_, Sky; _Kul_, Kugle.]
10/5 1912.