Der so tow Kragger po Kistelbakk
nej, som æ Suel den skjenner! --
den jen den nevved den aan i æ Nak,
for de war tow Hjatens Venner.
Saa fløw de da op po dje villerst Ving,
nej, som æ Suel den skjenner! --
for Kos! som søn en Pa Tow ka swing,
nær føst det er Elskov, der gjenner!
Saa standed de dem en vilre Red,
-- nej, som æ Suel den skjenner! --
af Gren saa glatt og af Stror saa skred,
saa ingen kund ønsk sæ en pænner.
Dér lod de dem hwist af Vind og Vejr,
-- nej, som æ Suel den skjenner!
og haaj æ saa skjøn, ja, Taarier sejr,
laant skjønner end Kragger fortjenner.
Snaar kravlt der en Ung paa hwer en Pind
-- nej, som æ Suel den skjenner!
saa swot som æ Muer i Sind som Skind;
_den_ Swej er der ingen, som lenner.
Aa, war en som søen en betle Fowl,
-- nej, som æ Suel den skjenner!
saa vend a aalle med Grêf og Skowl
en Awer saa saaned og stjenne.
No gor a saa stogend laangs Kistelbakk
-- nej, som æ Suel den skjenner!
for tow ka nevves, og tre ka snakk,
men den ka kuns sukk, der bløw jenne.
[Anm.:
_so_, sad; _tow Kragger_, to Krager; _skjenner_, skinner; _nevved
den aan_, næbbede den anden; _Hjatens_, Hjertens;
_dje villerst Ving_, deres bedste, rappeste Vinge; _søn en Pa
Tow_, saadan et Par; _gjenner_, driver paa;
_standed_, laved; _Stror_, Straa; _skred_, nette og glatte; _en
pænner_, en pænere;
_hwist_, kaste op og ned; _Taarier_, Taaber; _laant_, langt;
_Swej_, Svie; _lenner_, lindre;
_betle_, bitteliden; _vend_, vendte; _Awer_, Ager; _saaned_,
sandet; _stjenne_, stenet;
_stogend_, stærk, foroverbøjet; _jenne_, alene. -- Det bemærkes,
at _stjenne_ og _jenne_ er fuldt forsvarlige Rim paa _skjenner_,
da _r_'et i Slutning af Ordene som oftest er stumt i
Fjandbomaalet.]
3/1 1909.