Feliu. Pero 'l cap... se 'm preocupa. ¡Pobre piset
méu!
.. (_Mirant en torn y plorant cómicament_).
Guada. No 's disgusti per çó. Ja li torno.
Carre. Y jo també. Ja s'hi pot quedá.
Feliu. Si, peró... ¿del altre, que 'n faig? Un pis de
xeixanta duros, ab cuatre arcobas á la francesa, gas, aiga viva y un
saló com una plassa de toros.
Carre. Ja resultaba apropiat.
Feliu. ¿Ahont me 'l fico jo ara aquell pisarro?....
Escoltin, ¿per qué no se 'l quedan vostés?
Guada. ¡Vaya una idea! ¿Qué 'n faríam?
Feliu. ¡Mare de Deu! hi viuríau plegadets.
Guada. ¡Ah! aixó no, aixó si que no.
Carre. ¡No ho digui ab tanta acrimónia, dona, no ho
digui ab tanta acrimónia!
Guada. ¡No ho dich ab acrimónia, no ho dich ab
acrimónia!
¡Que 'm vol torná á moure un escándol com lo d' are fa cinch mesos?
Carre. ¡Un escándol!
Guada. En compte de demaná perdó.
Carre. Perdó ¿de qué?.. ¿De que la estimaba massa?..
Sí, senyora, que la estimaba... Y encara... encara l'estimo. Sinó que
á mi se'm va composá, y jo só un minyó de bé, y 'l que digui lo
contrari es que m'ho lleva. ¿Perqué no 'm defensaba vosté?
Guada. ¿Qué li diré jo? Vaig cegarme.
Feliu. ¡Es cla, la criatura! va cegarse. Vamos, ¿que
se'm quedan lo pis?
### ESCENA XIII
Dits, JOSEPH, á poch, FONT.
Joseph. Senyó.
Feliu. Ja está llogat; que se 'n tornin.
Joseph. No; si es lo notari.