Wat hier het mooiste is?
Het woud met zijn orchideeën en varenplantwonderen?
Of deze bruine jongens met hun stralende oogen, als zij met zijïge
poezen in de zon spelen, naakt, zoodat hun zilveren voet- en armspangen
glinsteren en glanzen----?
De door den storm gebogen kokospalmen aan het strand van de zee?
Het kostelijkste is, als Noe Kiang "ja" zegt.
Dit Maleische "Ja!" Deze eenige klank, die aan de taal van het
vaderland herinnert. Dat witte woordje in den mond eener bruine
vrouw. En hoe ze het uitspreekt! Hoeveel open trouwhartigheid, welk
een wereld van gevoel weet Noe Kiang erin te leggen, zoodat ik het
elken keer weer opmerk, mij opnieuw verbazen moet, dat aldoor weer
nieuwe verwachtingen in mij ontwaken, hoewel in den diepsten grond
van mijn hart een zachte stem probeert te klagen: bij bruine vrouwen
moet je niet het laatste willen zoeken--!