CHAPTER II.

Of Imitation.

De Imitatione.

II:1

II. Ex his ceterisque lectione dignis auctoribus et verborum sumenda

copia est et varietas figurarum et componendi ratio, tum ad exemplum

virtutum omnium mens derigenda. Neque

123

enim dubitari potest, quin artis pars magna contineatur imitatione. Nam

ut invenire primum fuit estque praecipuum, sic ea quae bene inventa sunt

utile sequi.

§ 1.

verborum ... copia: cp. 1 §5 and §8.

varietas figurarum: see note on plurima vero mutatione

figuramus 1 §12.

componendi ratio, the ‘theory of rhythmical arrangement’: see

on _compositione_ 1 §79: and cp. §§44, 52, and 66.

tum ... virtutum omnium: i.e. in reading the best authors we

are not only to acquire facility and dexterity in regard to the points

enumerated, but to imitate also all the good qualities exemplified in

their works.

ad exemplum, ‘after the model of,’ as ii. 3, 12 ad Phoenicis

Homerici exemplum

123

dicere ac facere: not like _in exemplum_ §2 below, ‘as a model.’ The same use of _ad_

occurs below ad propositum sibi praescriptum: and 7 §3 ad incursus tempestatum ... ratio mutanda

est.

mens derigenda: so vi. 5, 2 ideoque nos quid in quaque re

sequendum cavendumque sit docemus ac deinceps docebimus, ut ad ea

iudicium derigatur. For the form _derigo_ see Munro on Lucr. vi.

823: ‘this was probably the only genuine ancient form.’ So Cic. pro Mur.

§3 vitam ad certam rationis normam derigenti: Orator §9 ad illius

similitudinem artem et manum derigebat (where, however, Sandys reads

dirigebat): Tac. Dial. §5 ad utilitatem vitae omnia consilia ...

derigenda sunt: Ann. iv. 40 ad famam praecipua rerum derigere. Cp. note

on 3 §28.

dubitari: see on 1 §73, §81.

imitatione: a reference to Aristotle’s general theory of art,

made to introduce the subject of imitation (μίμησις, ζῆλος) in the sphere of oratory. This

is defined by Cornif. ad Herenn. i. 2, 3 imitatio est qua impellimur cum

diligenti ratione ut aliquorum similes in dicendo velimus esse: cp. de

Orat. ii. §90 sq.

II:2

Atque omnis vitae ratio sic constat, ut quae probamus in aliis facere

ipsi velimus. Sic litterarum ductus, ut scribendi fiat usus, pueri

sequuntur; sic musici vocem docentium, pictores opera priorum, rustici

probatam experimento culturam in exemplum intuentur; omnis denique

disciplinae initia ad propositum sibi praescriptum formari videmus.

124

§ 2.

ratio sic constat: ‘it is a universal rule of life that,’ &c.

More usual would have been ‘ita ratio comparata est vitae ut,’ &c.

(Cic. de Amicit. §101). The phrase _ratio constat_ (cp. rationem

reddere) was originally a figure taken from commerce (ratio—reor,

‘calculate,’ ‘count’), as Tac. Ann. i. 6 eam condicionem esse imperandi

ut non aliter ratio constet quam si uni reddatur: i.e. if you are an

absolute ruler the only way to ‘get your accounts square’ is to audit

them yourself. So Nettleship (Lat. Lex.) would explain here ‘there is

this balance in ordinary life’: i.e. the account of life only comes out

right on the supposition that, &c,—civilised life would come

to an end unless, &c. More probably Quintilian is employing here a

loose combination of two modes of expression, ratio constat ut, &c.,

and such a phrase as that quoted from Cic. de Amicit. §101: cp. Acad.

ii. §132 omnis ratio vitae definitione summi boni continetur. In Pliny’s

letters the same expression is constantly used (like _ratio est_ in

Cicero) for ‘it is right or reasonable’: iii. 18, 10 confido in hoc

genere materiae laetioris stili constare rationem: i. 5, 16 mihi et

temptandi aliquid et quiescendi ... ratio constabit: ii. 4, 4 in te vero

ratio constabit: cp. vii. 6, 4.—For the thought cp. Arist.

Poet. 1, 4 τό τε γὰρ μιμεῖσθαι σύμφυτον τοῖς

ἀνθρώποις ἐκ παίδων ἐστί κ.τ.λ.

ductus, ‘tracings,’—writing-copies made on wax-tablets:

cp. i. 1. 25 sq., esp. §27 cum vero iam ductus sequi coeperit, non

inutile erit eas tabellae quam optime insculpi, ut per illos velut

sulcos ducatur stilus.

usus: cp. Cic. Acad. ii. §2 Ingenii magnitudo non desideravit

indocilem usus disciplinam: de Orat. i. §15 ut ad eam doctrinam quam suo

quisque studio adsecutus esset adiungeretur usus frequens: pro Balbo §45.

experimento: cp. vi. 2, 25 experimento meo ac natura ipsa

duce. The phrase _experimento probare_ occurs in the Vulgate, Esth.

iii. 5.

in exemplum: cp. §11 in exemplum

adsumimus.

initia, abstract for concrete: cp. 3 §8 hanc moram et sollicitudinem initiis (i.e.

incipientibus) impero. So in ii. 4, 13 ‘studia’ is put for

‘studiosi.’

ad ... praescriptum: subst. as frequently in Cicero, e.g.

Orat. §36. So Quint. ii. 13, 2: iv. 2, 84: ix. 4, 117. Cp. Seneca Ep. 94

§51 pueri ad praescriptum discunt. On the other hand _propositum_

is even more frequently used as a noun by Quintilian: e.g. §11 omnis imitatio ... ad alienum propositum

accommodatur: ii. 10, 15 omne propositum operis

124

a nobis destinati: v. 11, 31 ad praesens propositum.

II:3

Et hercule necesse est aut similes aut dissimiles bonis simus. Similem

raro natura praestat, frequenter imitatio. Sed hoc ipsum quod tanto

faciliorem nobis rationem rerum omnium facit quam fuit iis qui nihil

quod sequerentur habuerunt, nisi caute et cum iudicio adprehenditur,

nocet.

§ 3.

hoc ipsum quod must go together, ‘the fact that’: cp. ix. 2, 69

aperta figura perdit hoc ipsum quod figura est. The commentators wrongly

take _quod_ as the conjunction and explain _hoc ipsum_ as

imitatio (or perhaps the advantage of having examples to follow).

tanto without a correlative: cp. tanto plena §28: Cic. pro Rosc. Amer. i. 1, 2 at tanto

officiosior quam ceteri? In all three instances the quam depends on the

comparative.

rationem rerum omnium: the general course, method, or

procedure of everything, ‘every process’: cp. 3 §31 ratio delendi. _Ratio_ is often

used with the genitive of a subst. as a periphrasis for the subst.

itself, Zumpt. §678: the various instances are well classified by

Nettleship, Lat. Lex. p. 566, 9 and 11.

adprehenditur, frequent in Quintilian of taking hold of a

fact, idea, or argument: cp. v. 14, 23 quae (leges oratorias) Graeci

adprehensa magis in catenas ligant: vi. 4, 18 quod adprehendens maius

aliquid cogatur dimittere: vii. 1, 56 in hoc de quo loquimur patre quid

adprehendi potest?

II:4

Ante omnia igitur imitatio per se ipsa non sufficit, vel quia pigri est

ingenii contentum esse iis quae sint ab aliis inventa. Quid enim futurum

erat temporibus illis quae sine exemplo fuerunt, si homines nihil, nisi

quod iam cognovissent, faciendum sibi aut cogitandum putassent? Nempe

nihil fuisset inventum.

§ 4.

Ante omnia: cp. the formula _ac primum quidem_, introducing

the first argument, viz. that imitation is not sufficient in itself:

others follow in §7: §10: and §12 adde quod

ea quae in oratore maxima sunt imitabilia non sunt, &c.

vel quia: ‘just because,’ i.e. because (if for no other

reason) it is the mark of, &c. The use of _vel_ implies that

there are other reasons which could be adduced, if the reader cared to

have them (vel—si velis). Cp. 1 §75 vel hoc est ipso

probabilis: §80,

§86: 5 §8: Roby §2222.

Quid futurum erat: §7 below.

Contrast the use of the plpf. subj. in the _definite_ apodosis

supplied in ‘nihil fuisset inventum.’ For the indic. cp. longum est

1 §118: oportebat

2 §28: fas erat

5 §7: satis erat

6 §2.

Nempe, ‘why!’ For a similar use of _nempe_, apart from

all irony, in answer to a question, cp. Livy vi. 41 penes quos igitur

sunt auspicia more maiorum? nempe penes patres. In such cases the assent

of the imaginary interlocutor is taken for granted.—Frotscher

compares Libanius, Declam. xviii. p. 487 εἰ δ᾽ ἀεί τινος ἔδει παραδείγματος οὐκ ἂν ἀρχὴν οὐδὲ ἓν

ἐλάμβανεν.

II:5

Cur igitur nefas est reperiri aliquid a nobis, quod ante non fuerit? An

illi rudes sola mentis natura ducti sunt in hoc, ut tam multa

generarent: nos ad quaerendum non eo ipso concitemur, quod certe scimus

invenisse eos qui quaesierunt?

§ 5.

illi rudes is explained by §4

temporibus illis quae sine exemplo fuerunt. _An_ is the mark of a

double question, being used to introduce the second alternative as

opposed to the first, even when the first is understood rather than

expressed. Here it almost = num, and implies the needlessness of the

preceding remark (Roby 2255), and introduces an _à fortiori_

argument; cp. Cicero, Tusc. v. §90 Cur pecuniam ... curet omnino? An

Scythes Anacharsis potuit pro nihilo pecuniam ducere, nostrates

philosophi facere non potuerunt? Cic. Cat. i. 1, 3. So 3 §29 below an vero ... hoc cogitatio

praestat: 5 §7.

certe scimus. _Certe_ is less absolute

125

than _certo_. Acc. to Klotz ad Cic. de Sen. i. 2 certe scio =

certum est me scire (‘I am sure that I know’): certo scio = certum est

quod scio (‘I have certain or sure knowledge,’ ‘my knowledge is

accurate’). Cp. Ter. Andr. 503 with 929.

II:6

Et

125

cum illi, qui nullum cuiusquam rei habuerunt magistrum, plurima in

posteros tradiderunt, nobis usus aliarum rerum ad eruendas alias non

proderit, sed nihil habebimus nisi beneficii alieni? quem ad modum

quidam pictores in id solum student, ut describere tabulas mensuris ac

lineis sciant.

§ 6.

cuiusquam rei. _Quisquam_ (generally subst.) is, when

employed adjectivally, more usually found along with names of persons or

words implying personality: cp. iv. 1, 10 ne contumeliosi in quenquam

hominem ordinemve videamur: 7 §3

below quisquam ... orator: iii. 1, 22 cuiusquam sectae.

in posteros: so i. 1, 6: ad posteros xii. 11, 28.—For

tradiderunt, see Crit.

Notes.

eruendas: ix. 2, 64 latens aliquid eruitur: xii. 8, 13 multa

... patronus eruet: iv. 2, 60 hoc quoque tamquam occultum et a se

prudenter erutum tradunt. Quintilian follows Cicero in the figurative

use of this word; e.g. de Orat. ii. 146 scrutari locos ex quibus

argumenta eruamus: ibid. 360 hac exercitatione non eruenda memoria est,

si est nulla naturalis, sed certe, si latet, evocanda est.

beneficii. This gen. occurs in the phrase ‘sui beneficii

facere,’ not uncommon in the Latin of the Silver Age, ‘to make dependent

on one’s own bounty or favour.’ Suet. Claud. 23 commeatus a senatu peti

solitos benefici sui fecit: Iust. xiii. 4, 9 ut munus imperii beneficii

sui faceret: Sen. Ben. iii. 18, 4. The phrase is equivalent to

nihil habebimus _nisi quod sit_ or _quod non sit_ ben. al. =

nisi quod debeamus aliis (‘due to the favour of others’). Becher cites

the analogous expression ‘tui muneris habeo’ in Tac. Ann. xiv. 55: cp.

ib. xv. 52, 4 ne ... sui muneris rem publicam faceret, and tui muneris

est Hor. Car. iv. 3, 21. So ‘ducere aliquid offici sui.’ The

genitive must not therefore be explained as a gen. of quality, dependent

on _nihil_ (as Meister).

in id solum student. The construction (which occurs again xii.

6, 6 in quam rem studendum sit) seems to be modelled on that of

_niti_. Here, however, _ei soli_ could not have

stood.—The process of ‘copying by measures and lines’ is not

unknown even now. The picture to be reproduced, and the surface on which

the copy was to be made, were divided into equal numbers of squares

(mensurae) by lines drawn across at right angles.

II:7

Turpe etiam illud est, contentum esse id consequi quod imiteris. Nam

rursus quid erat futurum, si nemo plus effecisset eo quem sequebatur?

Nihil in poetis supra Livium Andronicum, nihil in historiis supra

126

pontificum annales haberemus; ratibus adhuc navigaremus; non esset

pictura, nisi quae lineas modo extremas umbrae, quam corpora in sole

fecissent, circumscriberet.

§ 7.

turpe etiam. For the argument see Crit. Notes.

contentum ... consequi. The constr. c. infin. is very common

in Quintilian: over a dozen instances are given in Bonn. Lex. (q.v.). It

passed from the usage of poetry (e.g. Ovid, Metam. i. 461) into the

prose of the Silver Age. Cicero would have used _satis habere_. Cp.

solus legi dignus 1 §96.

rursus resumes quid futurum erat §4.

in poetis ... in historiis: see on 1 §28: 1 §75.

Livius Andronicus. Cicero (Brutus §71) compares his translation of the Odyssey to the

first rude attempts at sculpture, which passed under the name of

Daedalus: nam et Odyssia Latina est sic tamquam opus aliquod Daedali et

Livianae fabulae non satis dignae quae iterum legantur. Cp. Liv. xxvii.

§37 forsitan laudabile rudibus ingeniis, nunc abhorrens et

inconditum.—Livius was a native of Tarentum, who came to Rome as a

slave after the capture of his native city (272 B.C.) and set up as a schoolmaster: his Odyssey

survived for scholastic purposes down to the days of Orbilius and Horace

(Ep. ii. 1, 69). His production in B.C. 240—the year after the end of the First

Punic War—of a tragedy and comedy in Latin (in which he discarded

the old Saturnian metre), may be said to mark the beginning of Roman

literature. For thirty years he continued to produce plays at the Roman

games, adapting the indigenous Italian drama,

126

such as it was, to the laws which regulated dramatic composition among

the Greeks; and when he died at a ripe old age, a compliment was paid to

his memory by the assignment of the Temple of Minerva on the Aventine to

the ‘guild of poets’ (collegium poetarum) as a place for their

meetings.

pontificum annales: also called Annales Maximi, probably

because they were kept by the Pontifex Maximus. In them was preserved

the list of consuls and other magistrates, and they recorded in the

baldest fashion the most noteworthy events of each magistracy. Cp. Cic.

de Orat. ii. §52 erat enim historia nihil aliud nisi annalium confectio,

&c. P. Mucius Scaevola, the consul of 133 B.C., edited them in thirty books. Teuffel §66: Mommsen, i. 477 sq.

lineas extremas, i.e. the tracing of outlines: this was said

to have been the origin of painting. Pliny N. H. xxxv. 5 Graeci

(picturam affirmant) ... repertam ... umbra hominis lineis circumducta.

Cp. the distinction between free imitation and servile copying in the

following from Aulus Gellius (xvii. 20, 8): ea quae in Platonis

oratione demiramur, non aemulari quidem, sed lineas umbrasque facere

ausi sumus.

II:8

Ac si omnia percenseas, nulla _man_sit ars qualis inventa est, nec

intra initium stetit: nisi forte nostra potissimum tempora damnamus

huius infelicitatis, ut nunc demum nihil crescat: nihil autem crescit

sola imitatione.

§ 8.

nisi forte: cp. 1 §70: 3 §31: 5 §6.

infelicitatis: cp. on 1 §7 infelicis operae. So viii.

prooem. §27 abominanda ... haec infelicitas ... quae et cursum dicendi

refrenat et calorem cogitationis extinguit mora et diffidentia. xi. 2,

49 haec rara infelicitas erit. Pliny N. H. praef. 23 has ‘infelix’

ingenium for ‘sterile.’ The opposite would be beatissima ubertas 1 §109. For the constr. c.

genit. cp. ii. 5, 24 neque enim nos tarditatis natura damnavit: ix. 2,

81 tyrannidis affectatae damnatus: vii. 8, 3 incesti damnata.

demum: v. on 1 §44.

II:9

Quod si prioribus adicere fas non est, quo modo sperare possumus illum

oratorem perfectum? cum in his, quos maximos adhuc novimus, nemo sit

inventus in quo nihil aut desideretur aut reprehendatur. Sed etiam qui

summa non adpetent, contendere potius quam sequi debent.

§ 9.

oratorem perfectum: §28 below, with

which cp. the preface to Book i, §9 Oratorem autem instituimus illum

perfectum qui esse nisi vir bonus non potest. So Cicero, Orat. §7: de

Orat. i. §117.

nemo sit inventus: cp. Pr. i. §18 qualis fortasse nemo adhuc

fuerit. So too i. 10, 4 where referring to Cicero’s Orator he says:

quibus ego primum hoc respondeo, quod M. Cicero scripto ad Brutum

libro frequentius testatur: non eum a nobis institui oratorem qui sit

aut fuerit, sed imaginem quandam concepisse nos animo perfecti illius et

nulla parte cessantis. Orat. §7 non saepe atque haud scio an

nunquam.

summa: Pr. i. §§19-20 nobis ad summa tendendum est ... altius

tamen ibunt qui ad summa nitentur. xii. 11 §26 contendere = certare

ut priores sunt, ‘compete,’ ‘rival.’

II:10

Nam qui hoc agit ut prior sit, forsitan etiamsi non transierit aequabit.

Eum vero nemo potest aequare cuius vestigiis sibi utique insistendum

putat; necesse est enim semper sit posterior qui

127

sequitur. Adde quod plerumque facilius est plus facere quam idem; tantam

enim difficultatem habet similitudo ut ne ipsa quidem natura in hoc ita

evaluerit ut non res quae simillimae quaeque pares maxime videantur

utique discrimine aliquo discernantur.

§ 10.

forsitan: c. ind. as in Quint. Curt. iv. xiv. 20.

utique. See on 1 §20. Tr. ‘in whose footsteps he

thinks he must by all means follow.’

127

adde quod, used thrice within three paragraphs §§10, 11, 12: another proof of a certain want of finish in

Quintilian’s style. Cp. on 2 §23: and

discrimine ... discernantur, below.—See Introd. p. liii.

in hoc, i.e. in the endeavour to reproduce.

utique ... aliquo: iv. 5, 8 in omni partitione est utique

aliquid potentissimum: iv. 1, 77 aliquam utique sententiam: xii. 10, 67

utique aliquo momento.

II:11

Adde quod quidquid alteri simile est, necesse est minus sit eo quod

imitatur, ut umbra corpore et imago facie et actus histrionum veris

adfectibus. Quod in orationibus quoque evenit. Namque iis quae in

exemplum adsumimus subest natura et vera vis; contra omnis imitatio

facta est et ad alienum propositum accommodatur.

§ 11.

veris adfectibus. Cp. vi. 2, 35 Vidi ego saepe histriones atque

comoedos, cum ex aliquo graviore actu personam deposuissent, flentes

adhuc egredi. quod si in alienis scriptis sola pronuntiatio ita falsis

accendit adfectibus, quid nos faciemus qui illa cogitare debemus ut

moveri periclitantium vice possimus? Cp. Hor. A. P. 431-433.

alienum proposition, i.e. the purpose of the imitator, not

that of the original writer or speaker.

II:12

Quo fit ut minus sanguinis ac virium declamationes habeant quam

orationes, quod in illis vera, in his adsimilata materia est. Adde quod

ea quae in oratore maxima sunt imitabilia non sunt, ingenium, inventio,

vis, facilitas et quidquid arte non traditur.

§ 12.

sanguinis: 1 §60

(of Archilochus) plurimum sanguinis atque nervorum: §115 eum (Calvum) ...

verum sanguinem perdidisse: viii. 3, 6 (hic ornatus) sanguine et viribus niteat.

illis ... his. This is only an apparent inversion of the usual

arrangement: _declamationes_ is the nearer subject in thought, as

being the subject of the sentence, in which it comes before

_orationes_. The use of _hic_ may also serve to indicate the

prevalence of declamation in Quintilian’s day: 5 §14.—See Zumpt §700.

II:13

Ideoque plerique, cum verba quaedam ex orationibus excerpserunt aut

aliquos compositionis certos pedes, mire a se quae legerunt effingi

arbitrantur, cum et verba intercidant invalescantque temporibus, (ut

quorum certissima

128

sit regula in consuetudine,) eaque non sua natura sint bona aut

mala— nam per se soni tantum sunt— sed prout opportune

proprieque aut secus collocata sunt, et compositio cum rebus accommodata

sit, tum ipsa varietate gratissima.

§ 13.

compositionis: see §1 componendi

ratio. Tr. ‘particular cadences in the arrangement’ 1 §52. Cp. especially ix. 4, 116

quem in poemate locum habet versificatio, eum in oratione

compositio.

cum et, &c., ‘though, as for the words, they drop out or

come into use in course of time ... while the arrangement,’ &c.

_Verba_ is opp. to _compositio_ below: cp. _verba_ and

_comp. pedes_ above. See Crit. Notes.

verba intercidant ... consuetudine. Hor. A. P. 70, Multa

renascentur quae iam cecidere, cadentque Quae nunc sunt in honore

vocabula, si volet usus, Quem penes arbitrium est et ius et norma

loquendi. Ibid. 60-62 Ut silvae foliis pronos mutantur in annos, Prima

cadunt, ita verborum vetus interit aetas, Et iuvenum ritu florent modo

nata vigentque. viii. 6, 32 cum multa (ὀνόματα) cotidie ab antiquis ficta moriantur.

ut quorum = quippe. Cp. 1 §55 ut in qua ... sit: 1 §§57, 74. I have put this clause in

brackets to show that it stands by itself: _consuetudine_ explains

_temporibus_, while _non sua natura ... sed prout ...

collocata_ introduce a new idea. See following note.

128

eaque is a continuation of the clause _cum et verba_. The

use and disuse of words is a matter of fashion: _and moreover_

their value depends on their proper employment.—The commentators,

except Krüger (3rd ed.), explain this as part of the clause _ut

quorum_, &c., the demonstr. taking the place of the relative, as

not infrequently with double relative clauses in Cicero: Orat. §9 quam

intuens in eaque defixus: de Fin. i. 12, 42 quod ipsum nullam ad aliam

rem, ad id autem res referuntur omnes (where see Madvig): ad Att. x. 16,

3: Brutus §258. Cp. Lucr. i. 718-21, and Munro’s note. But the context

is against this. See Crit.

Notes.

proprie: v. on 1 §9.

collocata here not much more than _adhibita_. In

themselves words are nothing: their effect depends entirely on their

appropriate use.

et compositio: i.e. and though, as to the arrangement (_et

compositio_ corresponds to _et verba_ above), it may owe its

effect in the original to the manner in which it has been adapted to the

sense (_rebus accommodata_), while moreover (cum ... tum) its charm

lies in its very variety. The art by which the _compositio_ is

saved from monotony in the original is lost by the servile copyists of

particular extracts: they take no account of the fact that the style

ought to reflect the sense, and they forget that the motive for a

particular _compositio_ in their original was the desire to produce

an agreeable effect by diversity of form.—See Crit. Notes.

II:14

Quapropter exactissimo iudicio circa hanc partem studiorum examinanda

sunt omnia. Primum, quos imitemur: nam sunt plurimi qui similitudinem

pessimi cuiusque et corruptissimi concupierint: tum in ipsis quos

elegerimus, quid sit _ad_ quod nos efficiendum comparemus.

§ 14.

exactissimo: so 7 §30

commentarii ita exacti = perfecti. In the sense of ‘perfectly finished’

it is found Hor. Ep. ii. 1, 72: Ovid, Met. i. 405.

circa: v. on 1 §52.

corruptissimi: cp. §16 declinant

in peius, &c. The word is used of a vicious style, 1 §125.

efficiendum = effingendum, as §13 above.

II:15

Nam in magnis quoque auctoribus incidunt aliqua vitiosa et a doctis

inter ipsos etiam mutuo reprehensa;

129

atque utinam tam bona imitantes dicerent melius quam mala peius dicunt.

Nec vero saltem iis quibus ad evitanda vitia iudicii satis fuit

sufficiat imaginem virtutis effingere et solam, ut sic dixerim, cutem

vel potius illas Epicuri figuras, quas e summis corporibus dicit

effluere.

§ 15.

in ... auctoribus. _In_ is used for _apud_ in speaking

of an author’s whole works or general characteristics, not of a

particular passage or a particular composition. So Hor. Sat. i. 10, 52:

Tu nihil in magno doctus reprendis Homero? 1 §76 tanta vis in eo

(Demosthene). For _apud_ cp. 1 §39 brevitas illa ... quae est

apud Livium in epistula ad filium scripta.—The same warning is

given 1 §24 Neque id

statim legenti persuasum sit, omnia quae optimi auctores dixerint utique

esse perfecta.

a doctis, ‘by competent critics’: cp. 1 §97 qui esse docti adfectant:

viii. 3, 2 in ceteris iudicium doctorum, in hoc vero etiam popularem

laudem petit: xii. 10, 72 tum laudem quoque, nec doctorum modo sed etiam

vulgi consequatur: ib. 1 §20: 9 §4: 10 §50.

inter ipsos is to be referred to _in magnis auctoribus_,

not to _a doctis_: hence the comma.—_Inter ipsos_ would

have been _inter se_ if the word to which the pronoun refers had

been nom. or acc. Cp. 1, 14 non semper enim haec inter se idem faciunt:

Cic. de Off. i. §50 conciliat inter se homines. But societas hominum

inter ipsos, Cic. de Off. i. §20: quam sancta est societas civium inter

ipsos, Leg. ii. 7: latissime patens hominibus inter ipsos ... societas

haec est, de Off. i. §51. Cp. §23 below.

On the other hand we have multa sunt civibus inter se communia, de Off.

i. §53: communia esse amicorum inter se omnia, Ter. Ad. v.

3, 18.

mutuo, only here in Quintilian: he frequently uses

_invicem_. Liv. viii. 24, 6 cum interclusissent trifariam a mutuo

inter se auxilio.

129

mutuo reprehensa. Cp. the reference to the letters of Calvus

and Brutus to Cicero, Tac. Dial. 18 ex quibus facile est deprehendere

Calvum quidem Ciceroni visum exsanguem et attritum, Brutum autem otiosum

atque diiunctum; rursusque Ciceronem a Calvo quidem male audisse tanquam

solutum et enervem, a Bruto autem, ut ipsius verbis utar, tanquam

fractum atque elumbem.—For the position of tam, cp. on 7 §27.

mala (sc. imitantes) peius, as in the case of

Seneca’s imitators: placebat propter sola vitia et ad ea se quisque

dirigebat effingenda quae poterat: 1 §127.

nec ... saltem. _Saltem_ with a negative is used by

Quintilian in the sense of _ne ... quidem_, standing sometimes

before, sometimes after the word to which it applies: here with

_sufficiat_. Cp. i. 1, 24 Neque enim mihi illud saltem placet quod

fieri in plurimis video: 7 §20 below

ut non breve saltem tempus sumamus, &c.: v. 1, 4 neque enim de

omnibus causis dicere quisquam potest saltem praeteritis, ut taceam de

futuris: xii. 11, 11 ut ipsum iter neque impervium neque saltem durum

putent.

ut sic dixerim, for the more classical ‘ut ita dicam’: cp. 1 §§6, 77. So Tac. Ann. xiv. 53, 14: Dial.

34, 8: 40, 19: ut ita dixerim Agr. 3, 13. See Crit. Notes.

Epicuri figuras. The reference is to the theory of εἴδωλα first adopted to explain

sensation by Democritus, and afterwards developed by Epicurus. Cp. Plut.

de Pl. Phil. iv. 8 Λεύκιππος καὶ Δημόκριτος τὴν αἴσθησιν καὶ τὴν νόησιν

γίγνεσθαι εἰδώλων ἔξωθεν προσιόντων. See Ritter and Preller §155 sq. Cp. Lucret. iv. 42 sq. Dico igitur

rerum effigias tenuesque figuras Mittier ab rebus summo de corpore

rerum, Quoi quasi membranae, vel cortex nominitandast, Quod speciem ac

formam similem gerit eius imago Cuiuscumque cluet de corpore fusa

vagari: cp. 157-8 Perpetuo fluere ut noscas e corpore summo Texturas

rerum tenues tenuesque figuras.

II:16

Hoc autem his accidit qui non introspectis penitus virtutibus ad primum

se velut adspectum orationis aptarunt; et cum iis felicissime cessit

imitatio, verbis atque numeris sunt non multum differentes, vim dicendi

atque inventionis non adsequuntur, sed plerumque declinant in peius et

proxima virtutibus vitia comprehendunt fiuntque pro grandibus tumidi,

pressis exiles, fortibus temerarii, laetis corrupti, compositis

130

exultantes, simplicibus neglegentes.

§ 16.

numeris, ‘rhythm’: cp. compositio §13, and 1 §79. Numeros ῥυθμούς accipi volo ix.

4, 45.

sunt ... differentes: a Greek construction.

vim dicendi 1 §1: viii. pr. 30. Neither in

force of expression nor in power of thought do they come up to their

models.

in peius. Cp. i. 1, 5 bona facile mutantur in peius, i. 3, 1:

ii. 16, 2: Verg. Georg. i. 200 in peius ruere. See Introd. p. xlvii.

proxima virtutibus vitia. Cp. Hor. A. P. 25-28 Decipimur

specie recti: brevis esse laboro, Obscurus fio; sectantem levia nervi

Deficiunt animique; professus grandia turget; Serpit humi tutus nimium

timidusque procellae. Below (32-37) Quintilian draws the moral that

knowledge is necessary in order to avoid a fault, otherwise the opposite

fault may be committed. With ‘specie recti’ in Horace cp. Quint. viii.

3, 56 Κακόζηλον, id est

mala adfectatio, per omne dicendi genus peccat: nam et tumida et pusilla

et praedulcia et abundantia et arcessita et exultantia sub idem nomen

cadunt. Denique cacozelon vocatur quidquid est ultra virtutem, quotiens

ingenium iudicio caret et specie boni fallitur, omnium in eloquentia

vitiorum pessimum.

comprehendunt: a rare use. See on §3 adprehenditur. Cp. Cic. pro Balb. §3 omnes animo

virtutes penitus comprehendere.

pro grandibus tumidi: so grandia non tumida xii. 10, 80:

professus grandia turget Hor. l.c.

pressis, ‘concise,’ ‘chaste,’ 1 §44, §46.

exiles, ‘bald.’ Cp. Cic. Brut. §202 Sed cavenda est presso

illi oratori inopia

130

et ieiunitas, amplo autem inflatum et corruptum orationis genus.

fortibus temerarii: strength of style ought not to become

rashness. Cp. iii. 7, 25 pro temerario fortem ... vocemus: ii. 12, 4 est

praeterea quaedam virtutum vitiorumque vicinia qua maledicus pro libero,

temerarius pro forti, effusus pro copioso accipitur: ii. 12, 11 vim

appellant quae est potius violentia.

laetis corrupti: xii. 10, 80 laeta non luxuriosa. Wealth of

style ought not to degenerate into extravagance. For _laetus_ cp.

1 §46.

compositis exultantes: lit. ‘bounding instead of measured’:

cp. exultantia coercere 4 §1, where

see note. For _compositis_ v. 1 §44: for _exultantes_ cp.

ix. 4, 28 quaedam transgressiones ... sunt etiam compositione vitiosae

quae in hoc ipsum petuntur ut exultent atque lasciviant quales illae

Maecenatis: Sole et aurora rubent plurima, &c., ibid. §142, where

_saltare_ is used of this style, in which the excessive care

bestowed on the arrangement (_compositio_) degenerates into

affectation. See Crit.

Notes.

simplicibus neglegentes: Cicero, de Inv. i. 21, 30 opposes

dilucide et ornate ... to obscure et neglegenter. _Neglegentes_

implies contempt for as well as absence of ornament, almost

‘slovenliness.’

II:17

Ideoque qui horride atque incomposite quidlibet illud frigidum et inane

extulerunt, antiquis se pares credunt; qui carent cultu atque

sententiis, Attici sunt scilicet; qui praecisis conclusionibus obscuri,

Sallustium

131

atque Thucydiden superant; tristes ac ieiuni Pollionem aemulantur;

otiosi et supini, si quid modo longius circumduxerunt, iurant ita

Ciceronem locuturum fuisse.

§ 17.

horride atque incomposite: horride inculteque Cic. Orat. 28: cp.

1 §66 rudis in

plerisque et incompositus (Aeschylus): Tac. Dial. 18 sunt enim horridi

et impoliti et rudes et informes. _Horridus_ is the opposite of

_nitidus_: Cic. de Orat. iii. 51: de Legg. i. 2, 6: Brutus §§68,

83, 117, 238, 268.

quidlibet illud frigidum et inane. As the expression

_horride atque incomposite_ denotes the unpleasing form, so this

phrase (cp. frigida et inanis adfectatio ix. 3, 74) stigmatises the

tasteless and vapid substance of the incompetent imitators (Hor. Ep. i.

19, 19 O imitatores, servum pecus): tr. ‘writers who have come out

with their favourite platitudes and inanities.’ There is something

deictic about _illud_. Becher compares ix. 2, 94 postulandum est ut

_nescio quid illud_ quod adversarii obliquis sententiis significare

voluerint obiciant palam: i. 3, 4 hi sunt qui ... quicquid illud possunt

statim ostendunt: Liv. ix. 3, 13 vivet semper in pectoribus illorum

quidquid istud praesens necessitas inusserit. Cp. xii. 6, 2: vi. pr. §3

(quidquid hoc est in me), and often _ipsum illud_, _hoc illud_

(e.g. Liv. praef. 10): Liv. i. 29, 3 domos suas ultimum illud

visuri.

extulerunt. The commentators explain as = dicendo extulerunt:

cp. i. 5, 16: viii. 3, 40: and Cicero, Orat. §150. But it is more

probably the same use as we have in 1 §109, viz. a metaphor from a

productive soil: cp. Cic. de Natur. Deor. ii. §86, and Brut. §16.

antiquis: 1 §43 quidam solos veteres

legendos putant: Tac. Dial. 20 tristem et impexam antiquitatem: 21

sordes autem illae verborum et hians compositio et inconditi sensus

redolent antiquitatem: Quint. v. 14, 32 se antiquis per hoc similes

vocant. In the Dialogue, Aper (15-23) criticises excessive devotion to

antique models,—holding ‘vitio malignitatis humanae vetera semper

in laude, praesentia in fastidio esse.’

cultu = ornatu: 1 §124: See Introd. p. xliv.

sententiis: 1 §61, §90, §129.

Attici: 1 §44. See Crit. Notes. Cp. xii. 10, 16 Et

antiqua quidem illa divisio inter Atticos atque Asianos fuit, cum hi

pressi et integri, contra inflati illi et inanes haberentur, in his

nihil superflueret, illis iudicium maxime ac modus deesset: ibid. 21

quapropter mihi falli multum videntur qui solos esse Atticos credunt

tenues et lucidos et significantes, sed quadam eloquentiae frugalitate

contentos ac semper manum intra pallium continentes. Cp. Cic. de Opt.

Gen. Orat. §11: Brutus §284 sq.: Orator §28 putant enim qui horride inculteque dicat, modo

id eleganter enucleateque faciat, eum solum Attice dicere.

scilicet, ironical.

praecisis. iv. 2, 47 neque mihi umquam tanta fuerit cura

brevitatis ut non ea quae credibilem faciunt expositionem inseri velim.

Simplex enim et undique praecisa non tam narratio vocari potest quam

confessio.

conclusionibus, the clauses that ‘round off’ the period: cp.

on concludit 1 §106.

Anacoluths result in such a style from the omission of something

essential to the complete period.

obscuri. A similar cause of obscurity

131

is noted viii. 2, 19 alii brevitatem aemulati necessaria quoque orationi

subtrahunt verba et, velut satis sit scire ipsos, quid dicere velint,

quantum ad alios pertineant, nihil putant referre. For the omission of

_sunt_, see Introd. p. lv.

Sallustium: cp. 1 §32,

§102: iv. 2, 45 quare vitanda est etiam illa

Sallustiana (quamquam in ipso virtutis obtinet locum) brevitas et

abruptum sermonis genus.

Thucydiden: 1 §73.

tristes ac ieiuni. The opposite would be _hilares et

copiosi_: viii. 3, 49 proinde quaedam hebes, sordida, ieiuna, tristis

(‘dreary’), ingrata, vilis oratio est. Quae vitia facillime fient

manifesta contrariis virtutibus. Nam primum acuto, secundum nitido,

tertium copioso, deinceps hilari, iucundo, accurato diversum est.

Pollionem, 1 §113. Cp. vi. 3, 110 de

Pollione Asinio seriis iocisque pariter accommodato dictum est, esse eum

omnium horarum.

otiosi et supini: ‘your easy-going drawler.’ For

_supinus_ cp. ὑπτιος

in Dion. Hal. de Isocr. 15: de Dein. 8, &c. So supini securique xi.

3. 3: Iuv. 1, 66 multum referens de Maecenate supino: Martial ii. 6, 13

nunquam deliciae supiniores: vi. 42, 22 Non attendis, et aure me supina

Iamdudum quasi negligenter audis. See Introd. p. xliii. and xlvi.—For _otiosus_, see

on 1 §76.

circumduxerunt: ix. 4, 124 cum sensus unus longiore ambitu

circumducitur.

Ciceronem: cp. lentus est in principiis, &c. Tac. Dial.

22.

II:18

Noveram quosdam qui se pulchre expressisse genus illud caelestis huius

in dicendo viri sibi viderentur, si in clausula posuissent ‘esse

videatur.’ Ergo primum est ut quod imitaturus est quisque intellegat, et

quare bonum sit sciat.

§ 18.

se expressisse. This unusual construction (after _sibi

viderentur_ = persuasum haberent) may express intensity of

conviction: these imitators are thoroughly convinced of their own

excellence, whatever the opinion of others may be (_sibi_, sc.

_non_ aliis). Cp. Cic. de Off. iii. §71 ea malitia quae volt ...

videri se esse prudentiam. The same construction occurs sometimes after

_mihi videtur_ in the sense of _mihi placet_: 1 §91: Cic. Tusc. v. 5, 12 Non

mihi videtur ad beate vivendum satis posse virtutem: Sall. Iug. 85, 2:

Livy xxxvi. 13, 9 quia videbatur et Limnaeum eodem tempore oppugnari

posse.

caelestis: 1 §86.

clausula. Cicero gives minute directions for ending a period,

Orator. §215: cp. Quint. ix. 3, 45 and 77: iv. 62, 75, 96, &c.

esse videatur: Tac. Dial. 23 illud tertio quoque sensu in

omnibus orationibus pro sententia positum ‘esse videatur’: Quint, ix. 4,

73 esse videatur iam nimis frequens, octonarium inchoat. An instance

occurs below 7 §29.

primum est ut: cp. rarum est ut 7, §24. Zumpt §623.

II:19

Tum in suscipiendo onere consulat suas vires. Nam quaedam sunt

imitabilia, quibus aut infirmitas naturae non sufficiat aut diversitas

repugnet. Ne, cui tenue ingenium erit, sola velit fortia et abrupta, cui

forte quidem, sed indomitum, amore subtilitatis

132

et vim suam perdat et elegantiam quam cupit non persequatur; nihil est

enim tam indecens quam cum mollia dure fiunt.

§ 19.

consulat suas vires. So Hor. A. P. 38 Sumite materiam

vestris, qui scribitis, aequam Viribus, et versate diu quid ferre

recusent, Quid valeant umeri. Cui lecta potenter erit res Nec facundia

deseret hunc nec lucidus ordo.

imitabilia: i.e. there are some things which are (in

themselves) fit patterns for imitation, but—then follows the

limitation (quibus c. subj.).

tenue ingenium = ability for the _tenue genus dicendi_,

for which see on 1 §44.

Cp. xii. 10, 35 nec rerum nimiam tenuitatem ... fortioribus ... verbis

miscebimus.

fortia et abrupta: a ‘bold and rugged style,’ the latter

quality being often associated with excessive brevity: iv. 2, 45 vitanda

est illa Sallustiana brevitas et abruptum sermonis genus.

forte (sc. ingenium): a talent for vigorous and energetic

diction. Cp. Cic. de

132

Orat. ii. 183 non enim semper fortis oratio quaeritur, sed saepe

placida, summissa, lenis. So below §23

‘lene ac remissum genus causarum’ is that which calls for ‘lene ac

remissum genus dicendi.’

indomitum: ‘violent,’ unbridled, unrestrained. In such a case

the _genus dicendi grande atque robustum_ will be more appropriate

than the _genus subtile_: cp. 1 §44. For the union of

_subtilitas_ and _elegantia_ cp. 1, 78 Lysias subtilis atque

elegans.

et ... et: not for aut ... aut as Bonnell-Meister, on

the ground that et is inconsistent with the negative. He loses

_vis_ and fails to secure _elegantia_ at one and the same

time. The construction occurs when the writer wishes to indicate that

the coincidence of the two should be guarded against: cp. Cic. ad Att.

iii. 7, 2 ne et meum maerorem exagitem et te in eundem luctum vocem: id.

xii. 40, 2: ad Fam. xi. 7, 2: de Off. i. 14, 42.

mollia = lenia, dulcia. He might have added, having regard to

what has gone before, _aut cum dura molliter_. Cp. Arist. Rhet.

iii. 7 ἐὰν οὖν τὰ μαλακὰ σκληρῶς καὶ

τὰ σκληρὰ μαλακῶς λέγηται ἀπίθανον γίγνεται.

II:20

Atque ego illi praeceptori quem institueram in libro secundo credidi non

ea sola docenda esse, ad quae quemque discipulorum natura compositum

videret; nam is et adiuvare debet quae in quoque eorum invenit bona, et,

quantum fieri potest, adicere quae desunt et emendare quaedam et mutare;

rector enim est alienorum ingeniorum atque formator. Difficilius est

naturam suam fingere.

§ 20.

atque has in transitions often the force of _atqui_. Tr. ‘To

be sure ... I expressed the belief that’ (_credidi_.)

in libro secundo: ch. 8, where he discusses the question, An

secundum sui quisque ingenii naturam docendus sit. The conclusion

arrived at there might seem inconsistent with what he is now saying, so

this paragraph is added to clear away the contradiction.—The

sequence of thought is as follows: the teacher must not confine himself

to what his pupils have a natural bent for. Besides developing latent

talent, he must ‘adicere quae desunt et emendare quaedam et mutare’: for

his office is to mould the minds of others, and that is not so hard. It

is more difficult to form one’s own character. But he ought not to waste

his pains over what he finds repugnant to the mind of his pupils.

compositum: cp. ii. 8, 7.

naturam suam fingere: i.e. without the help and supervision of

a _praeceptor_ to assist in applying such principles as are laid

down in §19.

II:21

Sed ne ille quidem doctor, quamquam omnia quae recta sunt velit esse in

suis auditoribus quam plenissima, in eo tamen cui naturam obstare

viderit laborabit.

Id quoque vitandum, in quo magna pars errat, ne in oratione poetas nobis

et historicos, in illis operibus oratores aut declamatores imitandos

putemus.

§ 21.

quamquam: v. 1 §33 and §96: 7 §17 below.

in illis operibus, sc. in poesi et historia: cp. 1 §31.

declamatores: 1 §71.

II:22

Sua cuique proposito lex, suus decor est: nec comoedia in cothurnos

adsurgit, nec contra

133

tragoedia socco ingreditur. Habet tamen omnis eloquentia aliquid

commune: id imitemur quod commune est.

§ 22.

proposito, i.e. officio poetarum, historicorum, oratorum: cp. ix.

4, 19: xi. 1, 33. See Crit.

Notes.

decor, ‘appropriate character’: v. on 1 §27. Quintilian seems to have

in view here the passage in Ars Poetica (86-118) where Horace insists on

the necessity for maintaining proper tone and style. Cp. esp. 86

Descriptas servare vices operumque colores, and 92 Singula quaeque

133

locum teneant sortita decentem. Cp. also Cicero, de Opt. Gen. Oratorum

1 §1 Itaque et in

tragoedia comicum vitiosum est, et in comoedia turpe tragicum: et in

ceteris suus est cuique sonus et quaedam intellegentibus vox.

cothurnos ... socco. Hor. A. P. 89-91 Versibus exponi tragicis

res comica non vult; Indignatur item privatis ac prope socco Dignis

carminibus narrari cena Thyestae. In line 80 he contrasts the

_soccus_ (κρηπίς) or

‘slipper’ of comedy with the _grandes cothurni_ (‘buskins’) of

tragedy. Cp. Milton’s ‘the buskin’d stage,’ and ‘If Jonson’s learned

sock be on.’ Bombast must be avoided in comedy, though Interdum tamen et

vocem comoedia tollit, Iratusque Chremes tumido delitigat ore

(A. P. 93): and tragedy on the other hand should soar above the

tone suited to the affairs of daily life (cp. 95 sq.).—For

adsurgit cp. 1 §52.

nec ... nec contra: iv. 1, 60 Nec argumentis autem nec locis

nec narrationi similis esse in prooemio debet oratio, neque tamen

deducta semper atque circumlita, &c.

habet tamen, i.e. notwithstanding the rules appropriate to

each department (lex cuique proposita).

omnis eloquentia. For this wide use of the word cp. Tac.

Dial. x. Ego vero omnem eloquentiam omnesque eius partes sacras et

venerabiles puto: nec solum cothurnum vestrum aut heroici carminis

sonum, sed lyricorum quoque iucunditatem et elegorum lascivias et

iamborum amaritudinem et epigrammatum lusus et quamcumque aliam speciem

eloquentia habeat, anteponendam ceteris aliarum artium studiis credo.

For _oratoria eloquentia_ on the other hand see cap. vi. and

_passim_.

II:23

Etiam hoc solet incommodi accidere iis qui se uni alicui generi

dediderunt, ut, si asperitas iis placuit alicuius, hanc etiam in leni ac

remisso causarum genere non exuant; si tenuitas aut iucunditas, in

asperis gravibusque causis ponderi rerum parum respondeant:

134

cum sit diversa non causarum modo inter ipsas condicio, sed in singulis

etiam causis partium, sintque alia leniter alia aspere, alia concitate

alia remisse, alia docendi alia movendi gratia dicenda; quorum omnium

dissimilis atque diversa inter se ratio est.

§ 23.

uni alicui: cp. §24 below, also in

reverse order 7 §16 aliquam rem

unam. It is used as the singular of _singuli_.

asperitas, ‘passion,’ opp. to _lenitas_ and

_aequabilitas_. Cp. Cic. de Orat. ii. 64 genus orationis fusum

atque tractum (‘easy and flowing’) et cum lenitate quadam aequabili

profluens sine hac iudiciali asperitate et sine sententiarum forensibus

aculeis: Quint. i. 8, 11 forensi asperitate: cp. 5 §14 below. The same antithesis is given in

other words Orat. §53 Elaborant alii in lenitate et aequabilitate et

puro quasi quodam et candido genere dicendi; ecce aliqui duritatem et

severitatem quandam in verbis et orationis quasi maestitiam sequuntur.

Cp. de Orat. iii. 7, 28 Gravitatem Africanus, lenitatem Laelius,

asperitatem Galba, profluens quiddam habuit Carbo et canorum.

alicuius, ‘some particular author’: for the use of the full

form in a conditional clause, whereby the pronoun receives emphasis, cp.

1 §22, §130: 6 §5: 7 §2,

§15, §16.

leni ac remisso, cp. on forte (sc. ingenium) §19, above. So Brutus §317 Cotta et Hortensius,

quorum alter remissus et lenis et propriis verbis comprehendens solute

et facile sententiam, alter ornatus, acer, ... verborum et actionis

genere commotior: de Orat. ii. 95 dicendi molliora ac remissiora

genera.

tenuitas: like subtilitas in §19

above, amore subtilitatis vim suam perdat: cp. 12, 2, 13 sectas ad

tenuitatem suam vires ipsa subtilitate consumet. In conjunction with

_iucunditas_ (cp. 1 §§46, 64, 82, 96, 101, 113) it is certainly not used in a

depreciatory sense, though it always implies the absence of all attempt

at embellishment. Ernesti (Clav. Cic.) says: corporis est

_tenuitas_, cum sucus ei et carnis copia deest, cum sit sanum: unde

ad dicendi genus subtile transfertur, quod sine vitiis est, _sed et

sine ornamentis_. Tr. ‘simplicity,’ ‘naturalness’: cp. 1 §44. Perhaps _tenuitas_

and _iucunditas_ together might be rendered ‘artless grace,’ which

does not suffice where _gravitas_ or even _asperitas_

orationis is called for. See Crit. Notes.

asperis: ‘exciting’ causes, i.e. such as arouse passion, so

that the speaker cannot be _lenis ac remissus_, ‘smooth and

unimpassioned.’

134

cum sit: cp. §13.

diversa ... diversa: an instance of negligent repetition, of

which we have another in _uni alicui_ immediately following. Cp. 1 §§8, 9, 23, 25, 26, 28, 29, 42, 80, 94, 116, 126, 131: 2 §§11-13, 24: 3 §§7, 21: 5 §§6, 7: 6 §7: 7 §§7, 30.

inter ipsas, §15.

docendi ... movendi, cp. xii. 10, 58 quoted on 1 §44.

II:24

Itaque ne hoc quidem suaserim, uni se alicui proprie, quem per omnia

sequatur, addicere. Longe perfectissimus Graecorum Demosthenes, aliquid

tamen aliquo in loco melius alii, plurima ille. Sed non qui maxime

imitandus, et solus imitandus est.

§ 24.

suaserim ... se addicere: for the infinitive cp. Cic. de Orat. i.

§251; Zumpt 616.

sequatur: the subj. is to be supplied from the indefinite

pronoun (sc. aliquem) understood before _addicere_. Cp. 1 §7: ii. 15, 12 primum esse ...

ducere in id quod velit: 16, 19 in quae velit ducere. For this use of

_sequi_ cp. 1 §28:

2 §7.

longe perfectissimus: 1 §§39, 105.

melius. The same ellipse of the verb is repeated below 3 §25.

II:25

Quid ergo? non est satis omnia sic dicere quo modo M. Tullius

dixit? Mihi quidem satis esset, si omnia consequi possem: quid tamen

noceret vim Caesaris, asperitatem Caeli, diligentiam Pollionis, iudicium

Calvi quibusdam in locis adsumere?

§ 25.

non est: cp. 1 §56.

M. Tullius; for Quintilian’s reverence for Cicero see 1 §39 and §105 sq.

quid tamen noceret should be taken in connection with the

foregoing. The meaning is, ‘yet even if I _could_ rival Cicero in

every respect, what harm would it do?’ etc. The impf. is motived by the

preceding _si possem_,—an unrealisable supposition.

vim Caesaris: 1 §114. Cp. i. 7, 34 vim

Caesaris fregerunt editi de analogia libri?

asperitatem Caeli: 1 §115. For an example see iv.

2, 123. For ‘asperitatem’ Eussner proposes _acerbitatem_.

Pollionis: 1 §113.

Calvi: 1 §115. A similar

enumeration is given, xii. 10, 11, vim Caesaris, indolem Caeli,

subtilitatem Calidi, diligentiam Pollionis, dignitatem Messallae,

sanctitatem Calvi, gravitatem Bruti, acumen Sulpici, acerbitatem

Cassi.

adsumere: as §27 utilitatis

gratia adsumpta; not as 1 §121.

II:26

Nam praeter id quod prudentis est quod in quoque optimum est, si possit,

suum facere, tum in tanta rei difficultate unum intuentes vix aliqua

pars sequitur. Ideoque cum totum exprimere quem elegeris paene sit

homini inconcessum, plurium bona ponamus ante oculos, ut aliud ex alio

haereat, et quo quidque loco conveniat aptemus.

135

§ 26.

praeter id quod: see on 1 §28: cp. 3 §6.

tum, as if the sentence had opened with _Nam primum_.

vix ... sequitur: ‘some element, or quality, is realised with

difficulty, if we look only at one model.’ _Vix aliqui_ gives

prominence to the affirmative, and so differs from _vix quisquam_:

it is achieved but with difficulty. For aliqua cp. 7 §16. _Sequitur_ here =

_contingit_. See on §27: and cp. xi.

2, 39, quod meae quoque memoriae infirmitatem sequebatur.

aliud ex alio: sc. scriptore.

haereat: sc. in animo legentis. Cp. Hor. A. P. 195 quod

non proposito conducat et haereat apte.

135

II:27

Imitatio autem (nam saepius idem dicam) non sit tantum in verbis. Illuc

intendenda mens, quantum fuerit illis viris decoris in rebus atque

personis, quod consilium, quae dispositio, quam omnia, etiam quae

delectationi videantur data, ad victoriam spectent; quid agatur

prooemio, quae ratio et quam varia narrandi, quae vis probandi ac

refellendi, quanta in adfectibus omnis generis movendis scientia,

quamque laus ipsa popularis utilitatis gratia adsumpta, quae tum est

pulcherrima, cum sequitur, non cum arcessitur. Haec si perviderimus, tum

vere imitabimur.

§ 27.

saepius: §§12-13: §16.

non sit: cp. non putemus 3 §16: ibid. §5.

(Cp. also utinam non inquinasset 1 §100.) Cic. pro Cluent. §155 a

legibus non recedamus: Hor. Sat. ii. 5, 91 non etiam sileas. Draeger,

Hist. Synt. 1, 312 speaks of the usage as a stronger negation than

_ne_. Nettleship on Aen. 12, 78 says that non is used ‘if a

particular part of the sentence is to be emphasized.’ Kr.3

suggests that _non_ should be taken with _tantum_.—See

Introd. p. lii.

delectationi ... data: xii. 10, 45 atque id fecisse

M. Tullium video, ut cum plurimum utilitati, turn partem quandam

delectationi daret.

ad victoriam: 1 §29 ad victoriam niti: ii. 4,

32: v. 12, 22: xii. 10, 48.

prooemio, narrandi, probandi, refellendi, adfectibus movendis

give the five essential parts of a judicial speech (iii. 9, 1); the

introduction, the narrative, the proof, the refutation, and the closing

appeal (epilogus, peroratio).

laus popularis: cp. 1 §17 laudantium clamor:

referring to the crowd surrounding the tribunal. Tac. Dial. vi. coire

populum et circumfundi coronam et accipere adfectum quemcumque orator

induerit. In viii. 3, 2 Quintilian opposes to _laus popularis_,

_iudicium doctorum_.

adsumpta (sit): ‘how popular applause itself has been worked

in,’ made useful for winning the case.

cum sequitur, ‘when it is given spontaneously, not courted.’

So viii. prooem. 18 decoris qui est in dicendo mea quidem sententia

pulcherrimus, sed cum sequitur, non cum adfectatur. Cp. Sall. Cat. 54 ad

fin.: quo minus petebat gloriam, eo magis illum sequebatur:

ibid. 3. Plin. Epist. i. 8, 14 sequi enim gloria non adpeti debet,

nec si casu aliquo non sequatur, idcirco quod gloriam meruit minus

pulchrum est.

II:28

Qui vero etiam propria his bona adiecerit, ut suppleat quae deerunt,

circumcidat si quid redundabit, is erit, quem quaerimus, perfectus

orator; quem nunc consummari potissimum oporteat, cum tanto plura

exempla bene dicendi supersunt quam illis qui adhuc summi sunt

contigerunt. Nam erit haec quoque laus eorum, ut priores superasse,

posteros docuisse dicantur.

§ 28.

perfectus orator: see on §9 quomodo

sperare possumus illum oratorem perfectum?

quem ... consummari. If _quem_ can be referred only to

_orator_ in what immediately precedes (and not to _perfectus

orator_) the inf. need not mean anything more than ‘perfectum fieri.’

This is Becher’s view (Quaest. Quint. p. 19) adopted by Krüger (3rd

ed.). But ‘_perfectus orator_’ forms so much a single idea here

that it seems more probable that _quem_ covers both the noun and

the adj. In so loose a writer as Quintilian no difficulty need be felt

about _consummari_, though the editors think it necessary to assume

that, with the infin., _perfectus_ is proleptic = oratorem

consummari ita ut perfectus fiat, comparing (with Krüger, 2nd ed.)

Demosth. μέγας ἐκ μικροῦ ὁ Φίλιππος ηὔξηται. See 1 §122 on

_consummatus_.

oporteat: see Crit.

Notes.

eorum: sc. qui adhuc summi sunt,—those who have hitherto

been (and are) pre-eminent.

M. Fabi Quintiliani institutionis oratoriae liber decimus · 第 6 / 12 章