The following is the text of the letter received from the Holy Office by
the English Bishops, in condemnation of the society lately established
in England for promoting the union of Christian Churches:
_Supremae S. Romanae et Universalis Inquisitionis Epistola ad omnes
Angliae Episcopos._
Apostolicae Sedi nuntiatum est, catholicos nonnullos et
ecclesiasticos quoque viros Societati _ad procurandam_, uti aiunt,
_Christianitatis unitatem_ Londini anno 1857 erectae, nomen
dedisse, et jam plures evulgatos esse ephemeridum articulos, qui
catholicorum huic Societati plaudentium nomine inscribuntur, vel ab
ecclesiasticis viris eamdem Societatem commendantibus exarati
perhibentur. Et sane quaenam sit huius Societatis indoles vel quo
ea spectet, nedum ex articulis ephemeridis cui titulus "the union
review", sed ex ipso folio quo socii invitantur et adscribuntur,
facile intelligitur. A protestantibus quippe efformata et directa
eo excitata est spiritu, quem expresse profitetur, tres videlicet
christianas communiones romano-catholicam, graeco-schismaticam et
anglicanam, quamvis invicem separatas ac divisas, aequo tamen jure
catholicum nomen sibi vindicare. Aditus igitur in illam patet
omnibus ubique locorum degentibus tum catholicis, tum
graeco-shismaticis, tum anglicanis, ea tamen lege ut nemini liceat
de variis doctrinae capitibus in quibus dissentiunt quaestionem
movere, et singulis fas sit propriae religiosae confessionis
placita tranquillo animo sectari. Sociis vero omnibus preces ipsa
recitandas, et sacerdotibus Sacrificia celebranda indicit iuxta
suam intentionem: ut nempe tres memoratae christianae communiones,
utpote quae, prout supponitur, Ecclesiam catholicam omnes simul iam
constituunt, ad unum corpus efformandum tandem aliquando coeant.
Suprema S. O. Congregatio, ad cuius examen hoc negotium de more
delatum est, re mature perpensa, necessarium iudicavit sedulam
ponendam esse operam, ut edoceantur fideles ne haereticorum ductu
hanc cum iisdem haereticis et schismaticis societatem ineant. Non
dubitant profecto Eminentissimi Patres Cardinales una mecum
praepositi Sacrae Inquisitioni, quin istius regionis Episcopi pro
ea, qua eminent, caritate et doctrina omnem iam adhibeant
diligentiam ad vitia demonstranda, quibus ista Societas scatet, et
ad propulsanda quae secum affert pericula: nihilominus muneri suo
deesse viderentur, si pastoralem eorumdem Episcoporum zelum in re
adeo gravi vehementius non inflammarent: eo enim periculosior est
haec novitas, quo ad speciem pia et de christianae Societatis
unitate admodum sollicita videtur.
Fundamentum cui ipsa innititur huiusmodi est quod divinam Ecclesiae
constitutionem susque deque vertit. Tota enim in eo est, ut
supponat veram Iesu Christi Ecclesiam constare partim ex romana
Ecclesia per universum orbem diffusa et propagata, partimvero ex
schismate photiano et ex anglicana haeresi, quibus aeque ac
Ecclesiae romanae unus sit Dominus, _una fides_ et unum baptisma.
Ad removendas vero dissensiones, quibus hae tres christianae
communiones cum gravi scandalo et cum veritatis et caritatis
dispendio divexantur, preces et sacrificia indicit, ut a Deo gratia
unitatis impetretur. Nihil certe viro catholico potius esse debet,
quam ut inter Christianos schismata et dissensiones a radice
evellantur, et Christiani omnes sint _solliciti servare unitatem
spiritus in vinculo pacis_ (Ephes, 4). Quapropter Ecclesia
Catholica preces Deo O. M. fundit et Christifideles ad orandum
excitat, ut ad veram fidem convertantur et in gratiam cum Sancta
Romana Ecclesia, extra quam non est salus, eiuratis erroribus,
restituantur quicumque omnes ab eadem Ecclesia recesserunt: imo ut
omnes homines ad agnitionem veritatis, Deo bene iuvante,
perveniant. At quod Christifideles et ecclesiastici viri
haereticorum ductu, et quod peius est, iuxta intentionem haeresi
quammaxime pollutam et infectam pro christiana unitate orent,
tolerari nullo modo potest. Vera Iesu Christi Ecclesia quadruplici
nota, quam in symbolo credendam asserimus, auctoritate divina
constituitur et dignoscitur: et quaelibet ex hisce notis ita cum
aliis cohaeret ut ab iis nequeat seiungi: hinc fit, ut quae vere
est et dicitur catholica, unitatis simul, sanctitatis et
Apostolicae successionis praerogativa debeat effulgere. Ecclesia
igitur catholica una est unitate conspicua perfectaque orbis terrae
et omnium gentium, ea profecto unitate, cuius principium, radix et
origo indefectibilis est beati Petri Apostolorum Principis eiusque
in Cathedra romana Successorum suprema auctoritas et potior
principalitas. Nec alia est Ecclesia catholica nisi quae super unum
Petrum aedificata in unum connexum corpus atque compactum unitate
fidei et caritatis assurgit: quod beatus Cyprianus in epl. 45.
sincere professus est, dum Cornelium Papam in hunc modum
alloquebatur: _ut Te collegae nostri et communionem tuam idest
Catholicae Ecclesiae unitatem pariter et caritatem probarent
firmiter ac tenerent_. Et idipsum quoque Hormisdas Pontifex ab
Episcopis acacianum schisma eiurantibus assertum voluit in formula
totius christianae antiquitatis suffragio comprobata, ubi
_sequestrati a communione Ecclesiae catholicae_ ii dicuntur, qui
sunt _non consentientes in omnibus Sedi Apostolicae_. Et tantum
abest quin communiones a romana Sede separatae iure suo catholicae
nominari et haberi possint, ut potius ex hac ipsa separatione et
discordia dignoscatur quaenam societates et quinam christiani nec
veram fidem teneant nec veram Christi doctrinam: quemadmodum iam
inde a secundo Ecclesiae saeculo luculentissime demonstrabat S.
Irenaeus lib. 3. contra haeres. c. 3. Caveant igitur summo studio
Christifideles ne hisce societatibus coniungantur, quibus salva
fidei integritate nequeant adhaerere; et audiant sanctum Augustinum
docentem, nec veritatem nec pietatem esse posse ubi christiana
unitas et Sancti Spiritus caritas deest.
Praeterea inde quoque a londinensi Societate fideles abhorrere
summopere debent, quod conspirantes in eam et _indifferentismo_
favent et scandalum ingerunt. Societas illa, vel saltem eiusdem
conditores et rectores profitentur, photianismum et anglicanismum
duas esse eiusdem verae christianae religionis formas, in quibus
aeque ac in Ecclesia catholica Deo placere datum sit: et
dissensionibus utique christianas huiusmodi communiones invicem
urgeri, sed citra fidei violationem, propterea quia una eademque
manet earumdem fides. Haec tamen est summa pestilentissimae
indifferentiae in negotio religionis, quae hac potissimum aetate in
maximam serpit animarum perniciem. Quare non est cur demonstretur
catholicos huic Societati adhaerentes spiritualis ruinae catholicis
iuxta atque acatholicis occasionem praebere, praesertim quum ex
vana expectatione ut tres memoratae communiones integrae et in sua
quaeque persuasione persistentes simul in unum coeant, Societas
illa acatholicorum conversiones ad fidem aversetur et per
ephemerides a se evulgatas impedire conetur.
Maxima igitur sollicitudine curandum est, ne catholici vel specie
pietatis vel mala sententia decepti Societati, de qua hic habitus
est sermo, aliisque similibus adscribantur vel quoquomodo faveant,
et ne fallaci novae christianae unitatis desiderio abrepti ab ea
desciscant unitate perfecta, quae mirabili munere gratiae Dei in
Petri soliditate consistit.
Romae hac die 16. septembris 1864.