να πληρώση, χωρίς να αποφύγουν τίποτε από όσα είναι δυνατόν να πάθη ή
να πληρώση άνθρωπος. Εάν όμως κανείς κακοποιούμενος δεν ημπορή να το
δηλώση, όστις πληροφορηθή από τους ελευθέρους ας το αναγγείλη εις
τους άρχοντας, άλλως ας θεωρήται κακός και ας είναι υπόδικος βλάβης,
εις τον θέλοντα. Εάν δε καταγγείλη το πράγμα δούλος, ας ελευθερωθή,
και, εάν μεν είναι δούλος των κακοποιούντων ή των κακοποιουμένων, ας
ελευθερωθή από την εξουσίαν, εάν δε κανενός άλλου πολίτου, ας
καταβάλη εις την θέσιν του το αντίτιμον το δημόσιον, οι δε άρχοντες
ας φροντίσουν να μην αδικήση κανείς τον τοιούτον, εκδικούμενος αυτόν
διά την καταγγελίαν.
Δι' όσας βλάβας προξενεί ο είς εις τον άλλον με φάρμακα, τα μεν
θανάσιμα από αυτά εξετάσθησαν λεπτομερώς, διά δε τας άλλας βλάβας,
δηλαδή είτε βλάπτει κανείς με ποτά ή με φαγητά ή με αλοιφάς εκουσίως
και εκ προμελέτης, από αυτά ακόμη τίποτε δεν ελέχθη. Δηλαδή δύο ειδών
φαρμακώματα υπάρχουν εις το ανθρώπινον γένος, των οποίων είναι
δύσκολος η διασάφησις. Διότι αυτό, το οποίον είπαμεν τόρα σαφώς,
είναι φυσική βλάβη του σώματος με άλλο σώμα. Υπάρχει όμως και έν
άλλο, το οποίον καταπείθει με μαγείας και διαβάσματα και με κάποια
γοητεύματα, καθώς λέγονται, άλλους μεν ότι οι τολμώντες να τους
βλάψουν έχουν αυτήν την δύναμιν, άλλους δε ότι περισσότερον από κάθε
άλλον βλάπτονται από αυτούς, διότι έχουν την δύναμιν να τους
μαγεύουν. Αυτά λοιπόν και όλα τα παρόμοια ούτε εύκολον είναι να
γνωρίζη κανείς πως εδόθησαν εκ φύσεως, ούτε εάν το γνωρίση, είναι
εύκολον να καταπείση άλλους. Ούτε είναι πρέπον να προσπαθήση κανείς
να μεταπείση τας ψυχάς των ανθρώπων, οι οποίοι είναι προκατειλημμένοι
μεταξύ των δι' αυτά, αν τύχη να ιδούν κηρίνας απομιμήσεις είτε εις
τας θύρας είτε εις το σταυροδρόμι είτε εις τα μνήματα των γονέων των,
και να τους παρακινήση να περιφρονούν όλα αυτά χωρίς να έχουν σαφή
ιδέαν δι' αυτά.
Η Σειρά των Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, των Εκδόσεων Φέξη, υπήρξεν
ένας σταθμός στα ελληνικά χρονικά. Για πρώτη φορά προσφερόταν
συστηματικά στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, η αρχαία ελληνική σκέψη
(Ιστορία, φιλοσοφία, ποίηση, δράμα, δικανικός και πολιτικός λόγος) σε
δημιουργικές μεταφορές της, από τους άριστους μεταφραστές του τόπου,
στην πιο σύγχρονη μορφή που πήρε εξελισσόμενο το γλωσσικό της όργανο.
Ο Όμηρος, οι Τραγικοί κι ο Αριστοφάνης, ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης, ο
Πλάτων, ο Ξενοφών, ο Αριστοτέλης, ο Θεόκριτος, ο Θεόφραστος, ο
Επίκτητος, ο Πλούταρχος, ο Λουκιανός κλπ. προσφέρονται και σήμερα,
στις κλασικές πια μεταφράσεις των Πολυλά, Ραγκαβή, Μωραϊτίδη,
Κονδυλάκη, Ποριώτη, Γρυπάρη, Τανάγρα, Πολέμη, Καμπάνη, Καζαντζάκη,
Βάρναλη, Αυγέρη, Βουτιερίδη, Ζερβού, Φιλαδελφέως, Τσοκόπουλου,
Σιγούρου, Κ. Χρηστομάνου κλπ, σε μια σύγχρονη σειρά εκδόσεων βιβλίου
τσέπης, πράγμα που επίσης γίνεται για πρώτη φορά, συστηματικά, στην
Ελλάδα.
Νόμοι και Επινομίς Το πιο ώριμο από τα έργα του Πλάτωνος, σε δώδεκα
βιβλία. Ο διάλογος, στον οποίο δεν παρουσιάζεται πια, διδάσκοντας ή
ελέγχοντας, ο Σωκράτης, μα κάποιος ανώνυμος Αθηναίος, δηλαδή ο
Πλάτων, διεξάγεται κατά το διάστημα μιας πορείας από την Κνωσσό ως το
άντρο του Διός: μιας ημέρας. Στον διάλογο παίρνουνε μέρος ο
Λακεδαιμόνιος Μέγιλος, και ο Κρητικός Κλεινίας, που εκπροσωπούν τα
δύο περιφημότερα αρχαία πολιτεύματα, το μινωικό και το σπαρτιατικό.
Εδώ δε θα συναντήσουμε περιγραφές χαρακτήρων και επεισόδια, κάθε
συζητητής παρουσιάζεται απλά σαν εκπρόσωπος μιας ωρισμένης θεωρίας,
για να διατυπωθή τελικά η ώριμη φιλοσοφική αντίληψη του Πλάτωνος σε
πολιτικό σύστημα, επιδεχτικό εφαρμογής. Η «Επινομίς», αποτελώντας
συνέχεια των «Νόμων» είναι ταυτόχρονα και μια επεξήγησή τους συχνά.
Μεταφραστής ο Κ. Ζάμπας. Τόμοι τέσσερις.
ΤΙΜΗ ΤΟΜΟΥ ΔΡΑΧΜΕΣ 10
1) Το θέμα τούτο συζητείται ευρύτατα εις τον «Πολιτικόν».
2) Τοιαύτη περίπου και η νεωτέρα θεωρία του Λαπλάς περί σχηματισμού
των ουρανίων σωμάτων.
3) Ησίοδος Έργ. 300 — 304.
4) Οδυσσείας τ 43.
5) Ιδέ «Επινομίδα».
6) Τους τοιούτους ανθρώπους χαρακτηρίζει συνήθως η υγεία της
καρδίας και σωματική ευρωστία.
7) Νόμος του Σόλωνος· ιδέ και σελ. 60.