_FOP, TYS._
FOP. Nou Tysje hy is weg, pas nu den ham te villen.
TYS. Ik zel ’er eerst ’t zwoort eens met ’er haast afschillen.
FOP. Nou repje wat; het hoeft zoo net niet kameraad.
TYS. Maar al te haastig, broer, is al zyn leeven quaad.
’k Moet maaken dat hy in ’t oog lykt heel te weezen.
Maar zo de vent het wist wy mochten zeker vreezen.
FOP. Maak zo veel praats maar niet, en repje, malle gek.
TYS. Nou blyft ’er niets als ’t been, en ’t zwoort; wy hebben ’t spek.
FOP. De drommel ’k hoor daar volk! waar zullen we ’t nou laaten?
TYS. Wel steek het in je zak. FOP. Neen, neen, wat meug je praaten,
’t Is veel te groot. Ik brui ’t zo lang in deeze kist.
Hoe zel hy vloeken als de vent den ham strak mist.