_GRIET, FILIPYN._
GRIET. Wel kaerel is dat raazen?
Je zoudt een eerlyk mensch op die manier verbaazen.
FI. Een eerlyk mensch? GRIET. Wel ja, ’k ben eerlyk.
FI. ’t Heeft geen schyn!
Zo’n mooije meid zou in een herberg eerlyk zijn!
GRIET. Myn goeije vlasbaard, wel wat of je al uit zult stooten,
Wel kei’ren dat’s een biest! ’t ken loopen op twie pooten.
Beslab je bef maar niet. ’k Ben jou licht goed genoeg.
FI. Heb jy wel ooit gezien twie biesten voor één ploeg?
GRIET. Hoe zo? FI. Ik ben verliefd, en zo wy t’zamen trouwen,
Zei jy ’t, al zie je scheel, met veel vermaaks aanschouwen.
GRIET. Al weer wat nieuws, wel wis, wy zyn terstond gereed.
Een mosterdhaaler, een lakkei, een kaale neet
Praat mê van trouwen. Wel! men zou zyn reuzel scheuren!
Wie of verlieven zou op zo’n hansop met kleuren?
FI. Geen mensch dat weet ik wel: want daarom vraag ik ’t jou,
Op hoop dat jy nog zoo barmhartig weezen zou.
GRIET. ’k Wil uit barmhartigheid die liefde wel verjaagen,
Door hulp van onzen knecht, al was ’t met knuppelslagen.
FI. Ik dankje meisje voor je gunst, je bent te plat:
Vind ik een spyker jy vindt altyd weêr een gat.
GRIET. Ik heb geen tyd om meer te luist’ren naar je snappen.
Wat is er van je dienst? FI. Je moet vooreerst eens tappen,
Of scheppen, zo je wilt, een glaasje brandewyn;
Het moet geen kooren, maar oprecht konjakke zyn.