Weg, weg, je peetje,
Dat ’s maar een ouwe vrouw.
Myn lief, dat weetje,
Die houdt niet van de trouw;
Maer dat ik ’er iens sprak,
Ik wist ’er mit gemak,
Wel aartig te bepraeten,
Ik wed ze zou wel strak,
’An my jou laeten.
VETLASOEPE _geeft hen elk een roemer wyn en zingt_.
Ha monsieur poere,
Dat hebje wel begyn
’Um zelze loeren.
Daar ’s elk un roemre wyn.
Keef nou de meid ’un zoen.
Ze zel ’t um laaten doen;
Ze kan zo snoeprik kyken:
De meid is vry meer groen,
Als ’um wel lyken.
_De BOERIN gedronken hebbende zingt._
Wel eêle baesje,
De wyn is goed van smaak,
Daer is je glaasje,
Je bint een raere snaek.
Maer puntelikke Gaais,
Heb jy ’et hart ’eraais,
Dat jy begint te zoenen.
Dan zel ik jou je vlaais
Gien kleintje boenen.
_Terwyl de Boer haar zoent, zingt VETLASOEPE._
Couragie een reisje.
Zo vatze by de kop,
De zoete meisje,
Ze zei zo hart niet klop:
Hoe datjer meer kan zoen;
Hoe datze ’t meer wil doen,
Maar maak haar niet kapotte;
Dan kan ze jou niet boen,
Dat zou niet hotten.