_KAMACHO, LEONTIUS, QUITERIA, bruiloftsvolk en dansers, de koks brengen
alles ondertussen aan._
KAMACHO. Zaeg op, en dangs eraais ter eere van men bruid.
_Hier moet gedanst worden._
LEONTIUS, _tegen Kamacho_.
Wat dunkt u? KAM. Wonger wel, die dangsers haelen uit,
’k Ken ook een beetje, datje ’t zag je zou et pryzen.
LEONT. Gy bruîgom! KAM. Zaeg eens op; een van de nieuwste wyzen.
_Hy danst._
Wat zegje bruidje lief, ée? ’t meisje is wat beschaamd.
Nou dans iens mitme. QUIT. Neen.
KAM. Waerom niet? QUIT. Het betaamt
My niet. KAM. Als wy ’etrouwd zyn, dan zelje ummers willen?
Dat zin nog bientjes, heé! kyk, kyk iens hoe ze drillen,
Daer zittenze nog in; wat bliefje... Treza jans,
Zing nou iens op: hiel mooij, gien ydeljaens of frans.
_De boerin zingt._
KAM. Wat zegje bruidje lief, wat dunkje van het zingen?
Kom gimme nou een zoen; ik kan me niet bedwingen...
Wat zo myn slokkertje! Kom droogers, in ’et rongd
De maeisjes iens ’ezoend. Wat zo dat is ’ezongd.
LEONT. Waar blyft de heer Pastoor? KAM. Dat ken ik niet bedenken.
LEONT. Daar is hy. KAM. Ha, dat’s goed! ik moet hem eens beschenken.