Hoewel de burchtheer Lambert von Fürstenberg een levenslustig en
genotzuchtig ridder was, zoo toch was hij zijn zachtzinnige gemalin
Wiltrud, die van het geslacht der Florsheimers afstamde, zeer
genegen, vooral nadat deze hem een zoontje geschonken had. Op een
dag echter heeft het ongeluk zijn intrede in het kasteel gedaan in
de gedaante van een jonkvrouw, Luckharde genaamd. Zij was de eenige,
plotseling wees geworden, dochter uit een geslacht, waarmee de
Fürstenbergers sedert oudsher bevriend geweest waren, een
ontluikende vrouwelijke schoonheid, die niettegenstaande haar
achttien lentes reeds een statig meisje en een verleidelijke
schoonheid voor de mannen was.
De zachtzinnige burchtvrouw meende argeloos, dat Luckharde, die zij
vol liefde in haar kring opgenomen had, haar, die sedert de geboorte
van haar knaapje ziekelijk was, bij de huiselijke bezigheden gaarne
behulpzaam zou zijn en zusterlijke liefde met wederliefde vergelden
zou. Maar Luckharde's geest hield zich meer bezig met beuzelarijen
en vermaak, dan met huiselijkheid en vrouwelijke bezigheden. Hoe
meer de maanden verstreken en haar verderfelijke schoonheid zich
gelijk een donkere roos ontwikkelde, des te meer gelukte het haar,
het hartstochtelijke hart van den burchtheer voor zich te winnen.
Onmerkbaar, doch geleidelijk kwam de ridder steeds meer onder de
betoovering van de schoone vrouw, totdat de dag aanbrak, waarop
vrouw Venus hen geheel in haar macht had.
Wiltruds oogen waren niet blind voor de goddelooze handelingen van
den trouweloozen echtgenoot; maar door haar langdurige ziekte vond
zij niet de kracht, de zonde met vlammend zwaard te bestrijden.
Intusschen kwam door de heerschzucht en het verterende vuur der
liefde het duivelsche plan in Luckharde's hoofd tot rijpheid, om de
gemalin van den heer Lambert uit den weg te ruimen. Op een nacht
sloop de zondige vrouw in de kamer der burchtvrouw, naderde gelijk
een kat de legerstede der sluimerende en verstikte de benijde
Wiltrud, die te laat en zonder resultaat zwijgend weerstand bood,
koelbloedig met haar kussen.
De droefheid over de meesteres, die volgens iedereen aan een
gebroken hart gestorven was, was vooral onder het dienstpersoneel
van den graaf zeer groot, doch bij hem zelf uiterst gering. In de
armen van de zwartgelokte minnares vergat de heer Lambert spoedig
zijn gemalin, en reeds na eenige weken nam Luckharde de plaats van
de overleden burchtgravin in. Het knaapje, dat Wiltrud den ontrouwen
echtgenoot nagelaten had, was de tweede vrouw tot ergernis. Zij wees
den door genot willoos geworden Fürstenberg op de kinderen, die zij
hem hoopte te schenken en zette het door, dat de eerstgeboren,
natuurlijke zoon van den ridder in een afgelegen kamertje van den
burcht aan de zorg van een brommige oude vrouw toevertrouwd werd.
Op een nacht, toen de oude plotseling ontwaakte, zag ze, dat zich
een vrouwengedaante in een wit golvend kleed over het bedje van het
knaapje, dat naast haar sliep, vol zorg boog en hem zegende. De oude
heeft toen een kruis gemaakt en tot de veertien beschermheiligen
gebeden. In alle vroegte, met de kenteekenen van den doorgestanen
angst op haar gelaat, is zij naar de burchtvrouw gesneld, en heeft
haar met bevende lippen de gebeurtenis verhaald. Lachend heeft de
lichtzinnige Luckharde het ongeloofelijke sprookje aangehoord, maar
is toen op eens nadenkend en ernstig geworden. Zij heeft de
oude vrouw bevolen zich den eerstkomenden nacht een legerstede bij
het andere dienstpersoneel te bereiden, het kind echter in de
torenkamer te laten. In haar met schuld bevlekte ziel was de
veronderstelling opgekomen, die daarop als lood drukte, dat deze
nachtelijke geest wellicht Wiltrud in eigen persoon kon zijn, die
men bij vergissing voor dood gehouden had.
Zonder angst of gewetenswroeging bereidde ze zich tegen het
aanbreken der duisternis een legerstede in de torenkamer. Een
moorddadigen dolk hield haar rechterhand omklemd, en vastberaden zag
de zondares den nacht tegemoet. En wederom vertoonde zich tegen
middernacht de vrouwengestalte in het witte golvende gewaad, die de
legerstede van den sluimerenden jongen naderde, hem verzorgde, kuste
en zegende.
Terwijl Luckharde met starende oogen, bewegingloos bleef liggen,
werd de nachtelijke verschijning steeds grooter, tot in het
oneindige. Al dichter boog ze zich tot de liggende over, en het
doodsbleeke gelaat van Wiltrud staarde met levenlooze verwijtende
oogen de zondige vrouw aan. Het scheen deze, alsof een overhangende
rots op haar hijgende borst nederstortte om haar te verstikken. Met
een laatste krachtsinspanning gaf zij de verschijning een steek met
haar dolk; maar het was, alsof het wapen een nevelachtig omhulsel
doorboorde, en Luckharde bespeurde met steeds toenemend afgrijzen,
dat de wezenlooze gedaante de geest van de vermoorde burchtvrouw
was.
Geheel verpletterd door het besef van haar begane schuld, hoorde zij
een stem, die uit een andere wereld scheen te komen, haar toeroepen:
"Doe boete, doe boete!"
Den volgenden morgen wachtte de heer Lambert tevergeefs op zijn
gemalin. In plaats van haar, vond hij een reep perkamentpapier,
waarop Luckharde hem in berouwvolle woorden beleed, hoe zij zich in
toomeloozen hartstocht aan zijn eerste vrouw vergrepen had, en hoe
haar de geest van de overledene dezen nacht verschenen was, om haar
aan den omvang van haar zonde te herinneren. De rest harer dagen
wilde zij haar schuld in een klooster boeten. Zij verzocht haar
vroegeren minnaar hetzelfde te doen.
De heer Lambert von Fürstenberg werd door deze mededeeling diep
getroffen. Ook hij kwam tot inkeer, vertrouwde het slot en kind aan
de zorg van den jongeren broeder toe en trok zich, tot aan het einde
van zijn dagen, als kluizenaar in de eenzaamheid terug.