I TAKE the liberty to lay before you the figure and description of a
new-discovered species of the snipe or tringa kind, which was lately
shot at Sowerby-bridge in Yorkshire, and sent to me by Mr. Florist of
Worley-clough, near Hallifax in the same county. If the account, that
follows, shall be thought by you deserving to be communicated to the
Royal Society, the real bird, which I have preserved dry, shall be
produced at the same time.
This bird is like in shape to most others of the tringa or snipe kind.
Its size is better shewn by the figure lying before you (_See_ TAB.
VI.), than by the dried bird, which is much shrunk since the drawing of
it was made. I chuse, by way of distinction, to name it the coot-footed
tringa, as it differs from other birds of that genus no otherwise, than
in having its toes webbed in the same particular manner as the fulica,
or our bald-coot. One of its feet is shewn in the plate, magnified a
little, to make it the better understood, in what manner the webs or
membranes spreading on both sides of the toes are scalloped or indented
at each of the toe-joints. These scallopings are finely pectinated on
their outer edges, as the enlarged figure expresses. The hinder toe is
small, and finely pectinated on the under side. The bill is black, and
channelled on both sides of the upper mandible; in which channels the
nostrils are placed near the forehead: it is compressed somewhat like a
duck’s bill, and ridged along its upper part, as a figure of the head
in the corner of the plate may shew. The lower head, figured with it,
is intended to shew the bill (which is very narrow) of another species
of coot-footed tringa, brought from North America, and described and
figured in my Natural History of Birds, _&c._ plate 46. The eyes are
placed farther backward from the bill than in many other sorts of
birds; in which the wisdom of Providence is remarkable: for birds of
this genus commonly feeding in soft muddy ground on the banks of rivers
or the sea, have occasion to thrust their bills deep into the shores,
to extract worms and insects; and their eyes would be in danger, were
they placed more forward. The fore part of the head, the neck, breast,
belly, thighs, covert-feathers withinside the wings and under the tail,
are white: the top and hinder part of the head is black. The lower part
of the neck behind, and the back, are of a blueish ash or slate-colour,
with a mixture of blackish or dusky: the upper sides of the wings and
tail are of a blackish or dusky colour: the tips of the covert of the
wings are white; the tips of the middlemost or shortest of the quills
are also white, and form white transverse bars across the wings. Two or
three of the middle quills are wholly white, and all of them have their
inner webs white toward their bottoms. It hath twelve feathers in the
tail; the outermost of which, on each side, is edged with white. The
covert-feathers on the rump, or upper side of the tail, are dusky and
white. The legs are bare of feathers above the knees (as they are in
most birds, who wade in shallow waters), and of an ash-colour.
I believe no discovery of this bird has been made till now: and it is
very probable there are many more species of birds in this island, that
have hitherto escaped the notice of curious inquirers. Mr. Ray, in a
book by him published, London, 1674. called, A Collection of English
Words, _&c._ with a Catalogue of English Birds and Fishes, _&c._ after
naming the coot in his catalogue of birds, p. 92. says, “Mr. Johnson of
Brigna, near Grota-bridge in Yorkshire, shewed me a bird of the coot
kind, scallop-toed, not much bigger than a black-bird.” As so little is
said by Mr. Ray, one can hardly determine any thing concerning the bird
he mentions: and ’tis plain he thought this note scarce worth notice,
as he hath not preserved it in the Ornithology since by him published.
Nor can I believe it was the bird now before us; for he says it was not
much bigger than a black-bird; which implies, that it was something
bigger. And, on reading his description of the black-bird, I find he
makes it to weigh four ounces; consequently it is four times the weight
of the bird above described by me: for my obliging friend, Mr. Florist,
who sent me this bird, says in his letter, that, when newly killed, it
weighed one ounce. Therefore I am inclined to think, that the bird Mr.
Ray has so slightly mentioned, is a bird not as yet fully discovered. I
am, Reverend Sir,
Your most humble Servant,
Geo. Edwards.
College of Physicians, Lond. May the 3d, 1757.
XXXII. _Observationes de Corallinis, iisque insidentibus Polypis,
aliisque Animalculis Marinis: Quas Regiæ Societati Londinensi offert_
Job Baster, _Med. Doct. Acad. Cæsar. Reg. Societ. Lond. & Scient.
Holland. Socius._
[Read May 19, 1757.]
DOMICILIUM meum mari propinquum[141] occasionem præbet, in nondum
satis cognitam quorundam animalium, in mare degentium, generationem
et œconomiam inquirendi. Quæ observavi Regiæ Societati temporis
successu offerre animus est; sed in hac prima dissertatione tantum
observationes quasdam de corallinis, iisque insidentibus polypis, et
aliis animalculis marinis, exhibere in animum induxi.
Paucis abhinc annis, inter doctos viros dissensio fuit, utrum corallia,
corallinæ, et kerato-phyta veræ essent plantæ, quæ crescunt, et
vegetant, in quibus insecta marina nidificant; an vero horum ipsorum
essent opus et fabrica. Multi et sagacissimi historiæ naturalis
scrutatores ultimam complexi sunt sententiam; sed nemini contradicere
studens, simpliciter tantum et fideliter illa referam, quæ variis
temporibus in corallinis observavi, et quæ lectorem benevolum, ut
spero, convincent, corallinas non magis a polypis fabrefieri, quam
diversa fungorum genera ab illis fabricantur animalculis, quibus,
æstivo tempore, quasi repleta inveniuntur.
Dura corallia, quæ recenter ex mari extracta, et in rotundum
animalculis obsita reperiebantur, primam ansam dedere suspicandi, hæc
ab illis esse fabrefacta.
Cum omnia juniora conchylia tenerrimæ et viscosæ substantiæ
reperiantur, ex analogia conclusum fuit, parva et tenera animalcula,
quæ coralliis insident, æque hæc fabricare potuisse, ac illa durissimas
suas conchas et buccina. Sed in historia naturali non tuto ex analogia
licet concludere.
Verun quidem est, quod recens natum conchylium tam tenerum est,
quam parvus ille corallio insidens polypus; sed tunc concha ejus
vel buccinum etiam erit tenerrimum, et quo magis in eo contentum
crescit animal, eo major, durior et firmior fit concha: et interior
conchæ superficies semper est lævissima et glaberrima, ne tenerrimum
animalculi corpus aliquo modo lædi posset, ut in ostreis, mytulis,
solenibus, et quibuscunque conchis et buccinis, hoc videre est.
Sed an hoc in coralliis invenitur? Nunquam polypi in ipsa coralliorum
substantiâ habitant, sed semper intra hanc et circumdatam corticem.
Cavitates, quas in coralliis invenies, non glabræ aut læves sunt, sed
asperæ et acutæ. Parvus corallii ramulus nec tener est nec mollis, sed
æque durus habita magnitudinis proportione ac maximum: nec minores illi
insident polypi quam ramis majoribus.
Cum vero hic, in Zelandia, necdum ulla dura corallia recenter ex mare
extracta explorare licuit, me tantum ad corallinas determinare debui,
ubique sere prope littora reperiundas, et quibus simillimi, qui
coralliis, insident polypi.
Animadvertam tantum mihi videri, animalcula, quæ summas coralliorum
extremitates inhabitant, et Nobilissimo Marsiglio flores visa sunt, ad
genus etiam polyporum referri debere, et in his extremitatibus non nata
esse, sed irrepsisse, dum illas vacuas et domicilio aptas invenerint:
eodem certe modo, quo cancelli, quos _Bernard l’hermite_ vocant Galli,
vacua irreptant buccina. Et hi cancelli, ut observant piscatores, non
casu aut temerarie id faciunt, sed quasi ex consulto. Si sex vel septem
cancelli vivi prudenter ex suis buccinis extrahantur, et hæc inter se
permixta iis iterum exhibeantur, quisque cancellus in proprium suum,
nunquam in alterius buccinum irrepit, et hoc ablatum undique quæritat,
quod jucundum visu est.
Necesse mihi fuit quasdam sed paucas corallinarum et polyporum figuras
addere: si vero quis plura desideret, elaboratum opus sagacissimi
Domini Ellis adeat, in quo quamplurimas et accuratissimas corallinarum
et polyporum delineationes inveniet[142].
_De Plantis Marinis generatim._
Plantæ marinæ a terrestribus in plurimis differunt, nam hæ in raro aëre
excrescentes, nutrimentum suum radicum ope, in terra proserpentium,
hauriunt: du millæ plerumque nec radices nec folia habent, sed ex
trunco et ramis consistunt. Illa plantæ marinæ pars, qua substantiæ,
cui increscit, adhæret, radicis nomen non meretur, nisi quatenus
plantam uni semper loco tenet adfixam: sed quod primarium radicis munus
est, nutrimentum ei non adfert: ipsa planta per truncum et ramos ex
medio, cui semper immersa est, incrementum suum acquirit. Neque maris
sundus radicibus recipiendis aptus esset, nam plerumque inconstans et
volubile sabulum est, quod continuo fluctuum motu de loco in locum
dimovetur, ita ut uno temporis momento radices nudæ, altero sub arena
forent sepultae.
Sed quamdiu vera vegetatio marinarum erit ignota, non bene explicari
poterit, quare corallia et kerato-phyta, licet ab imo ad summum
undique animalculorum cellulis obsessa, læte tamen crescant, ut hoc
in plurimis, non tamen in omnibus, observare est. Nam Nobilissimus
Marsigli kerato-phyta invenit, quæ nulla cortice, aut quæ uno loco
cortice erant obducta, altero non: et corticem hanc non nisi polyporum
cellulas fuisse clare ex ejus verbis patet[143].
At rogare mihi liceat, an vera vegetatio plantarum terrestrium, quæ
semper nobis ante oculos sunt, bene cognita et perspecta sit? an quidem
novimus, quæ vera sit radicum functio, et quomodo hanc exerceant?
Nonne plurimæ inveniuntur plantæ, quæ paucissimis instructæ radicibus
in altum crescunt, maxime ergo foliorum ope, quæ succos nutritios ex
vaporibus in aëre natantibus hauriunt, plantam alunt, et sic radicum
defectum supplent. Sed liceat mihi, accuratissimi Bonneti verba
adferre; “Plantæ, dicit hic sagacissimus naturæ scrutator, semper sunt
sugentes, et in statu suctionis, interdiu radicum ope nutriuntur, noctu
foliorum[144]. Sed optandum est[145], quod arte quadam exacte posset
determinari, et tunc inter se comparari hanc nutrimenti copiam, quam
plantæ radicum ope acquirunt, cum illâ, quæ folia adferunt. Examen hoc
forsan nos doceret, quod _Aër_ non minus quam _Terra_ ad plantarum
nutritionem et incrementum contribuat.”
Si ergo medium tam rarum et tenue, ut aër (ut ex Celⁱ. Halæi et Boneti
experimentis certum est) tantum ad plantarum nutritionem adferat,
mirum non est, quod nunquam quiescens et quam maxime heterogenea
aqua maris plantas marinas, licet expansis radicibus destitutas, ad
tantam magnitudinem, altitudinem et duritiem faciat excrescere. Sed
nonne similiter crescunt plurima fungorum genera? Quas radices habent
quercubus aliisque lignis increscentes agarici? Quas phallus, elvela,
et plura, quæ in _Methodo suo fungorum_ describit _J. G. Gledisch_.
Hæc de plantis marinis præmittere volui, ut evincam corallinas, licet
radicibus careant, crescere, vegetare, et plantas esse posse, ut aliæ
terrestres et fungi, quæ similiter aut minimas habent radices, aut
plane iis destituuntur.
Cætera, quæ de vegetatione, floribus et seminibus plantarum marinarim
observavi, alio tempore indicabo.
_De Corallinis._
Corallinæ omnes habent proprietates, quas in genere de plantis marinis
indicavimus: Sed præterea, quod præcipuum est hujus dissertationis
propositum, omni fere corallinæ, si rami ejus ad justam magnitudinem et
firmitatem creverint, tam hyeme quam ætate, animalcula insident, quæ
a multitudine brachiorum, et similitudine, quam cum polypis, in aqua
fossarum dulci, reperiundis, habent, etiam polypi vocantur.
Si quis corallinæ plantam, eique insidentes polypos, rite examinare
studet, non incipiat parvam tenuis ramuli partem in vitro concavo
jacentem microscopio inspicere; sed totam corallinæ plantam recenter ex
mare extractam in vitrum pellucidum, aqua marina repletum, prudenter
inserat: aut talem plantam orbi porcellano concavo in fundo coloris
profunde cærulei imponat, et addita sufficiente aquæ marinæ pellucidæ
quantitate, ejus ramos prudenter expandat; tunc post quadrantis horæ
quietem, illos lente amplificante intueatur, et sic distinctissime
in hac unica planta polypos diversi generis, et plerumque mira alia
videbit insecta; quæ microscopio dein ad libitum ulterius examinari
possunt.
Corallinæ, quæ [146]capillares et filamentosos habent ramulos, aut quæ
[147]juniores et tenuiores adhuc sunt, ut
Quae navibus post longum iter;
Aut quæ doliis istis coniformibus, quæ ad littora vel fluminum
majorum exitum in mare ad nautarum securitatem ponuntur; Aut januis
emissariorum aquæ marinæ in his regionibus, accreverint, raro vel
nunquam habent polypos.
Sed si eadem corallinæ species jam ad sufficientem magnitudinem et
firmitatem, et præsertim supra ostrea, saxa, silices, aliaque in fundo
maris quiete jacentia corpora, increverit, polypis scatet. Perspicaci
suo judicio decidat lector B.
An hoc efficitur, quia polyporum semen, ova, vel nata progenies
gravitate sua fundum petat?
Vel quia animalculis his perpetuus navium aut doliorum motus obstet,
ut hæc non satis tuta credant, et ideo in fundo maris semper immota
eligant corpora, quibus ovula sua confidant?
Vel quia pix et colophonia, quibus naves, dolia, et emissariorum januæ
illuminuntur, corallinis, quæ illis increscunt, noxiam vel polypis
ingratam qualitatem communicent? Hoc saltem semper obvenit, me numquam
tot polypos invenisse in corallinis, quas a navibus, doliis aut
emissariorum januis abraseram, quam in illis, quæ ostreis, mytulis et
silicibus in fundo maris erant innatæ.
Hoc _primum_ mihi _argumentum_ est, corallinas a polypis non formatas
esse; nam tunc plantæ juniores et minores æque suos haberent polypos,
ac maximæ.
_Secundum argumentum_, quod polypi vel casu vel instinctu quodam sese
corallinis affigant, sed veram plantæ partem non constituant, est,
quod polypi non omnes majoris plantæ ramos æqualiter obsident; hic
ramus vel hujus rami tantum pars polypis obsessa erit quam plurimis,
altera nullis. Corallinam habeo, [148]cujus truncum plurimi inhabitant
polypi, dum nullos in ramulis poteram detegere, licet armato oculo. Et
sic algæ[149] vel quercui sic dictæ marinæ sæpius corallinæ increscunt,
in quibus nunquam polypos inveni. Hoc fieri non deberet, si corallinæ
polyporum essent opus. Omnes corallinæ semper suos deberent habere, et
ramis suis æqualiter et proportionaliter insidentes polypos; et nunquam
sine his essent reperiundæ, ut tamen sæpius sit. Cel. Jussieu[150]
quasi mirabundus dicit, se semel alcyonium et spongiam ramosam sine
polypis invenisse, licet recenter a rupe essent abstractæ.
_Tertium argumentum_ erit, quod fere semper una eademque[151] corallinæ
planta diversi generis alat polypis: in una eademque[152] corallinæ
tubulariæ planta quinque diversas polyporum species inveni[153].
Liceat jam mihi rogare, quibusnam horum quinque hæc corallina ortum
suum debeat? Certe non primæ aut secundæ, ut videtur, magnitudinis, nam
hi summis tantum insident corallinæ extremitatibus, et microscopium
clare ostendit locum, ubi corpus polypi minus pellucidum et superficiei
rudioris glabræ huic corallinæ adhæret. Nec fabricavit corallinam
tertia species, quæ extrema corporis parte, quasi caudâ, corallinæ est
affixa: et minus adhuc quarta, nam clare videre est, horum cellulas
corallinæ circumdatas, ut examen apum arboris ramum circumcludit: et
si hæ polyporum cellulæ non nimis densæ sunt, ipsius corallinæ color
translucet.
Si hæ quatuor polyporum species hanc corallinam non fabricaverint, non
fecit certe quinta. [154]Mirabilissima et minima hæc animalcula ad genus
polyporum certe pertinent, et omnibus fere corallinis, algis, aliisque
plantis marinis incredibili sæpe insident copia. Jucundissimum est
videre, quomodo se expandunt, et mox mira agilitate, capta prædâ, se
subito contrahunt, quod bis vel ter in minuto horæ repetunt.
Æque jam, ut in una eademque corallinæ planta diversos invenis
polypos, sic in diversis corallinæ speciebus videbis similes et eosdem
polypos:[155] quod etiam illi obstat sententiæ corallinas polyporom
esse opus aut fabricam. Polypi dum operantur, ut cætera animalia,
instinctu innato operantur: ergo, una eademque polyporum species
semper easdem fubricaret corallinas: sic semper similes et uniformes
apes faciunt favos, vespæ nidos, araneæ tela. Hic vero contrarium
eveniret; iidem polypi uno tempore hanc, alio tempore illam fabricarent
corallinam: quod rationi contrarium est, et mihi _quartum argumentum_.
Sed hoc verum est, quod eadem polyporum species non diversas
corallinas, sed in diversis corallinis easdem et uniformes semper sibi
construant cellulas.
_Quinto_, si corallinæ a polypis essent fabrefactæ, nunquam polypi
et eorum cellulæ etiam vivis animalibus, aliisque corporibus, essent
adfixæ. Polypos inveni in ostreorum[156] conchis, cancri[157]
arachnoideæ pedibus, animali[158], quod emissariorum januis et navibus
quietis sæpius adhæret et anus (_aars-gat_) vocatur, et aliis plurimis,
sine minimo corallinæ vestigio. Et animalia illa, quæ piscatores
nostri[159] _klap-konten_ vocant, et majorum polyporum species esse
videntur, nunquam teneris insident corallinis, sed semper hæc supra
ostreorum conchas et lapides inveni, et quamvis illorum progressum ipse
non viderim, tamen de loco in locum sese transmovisse, expertus sum.
_Sexto_: Hæ corallinæ non solum polypis, sed cochleis, buccinis[160]
aliisque plurimis insectis marinis conveniunt, ut illis ova vel
progeniem confidant. Hoc præcipue mensibus Februario et Martio videre
est: accepi tunc diversas corallinas diversis cochleis et buccinis
plenas, et sæpe inter hæc quosdam cancellos ova sua jamjam excludentes.
Mater cochlea ovula sua supra vel juxta corallinas deposuit; pulli
exclusi contra has ascenderunt, ne illis innixi fluctuum motu
eluerentur, vel ut adversus hostes suos tuto se absconderent.
Quantum omnibus animalibus divina prospexerit prudentia, animus
nunquam satis assequi quacunque industria potest. _Deus_, ut jam
animadvertit Rex[161] Psalmista, _plantavit arbores cedros Libani, ubi
aviculæ nidificent, et abietes domicilia ciconiæ: Montes excelsissimos
rupicaprarum, petras murium montanorum perfugium_. Sic corallinæ
domicilia et perfugium sunt polypis aliisque minoribus insectis
marinis. Et præsertim hoc censeo, quia tempore hyemali, mensibus
Decembri et Januario, corallinarum ramos plurimis vesiculis, operculo
vel valvula tectis, obsessos inveni: quare has vesiculas habeo pro ovis
ab aliis insectis his corallinis impositis.
Omnes, qui nunquam satis laudanda incomparabilis +REAUMURII+ scripta
legerunt, sciunt, quam miris et differentibus modis insecta quædam
sua ova opponunt, vel in [162]gyrum, vel in [163]lineam spiralem, vel
[164]singula ova a filis libere in aere pendentia, vel, ut hic fere
casus est, per[165]paria lignosæ substantiæ ramorum imposita. Quam
mira quam varia est etiam ipsorum [166]ovorum figura! Culicum[167]
autem ova, quoad externam figuram, quam maxime his corallinæ vesiculis
similia sunt.
Omnia vero insectorum ova inter se et cum his vesiculis in eo
conveniunt, quod[168] operculum vel valvulum habent eo in loco, ubi
eruca vel vermis exitum invenire debet; permittente quidem hac valvulâ
exitum extrorsum, omnem vero introitum aëris vel aquæ prorsus negante.
Sed præter hanc cum aliorum insectorum ovis convenientiam, ipsæ
vesiculæ mihi vera ova videntur, quia recenter ex mare extractæ erant
perspicuæ, in spiritu frumenti vero statim fiebant opacæ, albæ, cum
puncto flavo[169]. Secundo, quia hyeme plures vesiculæ in corallinis
reperiuntur, perpaucæ vero æstate; nam tum illorum pulli exclusi sunt,
et corallinæ cochleis parvis, forsan ex his ovis progenitis, magis sunt
obsessæ.
Nam hæ vesiculæ mihi ipsorum polyporum ova esse non videntur, licet
sæpius [170]polypos in illis invenire contigit: et ideo crederem hos
polypos in vesiculis repertos, quoniam licet adulti tamen vesiculis
multo minores sint, post veri pulli exclusionem in vacua illa ova
irrepsisse; cum jam antea observavimus cancellos in vacua irrepere
buccina, et ipsos polypos vacuis corallinæ tubulariæ summitatibus sese
adfigere. Sed quam maxime has vesiculas non polyporum, sed aliorum
animalculorum ova esse censeo, quia perspicacissimus _Reaumurius_
initio hyemis in oris Galliæ provinciæ _Pictaviensis_ (_Poitou_) ova
cochlearum marinarum invenerit, quæ quamvis his vesiculis paulum
majora, erant tamen simillima[171]. Licet corallinæ speciosam habeant
verisimilitudinem, ut quasi animalium opus appareant, aliæ tamen sunt
plantæ marinæ, præsertim _alcyonium digitatem molle_, quas adhuc magis
a polypis fabrefactas diceres; sed si accuratione indagine observantur,
pro veris plantis erunt agnoscendæ, ut in posterum, quando profusius
agam de plantis marinis, demonstrare spero. Alia vero alcyonia, ut
_vesicaria marina Bauhini_, &c. vera animalium opera, namque eorum
sunt ovaria. Plantæ marinæ unicæ non sunt, quæ pro insectorum opere
sunt habitæ. Liceat mihi locum adferre ex notis, quas Nobilissimus
_Lyonnet Theologiæ insectorum Doctiss. el Rev. Lessers_ subjunxit:
“Credendum non est, ut quidam faciunt, si stagnantes aquas viridi et
fibrosâ membrana tectas videas, hanc insectorum texturam esse. Est algæ
species, quæ in his stagnis crescit, et insectis est pro alimento.”[172]
_De Polypis Corallinis insidentibus._
Completam historiæ et oeconomiæ polyporum in corallinis repertorum
descriptionem dare nondum suscipio, sed paucis enarrabo, quæ de illis
observare mihi licuit.
Auctores, qui aquæ dulcis polypos examinarunt, quatuor eorum species
enumerant: sed in aqua marina major differentium specierum numerus est;
plus quam viginti diversos vidi polypos, quos ut plurimum in laudatis
figuris etiam delineavit accuratissimus _Ellis_, et profecto adhuc
plures sunt. Sed hic monendum, quod cum aquæ dulcis polypi nudo oculo
facile queant conspici, plerique marini non nisi lente aut microscopio
possint examinari: et aqua marina, in qua polypi vivunt, bis, vel ad
minimum semel, nucthemeri spatio, debet renovari, aut polypi moriantur.
Ad exemplum Dⁱ. _Schaffer_ in duas species primo polypos distinguam;
in polypos, qui cellulas sibi construant, et in polypos, qui corporis
extremitate corallinis aliisque corporibus extus sese affigant, vel
in cavitates naturales alcyoniorum, coralliorum, &c. (de quibus in
posterum) irrepant, ut cancelli in vacua buccina. Polypi, qui in
cellulis habitant, cæteris plerumque sunt minores: horum cellulæ
corallinæ[173] truncum vel ramos circumdant, a quibus prudenti manu
sine corallinæ læsione satis facile possunt abradi: et si hæ cellulæ
non nimia sint copia, et corallina contra solis splendorem inspiciatur,
præsertim si color vivide ruber, aureus aut subniger est, facile per
ipsas cellulas translucet.
Polyporum, qui sine cellulis in corporum quorundam cavitatibus
habitant, aut extrinsecus illis affixi sunt, plurimæ sunt species.
Apertis[174] corallinæ tubulariæ ramis (nam in tali planta semper
adsunt rami vel tubi naturaliter[175] clausi, id est, integri, in
quibus nunquam polypus insidet) majorum polyporum species sæpius supra
sedet; quos a colore rubente polypos vocabo _coccineos_, et præ cæteris
observavi. In detritis et apertis, ut modo dixi, corallinæ tubulariæ
ramulis, inserta sua cauda vel corporis parte posteriore, polypus
habitat, et ex hoc ramo facile et sæpe levi quassatione delabitur,
præsertim si ille jam per aliquot dies servatus debilis, æger, aut
mortuus sit[176].
Si vegetum talem polypum, corallinæ insidentem, vehementius
amplificante microscopio intueris, facile differentiam vides inter
scabram et quasi granulatam polypi cutem, et lævissimam corallinæ
corticem.
Hic polypus coccineus duplici brachiorum genere est munitus, quod
in aliis minoribus non vidi; et hæc coloris sunt subalbidi.
[177]Inferiora et longiora octodecim vel viginti sunt, nam numerus
sæpe variat, et expansa patinam formant, in cujus medio[178] ipsum
polypi corpus coccineum est. Hoc corpus in duas partes dividi potest.
Inferiori placentam referenti perpendiculariter alia pyriformis est
infixa, quæ duodecim[179] vel quatuordecim habet brachia, prioribus
tenuiora et breviora.
Hanc partem pyriformem polypus valde [180]extendere potest, præsertim si
prædam captans expansa claudit[181] brachia; et rursus ita contrahere,
ut quasi [182]globulus inferiori et depressæ parti adhæreat. In extremo
hujus partis [183]os polypi esse videtur: sed ob partium exilitatem
non omnia satis distincta possunt videri, ut in majoribus aquæ dulcis
polypis; sed ex similitudine partium hæc tuto licet concludere.
Si longiora brachia fortiori microscopio attente contemplaris, cutem
eorum valde asperam vides, ut est piscium (quos _Haijen_ vocant) vel
ut superficies corii granulati (_chagrein-leer_) forsitan ut minora
animalcula, quæ polyporum esca sunt, eo melius, ne elabantur, retinere
possint. Sed inter hujus speciei polypos vidi umum cæteris[184]
majorem, ex cujus corpore, illo loco ubi pars superior inferiori et
depressæ inhæret, sex vel octo enascebantur[185] ramuli, in quorum
extremitatibus erant duo vel tres parvi globuli, punctum coccineum in
medio habentes. Huic polypo bis in die novam dedi aquam, quam maxime de
ejus vita sollicitus, ea spe, ut hi globuli in juniores excrescerent
polypos, sed quamvis per mensem sic vivum servaverim, nihil mutatum
vidi, nisi quod globuli paululum evaserint majores.
Quæ deinceps de polyporum generatione observavi, non ita mihi
satisfaciunt, ut illa pro certis et comprobatis habeam: si vero hac
æstate meliora adiscam, Regiæ Societati indicabo.
_De aliis Insectis Marinis._
Si noctu aqua maris, quæ littora nostra alluit, lapide injecto vel
baculo movetur, innumeras videre est scintillas igneas, quæ nihil aliud
sunt, quam minima animalcula lucentia, non nisi fortiore microscopio
visibilia.
Ut hæc animalcula idoneâ colligas copiâ, sufficientem aquæ quantitatem,
in qua has scintillas observasti, per chartam emporeticam filtrare
facias, donec semiuncia aut minus aquæ supra chartam restat: hujus
guttula, vitro concavo, penicilli vel pennæ ope, imposita, fortiore
microscopio examinetur, et celerimo motu illa natare videbis. Tres
diversas horum observavi species, quas ad vivum delineatas exhibet
tabulæ X. fig. I.
Sed mare plura alit insecta, quibus hæc lucendi facultas inest, et
quorum in corallinis repertorum quædam delineata sunt tab X. fig. 1,
2, 4, 5. sed quoniam plures [186]auctores de his scripserunt, non
commemorabo.
Si corallinæ recenter ex mare extractæ major planta, orbi porcellano
concavo, et cujus fundus est profundi coloris cærulei, cum sufficiente
quantitate aquæ marinæ pellucidissimæ et filtratæ, at ante jam monui,
imponatur, et ejus ramuli prudenter penna expandentur, et lente oculari
inspiciantur, silvam saepius videre est, in qua plurima pascuntor
animalia, præter diversi generis polypes ramis infixos et brachia
extendentes: alia plura sunt, præsertim in infima parte, si corallinæ
supra ostrea creverint, quæ huc et illuc cursitant, et forsitan sæpius
hianti ostreo alimento inserviunt. Sic vigesimo tertio Octobris 1756
ostreum accepi, cui magna [187]corallinæ planta erat innata, in qua,
præter tres diversas polyporum species, sex differentia reperiebam
insecta. [188]Primum vermis erat, cujus caput sex majoribus et duobus
minoribus cornubus erat instructum. [189]Alteram valde parvum
araneam longipedem (Gallis _le Faucheur_) referebat, admodum lente
se movens. Tertium vermis erat, similis figuræ 3, sed in designando
deperdebatur. [190]Quartum, quintum et sextum non nisi fortiore
microscopio distincte erant visibilia. Horum quod littera c nocatur,
mirandæ erat structuræ.
Diversa sic ostrea et corallinas explorans, plura talia admiranda
insecta vidi, quorum delineationem sistunt tabulae X. figuræ 2, 3, 4,
5, 7. Decimo sexto ejusdem mensis Octobris, plures mihi sed valde parvæ
apportabantur corallinæ, quæ a dolio coniformi erant abrasæ: in his
licet sæpe et attente exploratis nullos detegere poteram polypos, sed
duo alia mirabilissima insecta.
[Illustration: _Philos. Trans. Vol. L._ TAB VII. _p. 275_.
_I. Rhosiud ad vivum pinxit._ _J. Mynde sc._]
Horum, quæ secunda figura tabulæ decimæ littera A exhibet, erant
millia, celerrimo motu vel repentia vel natantia: sex suis pedibus
postremis ramulum arripiebant, ut erucarum, quas geometras appellant,
mos est, et mirum in modum prone et supine se flectentes, de ramo
in ramum saliebant quasi agilissimi. Inter hæc erant pauca cæteris
majora, quæ [191]naturali et [192]aucta magnitudine delineare curavi.
[193]Alterum animal non minos mirum erat; sed horum omnium cognitio
multo melius delineationis inspectu, quam ex valde prolixa descriptione
peti potest.
Sed si omnia insecta marina, quæ in diversis corallinis reperi,
delineare vellem, infinitum opus susciperem; nam eorum numerus et
diversitas captum nostrum superant.
Hæc ergo, ut spero, sufficient ad demonstrandum corallinas non
polyporum opus aut fabricam esse, sed his et plurimis aliis insectis
marinis domicilio et perfugio aut alimento inservire.
Dabam ZirizϾ in Zelandia,
17 Martii 1757.