Tom. ¿Qué portas? (Vé á temps perque no sé que dir al
meu germá.)
Nan. Porto 'ls dulces que venen de Barcelona.
Tom. ¡Ah! ¿Vens de Barcelona? (No gosar dir al meu germá
que 'm caso.)
Nan. Jo no: los dulces son qui 'n venen.
Tom. ¿Ahont los venen? (Avuy mateix surto d'aquesta
situació.)
Nan. No ho sé ahont los venen. La senyoreta ho dirá.
Tom. ¿Qué dirá la senyoreta?
Nan. Axó que á vosté 'l preocupa.
Tom. ¿Qué 'm preocupa á mi?
Nan. El que acaba de dir.
Tom. ¿Qué he dit?
Nan. Ahont venen 'ls dulces.
Tom. ¿Perqué vols saber ho?
Nan. ¡Es vosté que vol saberho!
Tom. ¿Estás boig?
Nan. Crech que no.
Tom. Potsé ho estich jo.
Nan. ¡Quí sab!
Tom. Nando, oblidas qui soch.
Nan. ¡A l'ordre! (_Cuadrantse y fent 'l saludo
militar._)
Tom. Senyor ranxero, si tornas á péndret cap mes
llibertat, surts de casa.
Nan. No senyor.
Tom. ¿Qué no 'n sortirás?
Nan. Que no 'm pendré cap més llibertat. No hé pensat
oféndrel, perque vosté sab que en Nando es en Nando, y que per vosté
no hi há sacrifici que no fassi, perque li porto molt d'afecte, com
li vaig demostrar aquell dia que vaig guisar el bacallá ab romesco
per lo ministre de la guerra.
Tom. Surt del meu devant.
Nan. Hé de dirli que l'apotecari está malalt. Té una
malaltia que acaba en itis.
Tom. Tinch d'arribarmhi avans no vinguin los convidats.
En tot cas, fesloshi los honors de la casa mentres torno, que será al
moment. (_Se'n va._)
### ESCENA VII