Aen mynen broeder.
Ecce antem descendebat filia Pharaonis,
ut lavaretur in flumine: et puellae ejus
gradiebantur per crepidinem alvei.
--EXOD. 2.5.--
"Myn zusters, 't bad is frisch by 't eerste zonnelicht,
Komt; eenzaem is de kust en de akkermaeijer ligt
Nog in een loomen slaep gezonken;
Uit Memphis ryst gerucht, doch slechts verward en doof;
Aurora zal alléén, in 't digtbewassen loof,
Ons kuisch vermaek, ons spel belonken.
In 't vaderlyk paleis gloort kunst voorzeker hoog;
Edoch dit bloemig strand vleit me aengenamer 't oog,
Dan bakken van goud of porfieren;
Hoe lief wordt my hier 't oor door 't hemels lied geraekt!
'k Stel voor den wierook die in onze zalen blaekt
Het balsmend lisplen der zefieren!
Komt; 't water is zoo stil, en d'hemel is zoo puer
Laet uw doorschynend kleed van 't zuiversten azuer,
Daer op die rieten boschjes wimplen;
Doet ook myn sluijer af, neemt my de kroon van 't hoofd;
'k Wil heden, onder u, van 't lastig kleed beroofd,
Het klare water ook doen rimplen.
Komt; spoedt u,... doch wat zie ik door het mistig waes
Op 't water dryven?--ginds; ziet gy het?--Ik verbaes...
Wat is 't?... Doch neen--vreest niets, myn zoeten:
't Is ongetwijfeld slechts een oude palmenstam
Die komt, wyl hem de vloed der woesteny ontnam,
De hooge piramieden groeten!
Wat zeg ik! zoo myn oog, zoo ik my niet misgis,
Is het of Herme's schuitje of Isi's schelpje wis,
Die 't koeltje stuert naer deze kuste,
Doch neen; het is een korf, waerin op 's waters glad
Zoo zacht een kindje rust, hoe ook de baer 't omspat,
Als of 't aen 's moeders boezem rustte.
Het slaept: en 't vlottend wiegje, dat zich herwaerts spoedt,
Gestuerd, gestrengeld door den wemelenden vloed,
Schynt aen een duivennestjen even.
Het dobbert, dryft en vliet naer 's windjes zacht geblaes,
Het water wiegt het;--'t slaept;--en 't schynt den dood ten aes
In 't diepst des afgronds wis gegeven!
't Ontwaekt: loop toe, ô Memphis maegdenrei!
't Schreit: ach! wat moeder had zoo weinig medely
Haer kroost den vloed zoo te vertrouwen?
Het steekt zyn armpjes uit: de baren spoelen rond,
Helaes! en niets beschut het op dees aeklig stond
Als biezen die schier zaêm niet hoûen.
Hulp! hulp!... het is misschien een kind van Israël;
Myn vader wil hun dood: myn vader doet niet wel,
De onnoozle kindren te doen sneven!
ô Magtloos wicht!... zyn leed snydt my het hart schier af,
Ik wil zyn moeder zyn, zoo ik 't den dag niet gaf,
ô Ja dan geven ik 't toch het leven."
Zoo sprak de schoone Iphis, eens grooten vorstes hoop,
Toen op des Nyles boord, in haren vluggen loop,
Een maegdenstoet volgde op haer schreden,
Die ze allen, ook hoe schoon, in schoonheid ging voorby,
En wier zy, 's konings spruit, ontdaen van d'hofkleedy,
De godheid scheen der zee onttreden. (*)
Reeds trilt de baer op 't drukken van haer voet hoe ligt;
Zy beeft; haer sterkt de liefde tot het weenend wicht
Hoe ook de schrik haer stap bevangen;
Zy heeft den korf gevat!... Trotsch op een last zoo zoet,
Mengt d'hoogmoed zich, voor de eerste mael, in haer gemoed
Met 't maegdlyk blozen harer wange.
Weldra doorsnydt zy 't nat, en boort door 't riet-gewas,
En langzaem brengt zy 't kind, ontroofd aen 's meeresplas,
Gered, op 's Nyles vochtge kusten;
En ylings, beurt aen beurt, laet gansch de maegdenstoet
Op 's wichtjes voorhoofd, dat haer zoetste grimlacht groet,
Haer kuissche lippen, bevend rusten!
Loop toe, gy die, van ver, in nypend twyfel staet,
Uw zoon, dien 's hemels gunst bewaekt, zoo gade slaet,
Kom, als een vreemde bygetreden;
Vrees niets: druk Mozes vry aen uwe borst; kom aen,
Noch blydschap, noch geween, ô neen, zal u verraên,
Noch kent Iphis uw zaligheden!
Daerna, terwyl de maegd, de hoogmoed van een vorst,
Verrukt, het arme kind, op 's moeders arm getorst
Als zegevierend heen deed voeren,
Toen hoorde men een koor zoo ver als d'hemel strekt,
En de Englenrei, die zich voor God het aenschyn dekt,
Hare eeuwge gulden lieren roeren:
"Neen, Jakob, zucht niet meer, een banneling gelyk,
Neen, meng uw tranenvloed niet meer met Nilus slyk;
Jordanus komt zyn kust u bieden.
De dag komt aen, waerop, naer het beloofde land,
Gessen, in weerwil van des vyands tegenstand,
't Verdrukte volk zal heen zien vlieden.
't Is Sinas zendeling, de vorst van 't plagental,
Dien, onder 's wichtjes schyn, een maegd, ginds in dit dal,
Aen 's waters woede komt 't ontschaken.
ô Sterfling! gy wiens hart den Eeuwigen verzaekt,
Buk!--Israël wordt door een wiegje vry gemaekt--
Een wieg zal 't menschdom zalig maken!"
(*) De Egyptenaren, zoo wel als de Grieken en Tiriers, meenden
dat de godin der schoonheid uit het schuim der zee geboren werd.
_Brussel, 7 April 1842._