De Boekhouder. Saart.
DE BOEKHOUDER (krabbelt naar zijn lessenaar terug. De telefoonschel
gaat over. Gewichtig luistert hij aan de gehoorbuis). – Kan niks
verstaan. – Ik ben ’t de boekhouer. – Over tien minute is meneer terug
– mot je nòg maar is schelle.
SAART. Dag hartje!
DE BOEKHOUDER. Wat mot jìj nou weer?
SAART. Ik mot jóu. Jessis wat ’n koue wind. Mag ’k effen me hande
warme?
DE BOEKHOUDER. Blijf maar àchter ’t hekkie.
SAART. Lekker dier, ’k heb maling an je! – Meneer Bos slaat zoo net ’t
hoekie om (warmt zich) – ’k Zal maar niet vrage na de Hoop – Jessis,
zèven gezinne. – Wat ’n geluk, dat ’r behalve de kindere drie
òngetrouwde jonges an boord zijn. Nèrges ies angespoeld?
DE BOEKHOUDER. Nee. Nee!
SAART. Nou vreet me niet op!
DE BOEKHOUDER. ’k Wou dat je àchter ’t hekkie bleef. Wat mot je nou?
SAART. (in zijn zak kijkend). Pas op – breek meneer z’n sigare niet,
ouwe dief! (hij glimlachert). Kaps – wil jij ’n gulden an me verdiene?
DE BOEKHOUDER. Dat leit ’r an.
SAART. ’k Ben an ’t verkeere met Bol, de binnenschipper.
DE BOEKHOUDER. ’k Feliciteer je!
SAART. Hij leit hier met ’n lading mest – voor de stád. – En hoe mot ’k
nou trouwe?
DE BOEKHOUDER. Hoe je mot...
SAART. ... ’k Mág toch niet omdat ze niet wéte of me man dood is.