Simon. De Boekhouder.
SIMON. Is Bòs d’r niet?
DE BOEKHOUDER. Ménéer Bos, hè? – Nee.
SIMON. Is-die uit?
DE BOEKHOUDER. Kan je mijn de boodschap niet doen?
SIMON. Ik vraag of die uit is?
DE BOEKHOUDER. Ja.
SIMON. Niks geen tijding?
DE BOEKHOUDER. Néé. Begint dat geloop nou weer? Meneer het toch gezeid
dat às-die bericht kreeg...
SIMON. ’t Wordt morrege nègen weke.
DE BOEKHOUDER. De Jacoba is wel na 59 dage met 190 kantjes
binnengeloope.
SIMON. Jij staat te lulle! Jij weet meer.
DE BOEKHOUDER. Heb je ’m nòu al om?
SIMON. Nee – geen druppel.
DE BOEKHOUDER. Dan wordt ’t tijd. – Ik ’r meer van wete! ’k Hou de
schepe an lijne vast!
SIMON. ’k Heb jullie gewaarschouwd toen die op de helling lei. – Wat
zijn me woorde geweest?
DE BOEKHOUDER (schouder-schokkend). Allemaal klespraatjes van jou om ’n
borrel!...
SIMON. Dat lieg-je! Waar jij bij was en waar de juffrouw bij was – heb
’k gezeid dat ’t schip ròt was, dat kallefatere geen bliksem meer hielp
– dat zoo’n drijvende doodkist...
DE BOEKHOUDER. Goed. Dàt heb-ie gezeid. Daar strij ’k niet tegen. En
wat zou dat nou? Ben jij zoo’n pièt dat as jij hallef bezopen...
SIMON (driftig). Da’s verdomme gelogen...
DE BOEKHOUDER. ... Dan nièt bezopen. – ben jij zóó’n godje dat as jij,
as scheepmakersknècht nèe zeit – en je patroon en de assurantie zegge
jà – dat dan mijn patroon z’n schip op de veiling mot brenge?
SIMON. Dat dondert niet! Ik héb gewaargeschouwd. – En nou zeg ik – nou
zeg ìk – dat as Mees, de anstaande van me dochter – om van de andere
niet te spreke – as Mées ... dan komt ’r móord van!...
DE BOEKHOUDER. Laat je uitlache! Ga ’n borrel pakke en praat
verstandige taal.