Ten noordoosten van Rouaan ligt aan den voet van een heuvel het stadje
Marome, dat wegens zijn prachtige ligging dikwijls het doel van
uitstapjes is, welke vanuit de hoofdstad van het departement aan de
beneden-Seine worden gemaakt.
De avondschemering was over het landschap neergedaald, toen twee heeren
het tusschen Rouaan en Marome liggende dorpje St. Rire passeerden.
Zij volgden een smal voetpad, vanwaar men een prachtig uitzicht op de
omgeving had.
Op een hoogte ligt de kleine dorpskapel, welke schilderachtig afstak
bij de reusachtige omtrekken van de rotsen.
Dat Godshuis verborg een schat, om wier bezit de bewoners van St. Rire
algemeen benijd werden en waarop zij zeer trotsch waren.
Het was een ijzeren handschoen, waarvan verteld werd, dat de Jonkvrouw
van Orleans hem had gedragen op haar roemrijken tocht tegen Talbot.
Dit heiligdom, blijkbaar afkomstig van een ouderwetsche wapenrusting,
was zwaar verguld en werd in een stevige kast naast het altaar bewaard.
De kast was uit het een of andere eenvoudige materiaal gemaakt en de
deur bestond uit gewoon spiegelglas.
Hoewel er vele vreemdelingen en bedevaartgangers kwamen om het reliquie
te bewonderen, had het dorpje slechts weinig voordeel van deze
bezoeken, omdat de meesten er de voorkeur aan gaven, in het naburige
Rouaan te overnachten.
Alleen bij bijzonder plechtige gelegenheden werd de handschoen uit zijn
bewaarplaats genomen en door den dienstdoenden geestelijke aan de
verzamelde belangstellenden vertoond.
Dit heiligdom had in den laatsten tijd aan waarde gewonnen, want sinds
de Jonkvrouw van Orleans heilig was verklaard, geloofde men aan de
wonderdadige werking ervan.
Men had naast de kerk, die een beetje buiten het dorp lag, een klein
huisje gebouwd, waarin een van de oudste dorpsbewoners, die als bewaker
van den schat was aangesteld, met zijn familie woonde.
Deze man, iemand van ongeveer vijftigjarigen leeftijd, zat in zijn
eenvoudig woonvertrek aan een wankelende tafel.
Hij leunde het hoofd in de hand en scheen in gedachten verzonken te
zijn.
Tegenover hem, op een eenvoudigen, withouten stoel, bevond zich een
andere man, die ongeveer even oud kon zijn.
Terwijl de bewoner van het kleine huisje in een afgedragen, donkere jas
was gekleed, zag de ander er opvallend elegant uit.
Een lichtgrijs, zeer modern costuum omsloot de eenigszins corpulente
gestalte.
Over het zwart fluweelen vest, met roodzijden bloemen bestikt, hing een
dubbele zware ketting, waaraan verscheidene sieraden prijkten, die een
rustplaats vonden op het ronde buikje.
Aan den wijsvinger van de rechterhand prijkte een groote zegelring,
terwijl twee ringen met vrij groote diamanten den vinger daarnaast
versierden.
De schedel van het kleine heertje was kaal en blank als een biljardbal.
Een sterk gebogen, groote neus gaf het gelaat, dat omgeven was door een
kortgeknipt ringbaardje, een onmiskenbaar Oostersch type, wat nog
versterkt werd door de dikke lippen.
De listige, kleine oogen keken over het gouden lorgnet heen, dat op den
grooten neus stond en waren met scherpen blik op zijn overbuur
gevestigd, toen hij sprak:
„Nu, vriend, laat ons zaken doen! Er zal u niets kwaads overkomen! Denk
eens: Het is een ronde som en wie kan u iets bewijzen? Niemand!”
De aangesprokene wist blijkbaar niet, wat hij zou doen, want hij krabde
zich verlegen op het hoofd en zweeg.
De tegenover hem zittende heer haalde nu zwijgend zijn beurs te
voorschijn en begon een aantal goudstukken op tafel uit te tellen, elk
der muntstukken langzaam op tafel latende vallen.
Hij zag wel, dat de ander telkens opschrikte bij den klank van het goud
en met begeerige blikken ernaar keek.
Nu leunde hij in den stoel achterover, wees met de rechterhand naar de
rij goudstukken, terwijl hij de linker in den oksel van zijn vest stak,
en zei:
„Ziet gij, louter echte, waardevolle munten. Wie zou u nog meer zooveel
geld ineens uitbetalen? Wees verstandig, neem het en geef mij den
handschoen”.
De oude bewaker wist niet, wat hij doen zou.
De vonkelende goudstukken, die op de tafel lagen, lokten hem aan.
Hij zou ze zoo graag bezitten, maar aan den anderen kant vreesde hij
voor de gevolgen, als het uit zou komen, hoe slecht hij zich van zijn
taak als bewaker had gekweten.
Met een onvasten blik keek hij naar den kleinen heer en sprak met
aarzelende stem:
„Ja, maar als nu eens...”
„Och kom, als, als... Ik heb u immers gezegd, dat ik voor u zal zorgen?
Mijn lastgever zal u tot kamerheer benoemen, als hij verneemt, hoe goed
gij mij bij de zaak hebt geholpen.
„Ik verzeker u, dat hij een fijn mensch is.
„Wat hebt gij als kamerheer te doen? Niets! Gij zult een leven hebben
als God in Frankrijk”.
Met een onderdrukten zucht streek de oude man de goudstukken op, ging
naar een kast en sloot daar den schat weg, waarvoor hij zijn
eerlijkheid ten offer zou brengen.
Daarop nam hij een grooten sleutelbos van den wand en sprak:
„Kom mee! Maar zacht, voorzichtig!”
Toen de bewaker het geld opstreek, vloog een zegevierend glimlachje
over het gefaat van den ander. Drie goudstukken, die hij nog in zijn
hand had gehouden voor het geval, dat de man niet zou toebijten, liet
hij ongemerkt weer in den zak glijden.
Hij stond op, zette zijn hoed op en volgde den bewaker.
Voorzichtig naar buiten kijkend, overtuigde deze zich er eerst van, of
niemand in de nabijheid was.
De duisternis was ingevallen.
Stil en vredig was het in het dorpje geworden. De boeren waren
teruggekeerd van de velden en de rook, die opsteeg uit de
schoorsteenen, toonde aan, dat de hongerige magen weldra gevuld zouden
worden met de avondsoep.
Met haastige schreden ging de oude man den weg langs naar de kapel, van
tijd tot tijd omziende, of niet een der boeren, die zich had verlaat,
zijn vreemde handeling zou opmerken. Maar nergens was een levend wezen
te ontdekken.
De heer volgde vlak achter hem, hij had de handen in de broekzakken
gestoken en glimlachte vergenoegd.
Op het oogenblik, waarop het tweetal de deur der kleine kapel
binnengingen, kwamen de beide heeren, die zich op den terugweg naar
Rouaan bevonden, den hoek om bij het huisje van den bewaker.
„Kijk eens, Charly”, sprak de grootste der beide wandelaars, „wat
zouden die twee op dezen tijd in de kapel willen doen? Dat komt mij
verdacht voor. Kom, wij zullen eens luisteren”.
Snel liepen zij voorwaarts en bevonden zich binnen een paar seconden
onder de ramen van het kerkje.
Hij, die door zijn vriend als „Charly” was aangesproken, nam een
plankje, dat in het gras lag, en legde het dwars over eenige steenen,
die op elkaar gestapeld lagen.
Op die manier ontstond een gemakkelijke staanplaats en de beide
vrienden konden, door de gekleurde vensters kijkend, in de kerk zien.
Juist toen zij hun observatiepost hadden ingenomen, werd in de kerk een
licht ontstoken, zoodat zij alles wat daar werd afgespeeld, nauwkeurig
konden volgen.
Zij zagen den ouden bewaker, die de brandende lantaarn op het altaar
had neergezet, een sleutelbos te voorschijn halen en de kast naast het
altaar openen. Hieruit nam hij den ijzeren handschoen.
De andere persoon greep er snel naar en wikkelde het kleinood in een
doek, dien hij had meegebracht.
Nadat hij het pakje zorgvuldig had dichtgebonden, verborg hij het onder
zijn jas, die hij daarop dichtknoopte.
De bewaker wilde het kastje weder sluiten, maar de vreemdeling hield
hem tegen met de woorden:
„Gij schijnt niet goed snik te zijn, mijn waarde. Wanneer gij de kast
afsluit en de handschoen is weg, zal iedereen vragen: „Wie had den
sleutel?” En gij wordt onmiddellijk verdacht. Draai den sleutel om en
sla het glas stuk, dan zal iedereen denken, dat er ingebroken is”.
De bewaker knikte zwijgend, nam zijn lantaarn op en blies die uit.
Daarop hoorden de beide vrienden, die stonden te luisteren, een doffen
slag en het gerinkel van glasscherven.
De grootste van het tweetal fluisterde:
„Kom, Charly. Wij zullen ons rustig houden en den verderen loop der
zaak afwachten”.
Zij slopen nu naar den hoek der kapel, zoodat zij den ingang in het oog
konden houden.
Niet lang behoefden zij hier te wachten, want de deur werd geopend en
de beide dieven traden naar buiten.
De bewaker sprak, terwijl hij de deur sloot:
„Het is mij zoo angstig te moede. Als mijn vrouw niet reeds langen tijd
ziek was en als ik mij op een andere manier wist te helpen, had ik dat
vervloekte geld niet aangenomen”.
De ander haalde de schouders op en antwoordde:
„Wat wilt gij? Gij hebt het geld; ik heb de handschoen. De zaak is dus
in orde. Adieu!”
Zonder op de hand te letten, die de bewaker hem toestak, haastte hij
zich den straatweg langs naar Rouaan.
„Heb je opgemerkt, Charly, hoe slecht die kerel het Fransch sprak?”
„Zeker, Edward, ik wed, dat hij een Engelschman is”.
„Ja, mijn beste jongen, hij is een landgenoot van ons”.
Zoodra de beide vrienden hadden gezien, dat de bewaker weer in zijn
huisje was verdwenen, verlieten zij hun schuilhoek en begaven zich ook
op weg naar Rouaan, want zij hadden dien middag een groote wandeling
gemaakt en verlangden ernaar, spoedig in hun hotel te komen om van een
welverdiende rust te genieten.
Intusschen was de maan opgegaan en liet haar zacht licht schijnen over
de velden, die een heerlijken geur uitademden. De beide vrienden
genoten met volle teugen van de verrukkelijke avondwandeling.