De tribus habitaculis, regno Dei, mundi, inferno. Regni Dei bona, et
inferni mala.
Tria sunt sub omnipotentis Dei manu habitacula, primum, imum, medium:
quorum summum regnum Dei vel regnum cœlorum dicitur; imum vocatur
infernus; medium mundus præsens vel orbis terrarum appellatur. Quorum
extrema omnino sibi invicem sunt contraria, et nulla sibi societate
conjuncta. Quæ enim societas potest esse lucis ad tenebras, et Christi
ad Belial (II Cor. VI, 14, 15)? Medium autem nonnullam habet
similitudinem ad extrema. Unde lucem et tenebras habet, frigus et
calorem, dolorem et sanitatem, lætitiam et mærorem, odium et amorem,
bonos et malos, justos et injustos, dominos et servos, regnum et
subjectionem, famem et satietatem, mortem et vitam, et innumera
hujusmodi. Quorum omnium pars una imaginem habet regni Dei, pars
altera inferni. Commixtio namque malorum simul et bonorum in hoc mundo
est; in regno autem Dei nulli mali sunt, sed omnes boni; at in inferno
nulli boni, sed omnes mali: et uterque locus ex medio suppletur.
Hominum enim hujus mundi, alii elevantur ad cœlum, alii trahuntur ad
infernum. Similes quippe similibus junguntur, id est, boni bonis, et
mali malis; justi homines justis angelis, et transgressores homines
transgressoribus angelis; servi Dei Deo, servi diaboli diabolo:
benedicti vocantur ad regnum sibi paratum ab origine mundi, maledicti
expelluntur in ignem æternum, qui paratus est diabolo et angelis ejus
(Matth. XXV, 34, 41).
Bona autem regni cœlestis dicere, vel cogitare, vel intelligere ut
sunt, nullus potest carne vestitus: multo enim majora et meliora sunt,
quam cogitantur et intelliguntur; unde scriptum est: Quod oculus non
vidit, nec auris audivit; nec in cor hominis ascendit, quæ præparavit
Deus diligentibus se (I Cor. II, 9). Regnum namque Dei omni fama
majus, omni laude melius, omni scientia innumerabilius, omni gloria
quæ putatur, excellentius. Mala etiam inferni dicere vel cogitare, ut
sunt, nemo potest: pejora quippe sunt valde quam cogitantur. Regnum
itaque Dei plenum est lucis, et pacis, et caritatis, et sapientiæ, et
gloriæ, et honestatis, et dulcedinis, et dilectionis, et melodiæ, et
lætitiæ, et beatitudinis perennis, et omnis boni ineffabilis, quod nec
dici nec cogitari potest. At locus inferni plenus est tenebrarum,
discordiæ, odii, stultitiæ, miseriæ, turpitudinis, amaritudinis,
offensionis, doloris, adustionis, sitis, famis, ignis
inexstinguibilis, tristitiæ, vindictæ perennis, et omnis ineffabilis
mali, quod nec dici nec cogitari potest. Cives cœli sunt justi homines
et angeli, quorum rex est Deus omnipotens; at contra cives inferni
sunt impii homines et dæmones, quorum princeps est diabolus. Satiat
justos visio sanctorum hominum et angelorum, et super omnia ipsius
Dei. Cruciat impios et peccatores visio hominum damnatorum et dæmonum,
et super omnia ipsius diaboli. Nihil in regno Dei desideratur quod non
inveniatur: at in inferno nihil invenitur quod desideratur. In regno
Dei nihil invenitur, nisi quod placet, et delectat, et satiat; at
contra in lacu miseriæ perennis nihil videtur, nihilque sentitur, nisi
quod displicet, nisi quod offendit, nisi quod cruciat. (In regno
æterno erit vita sine morte, veritas sine errore, felicitas sine
perturbatione.) Omne bonum in regno Dei abundat, et nullum malum; omne
malum in carcere diaboli abundat, et nullum bonum. Nullus indignus in
regno Dei suscipitur; nullus vero dignus, nullus justus ad infernum
trahitur.