San t-seann aimsir b'abhaist do na Gaidheil caoidh mór a dhèanamh mu
bhàs ceann-cinnidh, no neach eile air an robh mór spéis. B' e dleasanas
a' phiobaire an coronach a thogail ri toirm na pioba; dleasanas a'
bhàird cliù an laoich a chur air fonn nan dàn. B' i so an duais a b'
àirde ris an robh dùil aig na flaithean Gaidhealach 's an t-saoghal so,
maraon duais nam marbh agus misneachadh nam beo; oir cha robh àrd no
iosal gun deidh air deagh bheachd a ghinealaich fein, agus air àite
urramach fhaotainn ann an eachdraidh bhuan a dhuthcha.
Tha bàrdachd Oisein luchdaichte le trom thùrsa airson nam marbh gaisgeil
a chuir deagh chomhraig 's a thuit 's a bhlàr:--
'Charuill, tog do ghuth gu h-àrd
Air gach linn a bh' ann nach beò;
Caithear oidhche ann am mìn dhàn;
Faighear gàirdeachas 's a' bhròn.
'S iomadh saoi is òigh 'bu chaoin
'Ghluais o thùs a'n Innis-fàil.
Is taitneach dàin air na laoich
O thaobh Alba nam fuaim àrd.
'N uair a dh' aomas farum na seilg
Fo ghuth Oisein nan caomh-rann,
'S a fhreagras aonach an deirg
Sruth Chòna nan toirm mall.
--FIONN. D. I. 565